Kot śpi z żoną, odpycha mnie wszystkimi czterema łapami, a rano patrzy z drwiącym uśmiechem – żona s…

Kot spał razem z moją żoną. Przylepiał się do niej plecami i odpychał mnie wszystkimi czterema łapami, jakby chciał zaznaczyć: to mój teren. Rano patrzył na mnie z bezwstydną kpiną w bursztynowych oczach. Złorzeczyłem pod nosem, ale nie miałem nic do powiedzenia. Ukochany pupil, mówiła. Słoneczko, aniołek. Żona śmiała się z tego wszystkiego, a ja wcale nie miałem ochoty się śmiać.

Specjalnie dla słoneczka smażona była świeża rybka oczywiście na maśle i z koperkiem. Delikatnie wyciągano z niej ości, a chrupiąca skórka układana była w małą, zgrabną piramidkę obok jeszcze parujących, wilgotnych kawałków na małym talerzyku z bolesławieckiej ceramiki. Kot robił do mnie krzywą minę niby złośliwy figlarz i w tym geście było: Jesteś przegrany, tu rządzę ja.

Dostawałem z ryby te fragmenty, których futrzany władca nie chciał. Słowem, leciała ze mnie kpina. Mściłem się, jak potrafiłem: cichaczem odsuwałem go czasem od talerza albo zrzucałem z kanapy. Ot, taka domowa wojna.

Bywało, że w moich kapciach i półbutach pojawiały się niespodzianki, ładunki z opóźnionym zapachem. Żona śmiała się jeszcze bardziej i głaskała swojego kochanego Felusia. Ten szary, puchaty despota patrzył na mnie z pobłażaniem i wyższością. Wzdychałem ciężko. Co tu zrobić? Żona jest jedna, nie podyskutujesz. Pozostawało się pogodzić. Ale tej jednej nocy

Tamtego ranka, w drodze do pracy, usłyszałem rozdzierający krzyk żony dochodzący z przedpokoju. Wpadłem tam i zobaczyłem surrealistyczną scenę: sześć kilo naburmuszonej sierści, wycelowanych pazurów i kociej wściekłości rzucało się na moją Zosię jak rozjuszony żubr na czerwoną pelerynę. Zobaczywszy mnie, Feluś skoczył mi prosto na pierś, popchnął z taką siłą, że aż wyleciałem z przedpokoju i grzmotnąłem o podłogę. Zerwawszy się na nogi, złapałem krzesło i, trzymając je jak rycerską tarczę, pochwyciłem dłoń żony. Razem uciekliśmy do sypialni. Kot, w szale, skoczył na nogi stołu i wrzasnął tak rozdzierająco, że echo odbiło się jak dzwon po całym mieszkaniu.

Ale nie przestawał atakować. Syczał i drapał, dopóki drzwi od sypialni nie zatrzasnęły się za nami. Staliśmy chwytając oddech, nasłuchując jego furkotu. Potem, drżącymi rękami, wyciągnęliśmy z apteczki spirytus i jodynę, by opatrzyć liczne zadrapania. Żona, stojąc w piżamie, wykręciła numer do pracy i szeptem tłumaczyła, że nasz kot zwariował, podrapał i trzeba jechać na SOR zamiast do biura. Po niej ja, kropka w kropkę, powtórzyłem to samo przełożonemu. I wtedy

Nagle ziemia zatrzęsła się, cały blok jęknął sprawiając wrażenie, że zatonął w jakiejś sennej powodzi. W kuchni pękły i wyleciały szyby, w łazience rozpadła się szyba okna. Telefon wypadł mi z ręki. Zapadła upiorna cisza. Zapominając o Felusiu, wybiegliśmy z sypialni i rzuciliśmy się do kuchni spoglądając przez roztrzaskane okno w senny krajobraz.

Pod samym blokiem ziała olbrzymia dziura. Wokół leżały porozrzucane szczątki samochodu. To była ciężarówka pana Błaszczyka, sąsiada z czwartego piętra, wiecznie wożącego coś na gazie. Prawdopodobnie wybuchł. Na parkingu rozrzucone auta wirowały kołami niczym odwrócone na grzbiet żółwie, a w oddali jęczały policyjne i karetkowe syreny, przytłumione jakby przez watę śniącego umysłu.

Oszołomieni aż do niemożności, równocześnie spojrzeliśmy na kota. Feluś siedział skulony w kącie, tuląc do piersi zgiętą przednią łapę, cicho zawodząc. Zosia zawyła i dopadła go w jednej chwili, tuląc zbolałego kociaka do serca. Wyrwałem klucze z kieszeni i pogalopowaliśmy na klatkę schodową, przeskakując po dwa stopnie na raz, bo windy nie było. Siedem pięter ani słowa.

Niech mi wybaczą wszyscy poszkodowani w wybuchu, ale my mieliśmy swojego rannego.

Na szczęście nasza stara Skoda stała cała za blokiem, więc wbiliśmy się do niej i popędziliśmy do pani weterynarz. W głowie grała mi muzyka Zbigniewa Preisnera z filmu Podwójne życie Weroniki, natrętna jak wyrzut sumienia.

Po godzinie wyszliśmy od weterynarz ze swoim bezcennym skarbem na rękach. Feluś dumnie prezentował wszystkim zabandażowaną łapę. Gdy w poczekalni dowiedzieli się, co się stało, tłum pocieszycieli natychmiast się znalazł, klepali kota i głaskali.

Po powrocie do domu Zosia zabrała się za przygotowanie dla Felusia jego ulubionej rybki. Położyła przed nim delikatne kawałki, a chrupiącą skórkę znów ułożyła w stosik obok. Mnie zostawiła resztki. Feluś, kulejąc podszedł do talerzyka i spojrzał na mnie łzawym okiem. Chciał pokazać pogardę, ale wyszła mu tylko grymas bólu.

Byłem zajęty, spieszyłem się. Ale kiedy skończyłem, podszedłem i dołożyłem swoją porcję, już pozbawioną ości, do jego miseczki. Kot, zaskoczony, patrzył na mnie z niemym pytaniem. Przytulił bolącą łapkę do piersi i zamiauczał cicho, niepewnie.

Podniosłem go na ręce i spojrzałem mu prosto w oczy:
Może i jestem przegrywem, ale skoro mam taką żonę i takiego kota, to jestem najszczęśliwszym przegrywem w Polsce. I pocałowałem go prosto w nos.

Feluś zamruczał i trącił mnie głową w policzek. Położyłem go na podłodze i patrzyłem z Zosią, jak krzywiąc się z bólu zjada swoją rybkę, a my objęci staliśmy w kuchni i uśmiechaliśmy się, jakby wszystko wokół było snem.

Od tamtej pory Feluś sypia tylko ze mną. Patrzy mi w oczy, a ja modlę się do Boga tylko o jedno bym jak najdłużej mógł patrzeć na nich oboje, tuż obok siebie.

I nic więcej nie trzeba.

Przysięgam.

Bo to właśnie jest szczęście.