Dopiero gdy zamieszkałem z ukochaną, zrozumiałem, jak poważny błąd popełniłem

Dziś, gdy patrzę na swoje życie, wciąż powraca do mnie obraz mojej żony Małgorzaty. Zawsze była niezwykle cicha, raczej nieśmiała, zwłaszcza, gdy spotykaliśmy się z naszymi znajomymi. Siedziała z boku, uśmiechała się delikatnie i nigdy nie przerywała rozmowy, nie była też tą, która zaczynała dyskusję. Małgosia nie robiła kłótni, nie podnosiła głosu, nie urządzała scen zazdrości. Była dla mnie pełna ciepła i wdzięczności, akceptowała wszystkie prezenty, choćby były najdrobniejsze.
Nasze małżeństwo wydawało się naprawdę udane byliśmy otwarci, rozmawialiśmy o wszystkim, nie ukrywaliśmy niczego przed sobą. Po powrocie z pracy czekał na mnie pachnący obiad, posprzątane mieszkanie i ten jeden, wyjątkowy uśmiech Małgosi, przez który chciało się wracać do domu nawet w najgorszy dzień. Często zastanawiałem się, czy można czegoś chcieć więcej?
A jednak los bywa przewrotny. W mojej głowie zrodziła się potrzeba jakiejś odmiany, jakiejś przygody. Czułem, że mimo tej domowej idylli, brakuje mi bliskości w naszej sypialni prawie jej nie było. Próbowałem to ignorować, ale w końcu zdecydowałem się na romans.
Małgorzata dowiedziała się o wszystkim. Odszedłem wtedy do tamtej kobiety, sądząc naiwnie, że znalazłem to, czego mi brakowało. Szybko przekonałem się jednak, jak bardzo się myliłem. Nowe mieszkanie zaniedbane, brudne, kolacje na wynos, a więź… właściwie żadna. Wracałem do pustki, nie było nawet o czym rozmawiać.
Po krótkim czasie zrozumiałem, jak bardzo tęsknię za tym zwyczajnym, spokojnym szczęściem; za Małgosią. Chciałem wrócić, naprawić wszystko, przeprosić. Okazało się jednak, że za późno Małgosia spotkała już innego człowieka, zaczęła nowe życie.
Nie potrafię sobie wybaczyć tej głupoty. Przez własną lekkomyślność straciłem kobietę idealną. Największą moją stratą było to, czego nie doceniałem każdego dnia. Czasu już nie cofnę, a w sercu na zawsze pozostanie żal.