Moi rodzice obiecali, że jeśli urodzę dziecko, dostaniemy od nich dużą sumę pieniędzy. Z mężem odkryliśmy jednak, że to była pułapka.

Jestem jedynaczką, choć podobno długo wyczekiwaną, ale mam wrażenie, że nie do końca kochaną. Teraz mam 23 lata i jestem w piątym miesiącu ciąży, a coraz częściej nachodzą mnie myśli, czy naprawdę jestem biologiczną córką moich rodziców. Moi rodzice są już po siedemdziesiątce, a nasza sytuacja finansowa jest tragiczna. Cały czas mieszkamy w wynajmowanym mieszkaniu w Warszawie, ledwo starcza nam na podstawowe potrzeby. Mój mąż, Szymon, i ja studiujemy na Uniwersytecie Warszawskim oraz pracujemy dorywczo, ale zarobione złotówki nie wystarczają, żeby pokryć wszystkie rachunki. Już dwa razy byliśmy blisko eksmisji za nieopłacony czynsz i ratowaliśmy się tylko dzięki pożyczkom od znajomych. Przez to toniemy w długach, czasem brakuje nam nawet na jedzenie i zmagamy się z nieustannym stresem. Od czasu do czasu rodzice pomagają nam z zakupami spożywczymi. Bardzo im zależało, byśmy wzięli ślub, więc rok temu nie wahaliśmy się i zawarliśmy związek małżeński w Urzędzie Stanu Cywilnego w Warszawie. Właśnie wtedy rodzice zaczęli coraz częściej wspominać o wnukach.
Moja mama, Grażyna, wielokrotnie powtarzała, że już powinnam mieć dziecko, bo inaczej zostanę stara matką jak ona i nie zdążę się nacieszyć macierzyństwem. Ani ja, ani Szymon nie czuliśmy się gotowi na potomstwo, zresztą przerażały nas przyszłe obowiązki i koszty, jakie wiążą się z wychowaniem dziecka. Nagle moi rodzice wyszli z nieoczekiwaną propozycją: jeśli zdecyduję się na dziecko, przekażą nam dużą sumę pieniędzy, za którą będziemy mogli kupić dom na wsi, a oni przeniosą się do tego domu, a nam oddadzą swoje mieszkanie w Warszawie. Po długich rozmowach stwierdziliśmy z Szymonem, że to rozwiązanie mogłoby nam bardzo pomóc. Nie musielibyśmy się już martwić o czynsz, a resztę pieniędzy moglibyśmy przeznaczyć na potrzeby naszej trójki. Mama zapewniała mnie, że zajmie się wnuczką, abym mogła kontynuować studia.
Dodatkowo obiecano nam wsparcie finansowe przy zakupie wyprawki dla dziecka i pomoc na początku. Niestety rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Rodzice nie spełnili żadnej z obietnic nie kupili nawet paczki pieluch. Mama Adelina dzwoniła do mnie w ciąży i wypytywała o przygotowania do porodu, podczas gdy ja nie miałam pieniędzy na najbardziej podstawowe rzeczy, nawet na śpioszki czy kocyk. Sugerowała, żeby Szymon znalazł trzecią pracę, żebyśmy poradzili sobie z wydatkami. Za każdym razem przypominałam jej o ich obietnicach dotyczących pieniędzy, ale ona udawała, że nigdy nie padły takie słowa i powtarzała, że sami jesteśmy sobie winni, bo jesteśmy nieodpowiedzialni.
Kiedy na świat przyszła moja córeczka, Basia, rodzicom nagle przypomniało się o wcześniej obiecanych środkach, ale wtedy z Szymonem postanowiliśmy, że kupimy własne mieszkanie, bez wsparcia kogokolwiek, bo zrozumieliśmy, że na rodziców nie możemy liczyć, nawet w najtrudniejszym momencie.