Marek wrócił do domu, ale nigdzie nie zastał swojej żony. Chwilę potem odkrył, że jego syn przebywa u pani Kowalskiej – sąsiadki zza ściany…

Marek wrócił do swojego mieszkania na warszawskim Mokotowie. Ledwo zdjął buty, a już poczuł, że coś jest nie halo z mieszkania nie dobiegało tradycyjne tupanie małych nóżek ani krzyk synek Mama!, a już tym bardziej nie było nigdzie widać jego żony, Jagody. Zrobiło się trochę jak w kiepskim kabarecie: dom cichy, dziecka brak, a żona przepadła.
Zaniepokojony, chociaż nie panikował jeszcze (w końcu raz już kiedyś żona zniknęła, bo piekarz w zapomnieniu sprzedawał jagodzianki, a ona nie mogła nie dołączyć do kolejki), podreptał Marek piętro wyżej do sympatycznej pani Halinki, sąsiadki od lat karmiącej wszystkie okoliczne gołębie i połowę osiedla.
A tu niespodzianka zanim zdążył zapukać, z mieszkania Halinki wyszła ona sama, trzymając pod pachą małego Jasia, jego syna, który na widok taty od razu domagał się czegoś słodkiego.
Okazało się, że Jagoda musiała wyskoczyć natychmiast załatwić ważną sprawę (co nie oznaczało wcale kolejki po paszport, jak łudził się Marek), zostawiła synka pod czujnym okiem pani Halinki i tyle ją widziano.
Marek, choć wychowany na typowej polskiej Zosi samosi, coś tam wiedział o przewijaniu i podgrzewaniu kaszki, ale przez głowę przelatywały mu wszystkie możliwe katastrofalne scenariusze. Na szczęście Jagoda zostawiła mu w mikrofalówce pierogi i bigos w polskich domach nawet apokalipsa nie powstrzyma domowego obiadu.
Godziny mijały: pół, cały, dwa, trzy, a potem już pięć… a Marek coraz bardziej rozkminiał, czy powinien zacząć dzwonić po służby czy po prostu umyć okna i mieć nadzieję, że to jakiś test jego cierpliwości. Dzwonił do żony pewnie ze trzydzieści razy, bez skutku poczta głosowa nie jest dobrym rozmówcą, kiedy łamie ci się głos.
Synek, przeżywając swoją najlepszą w życiu imprezę z tatą, w końcu padł do łóżeczka, a Marek zdołał przestać przeglądać Google pod hasłem co zrobić, gdy żona znika z miasta, choć ręka wyciągała się do telefonu automatycznie.
W końcu, późnym wieczorem, telefon zadrżał na szafce jak bombka na choince, gdy wpadnie kot sąsiadów. Podskoczył Marek z radości i niepokojem, rozpoczynając potok pytań do żony, w stylu: Jagoda, gdzie jesteś? Co się dzieje? Czemu nie odbierasz?
Ale tu kubeł zimnej wody: Jagoda bez ogródek oznajmiła, że postanowiła się nie wracać i zostawia syna Markowi już na zawsze.
Marek poczuł się jakby na głowę spadła mu cała kolekcja tomików Mickiewicza. Z wrażenia nawet nie zdołał złapać ulubionego kubka z napisem najlepszy tata. Trzymał ten telefon jak tonący brzytwę, licząc, że to jakiś żart-nieśmieszek albo test lojalności wymyślony przez jakiegoś psychologicznego guru z programu śniadaniowego.
Został nagle sam na polu bitwy zwanej wychowaniem, z rolą i mamy i taty, w kuchni pełnej pierogów i z równie pełnym sercem obaw bo życie, wiadomo, rzadko zachowuje się jak mem, a dzieci nigdzie nie mają instrukcji obsługi.