Przeczytałam wiele historii Polek, które były niewierne, i choć staram się nie oceniać, jest coś, cz…

Przeczytałam wiele historii o kobietach, które dopuściły się zdrady, i choć staram się nikogo nie oceniać, jest coś, czego naprawdę nie mogę zrozumieć. Nie dlatego, że uważam się za lepszą od innych, lecz po prostu nigdy zdrada nie była dla mnie żadną pokusą.

Mam 34 lata, jestem mężatką i prowadzę zwyczajne, spokojne życie. Chodzę na siłownię pięć razy w tygodniu, dbam o swoją dietę i o siebie. Mam długie, proste włosy, lubię dobrze wyglądać i wiem, że jestem atrakcyjną kobietą. Ludzie mi to mówią, widzę też, jak na mnie patrzą.

W siłowni to nic niezwykłego, gdy jakiś mężczyzna chce zagadać. Jedni pytają o ćwiczenia, inni rzucają ukryte komplementy, a są też i tacy, którzy są bardzo bezpośredni. Podobnie jest, gdy wychodzę na kawę z koleżankami ktoś podchodzi, próbuje nawiązać kontakt, pyta, czy jestem sama. Nigdy nie udawałam, że to się nie dzieje. Wręcz przeciwnie dostrzegam to. Ale nigdy nie przekroczyłam granicy. Nie dlatego, że się boję, ale dlatego, że po prostu nie mam na to ochoty.

Mój mąż, Michał Nowak, jest lekarzem kardiologiem pracuje bardzo dużo. Zdarza się, że wychodzi z domu jeszcze przed świtem i wraca, kiedy my już jemy kolację, a czasem nawet później. Większość dnia spędzam sama w domu. Mamy córkę, Pelagię, opiekuję się nią, dbam o dom i o swoją codzienność. Tak naprawdę mogłabym powiedzieć, że mam przestrzeń na robienie wszystkiego, co mi się podoba, bez obaw, że ktoś się zorientuje. A jednak nigdy nie przyszło mi do głowy wykorzystać ten czas na zdradę.

Gdy jestem sama, zajmuję swój czas. Trenuję, czytam książki, sprzątam, oglądam seriale, gotuję, wychodzę na spacer. Nie siedzę i nie rozmyślam nad brakami, nie szukam potwierdzenia swojej wartości na zewnątrz. Nie twierdzę, że moje małżeństwo jest idealne bywa różnie, kłócimy się, mamy różne zdania i jesteśmy zmęczeni. Ale jest coś, co jest u nas podstawą: moja uczciwość.

Nie żyję też w ciągłym podejrzeniu wobec niego. Ufam swojemu mężowi. Znam go, znam jego rytm dnia, sposób myślenia i jego charakter. Nie mam w zwyczaju sprawdzania telefonu czy układania scenariuszy w głowie. Ten spokój wewnętrzny daje mi dużo. Kiedy nie szukasz drogi ucieczki, nie musisz stale szukać wyjścia awaryjnego.

Dlatego, gdy czytam historie o zdradzie nie z osądzania, ale z niezrozumieniem myślę, że nie wszystko kręci się wokół pokusy, urody, wolnego czasu czy zainteresowania innych. W moim przypadku to nigdy nie była nawet opcja. Nie dlatego, że nie potrafię po prostu nie chcę być taką osobą. I z tym czuję się spokojna.

Zastanawiam się, co Wy o tym sądzicie? Moim zdaniem warto żyć w zgodzie ze sobą, bo prawdziwy spokój zaczyna się właśnie tam, gdzie kończą się wymówki.