Mój były chłopak ukrywał mnie przed swoimi znajomymi, bo według niego „nie byłam na jego poziomie”.

Dziennik, czwartek
Kiedy myślę o moim byłym, wracają do mnie tamte uczucia wstydu i żalu. Przez cały rok byłam dziewczyną w cieniu tą, której nie pokazuje się nikomu. Od początku wiedziałam, że coś jest nie tak, ale mimo wszystko zostałam. On pochodził z zamożnej rodziny z małego miasta pod Warszawą jego ojciec prowadził własną firmę, mama była gospodynią domową, mieszkali w dużym domu z ogrodem, jeździli nowym Volvo. Ja mieszkałam w zwykłym blokowisku, pracowałam jako kasjerka w Biedronce i pomagałam mamie w opłacaniu rachunków.
Poznaliśmy się w kawiarni niedaleko mojego sklepu, gdzie kupowałam kawę przed zmianą. Od razu zaczął do mnie dzwonić, pisać, zapraszać na randki. Na początku było pięknie, choć dziwnie nigdy nie spotykaliśmy się tam, gdzie bywali jego znajomi. Zawsze wybierał miejsca na uboczu, nieznane, gdzie nikt nas nie rozpoznawał. Gdy przechodziliśmy przez Warszawę i widziałam kogoś znajomego, natychmiast puszczał moją rękę i mówił: Chodźmy tędy. Pytałam, czemu tak robi odpowiadał: Moi kumple są bardzo wybredni, nie chcę plotek. Przełknęłam to tłumaczenie.
Najbardziej poczułam to podczas jednej imprezy. Zaprosił mnie, ubrałam się elegancko kupiłam skromną, ale ładną sukienkę w Mohito. Gdy weszliśmy, wyszeptał: Zostań przy barze, muszę się przywitać z kilkoma osobami. Minęło dwadzieścia minut. Potem czterdzieści. Widziałam go, jak śmiał się z innymi, robił zdjęcia, wymieniał uściski. Nie przedstawił mnie nikomu. Gdy podeszłam, wyciągnął rękę jak barierę: Poczekaj chwilę na zewnątrz. Zrobiłam to. Wytłumaczył mi potem: Tutaj są ważni ludzie, nie chcę żeby była niezręczność. Bolało.
Z czasem pojawiły się komentarze, które jeszcze mocniej raniły. Mówił, że mam za bardzo zwyczajne słownictwo, że powinnam zmienić styl ubierania się, że nie zamierza dodawać zdjęć ze mną na Facebooka, bo jego rodzina jest zamknięta. Nigdy nie zaprosił mnie do swojego domu. Nie poznałam jego rodziców. Kiedy zaprosiłam go na urodziny mojej mamy, znalazł wymówki praca, auto, zmęczenie. Gdy miał wydarzenia w swoim środowisku, znikał na cały weekend.
Pewnego dnia spytałam wprost: Wstydzisz się być ze mną? Zamilkł na chwilę, potem odpowiedział: To nie wstyd… po prostu jesteśmy z innych światów. Jesteś dobrą osobą, ale moi znajomi są z innego poziomu. Nie chcę żeby mnie oceniano. Ta odpowiedź coś we mnie złamała. Spytałam jeszcze: A ty możesz mnie oceniać? Wzruszył ramionami.
Najgorsze było, gdy zobaczyłam na jego Instagramie zdjęcia z koleżanką córką znanego adwokata z Warszawy. Restauracje, eleganckie imprezy, uśmiechy, oznaczenia. Z nią pozował z dumą. O mnie nie wspomniał nigdy. Gdy go o to pytałam, mówił, że to tylko przyjaciółka. Strasznie się pokłóciliśmy. Powiedziałam, że nie będę jego sekretną dziewczyną. Odpowiedział: Jak ci nie pasuje, to rozstajemy się.
Rozstaliśmy się tam, bez zbędnych słów. Szłam sama przez kilka ulic i płakałam. Tydzień później był już oficjalnie z tą koleżanką. Ja dalej chodziłam do pracy, wracałam do domu, codziennie widząc jego zdjęcia w markowych ubraniach, na wyjazdach, przy kolacjach za setki złotych. Nigdy nie przeprosił. Nigdy nie przyznał, że mnie zranił.
Dziś wiem, że przez rok byłam dziewczyną, której nie można pokazać światu. Tą za zamkniętymi drzwiami. Tą, która nie była wystarczająca, by być na wspólnym zdjęciu. I tego nie da się tak łatwo zapomnieć.