Mam 41 lat i nigdy nie zdradziłem swojej żony. Ale zanim ją poznałem, nie byłem żadnym świętym – nigdy nie miałem poważnej dziewczyny, żyłem jak wolny człowiek i korzystałem z życia.

Mam 41 lat i nigdy nie zdradziłem swojej żony. Ale zanim ją spotkałem, nie byłem żadnym świętym. Nigdy nie miałem poważnej dziewczyny. Byłem wolny i żyłem jak wolny człowiek. Umawiałem się z jedną, potem z drugą, piątkowe randki, sobotnie imprezy. Nie musiałem się nikomu tłumaczyć, bo nikomu nic nie obiecywałem.
Pracowałem w warsztacie elektrycznym w Warszawie i zarabiałem całkiem przyzwoicie. Po pracy chodziłem z kolegami do barów, na dyskoteki, czasem na urodziny. Bywało, że spędzałem noc z jakąś kobietą, a następnego dnia po prostu znikałem z jej życia. Nie dlatego, że byłem zły, tylko nie szukałem niczego poważnego. Zawsze mówiłem, że związki nie są dla mnie.
Wszystko zmieniło się w dniu, kiedy poznałem swoją żonę. Było to w szpitalu, gdzie odbywała staż pielęgniarski. Przyszedłem tam naprawić awarię elektryczną. Poprosiła mnie o pomoc z zepsutym gniazdkiem i tak zaczęliśmy rozmawiać. Zapytała, jak się nazywam, odpowiedziałem pytaniem, oboje się zaśmialiśmy. Pod koniec mojej zmiany podała mi swój numer. Napisałem do niej jeszcze tego wieczoru. Nie tak jak wcześniej bez flirtu i pewności siebie, tylko z nerwami jakbym miał 15 lat.
Nasze pierwsze spotkania były proste. Spacerowaliśmy, jedliśmy lody w parku, czasem wychodziliśmy na zapiekankę po pracy. Powoli przestałem zwracać uwagę na inne kobiety. Nie dlatego, że ona mnie do tego zmusiła po prostu nie chciałem już poświęcać czasu nikomu innemu. Wiedziałem, że ta kobieta nie jest kolejną.
Kiedy poprosiłem, żeby została moją dziewczyną, powiedziałem jasno: Jeśli zaczniemy coś razem, to porządnie. Nie chcę niczego na pół gwizdka. Spojrzała na mnie poważnie i odpowiedziała: Nie dzielę się. A ja powiedziałem: Ja też nie. Od tego dnia zrozumiałem, że wierność to nie tylko przestać patrzeć na inne, ale dotrzymywać słowa.
Wzięliśmy ślub bez przepychu. Zamieszkaliśmy w wynajętym pokoju z pożyczonym łóżkiem i małą kuchenką. Pracowaliśmy całymi dniami. Ona miała nocne dyżury, ja brałem nadgodziny. Nie mieliśmy czasu ani sił na przygody. Mieliśmy opłaty, zmęczenie i wspólne marzenia.
Pokusy jednak się pojawiały. W pracy koleżanka zaczęła pisać do mnie po północy. Przesyłała mi przypadkowe zdjęcia i mówiła, że zasługuję na coś więcej niż zmęczona żona. Raz czekała na mnie na parkingu i zaproponowała wyjazd do motelu. Powiedziałem nie. Wsiadłem do auta i pojechałem prosto do domu.
Na imprezie u znajomych pijana dziewczyna usiadła obok mnie i zaczęła mnie głaskać po ręce. Wstałem, odnalazłem żonę i wyszliśmy od razu, nawet nie żegnając się. Wolałem wyglądać jak prostak, niż przekroczyć granicę, której bym już nie wymazał.
Moi koledzy śmieją się ze mnie, mówią, że kiedyś żyłem, a teraz jestem nudny. I mają rację nie jestem już tym samym człowiekiem. Kiedyś żyłem dla siebie. Dziś mam kogoś obok.
Niedawno syn zapytał mnie, czy miałem inne kobiety odkąd jestem żonaty. Powiedziałem mu: Nie. Spojrzał na mnie zaskoczony i powiedział, że prawie wszyscy jego koledzy mają rozwiedzionych rodziców przez zdradę. Wtedy zrozumiałem, że mój wybór wpływa nie tylko na małżeństwo, ale też na dzieci.
Byłem kobieciarzem, kiedy nie miałem zobowiązań. Jednak w dniu, w którym zdecydowałem, że ona jest tą jedyną, przekonałem się, że lojalność to nie więzienie, lecz codzienny wybór. I do dziś nie żałuję, że wybrałem właśnie ją.