Kilka miesięcy temu zaczęłam tworzyć treści w mediach społecznościowych – nie dla sławy ani uwagi, t…

Kilka miesięcy temu zaczęłam wrzucać różne rzeczy do social mediów. Nie po to, żeby się wybić czy szukać poklasku, tylko zwyczajnie sprawia mi to radość. Lubię nagrywać przepisy, pokazywać, jak wygląda codzienność z moją córką, łapać małe momenty z naszego mieszkania. To nie są żadne ustawiane scenki czy coś mega profesjonalnego po prostu zwykłe filmiki z kuchni albo z salonu, kiedy robię to, co zazwyczaj.

Prawie od samego początku mój mąż był cały czas spięty z tego powodu. Najpierw to były takie docinki. Pytał, po co mi to w ogóle. Kto miałby to oglądać? Po co mi wrzucać te filmiki? I tłumaczyłam mu, że dla mnie to tylko takie oderwanie od rzeczywistości, że nie mam żadnych wielkich planów. Ale on i tak patrzył na to inaczej.

W końcu powiedział mi wprost, że robię to, żeby przyciągać uwagę innych facetów. Żeby na mnie patrzyli, żeby mnie podziwiali. Zamurowało mnie, bo nie rozumiem skąd w ogóle przyszły mu takie myśli do głowy. Przecież moje filmy to obiady, śniadaniówka Majki, jakaś udana zupa! Nie pozuję w bikini, nie tańczę ani nie pokazuję ciała.

Najśmieszniejsze jest to, że mam raptem 99 obserwujących dziewięćdziesiąt dziewięć! Z czego połowa to rodzina: kuzyni, ciotki, koleżanki ze szkoły. Pokazałam mu to. Pokazałam komentujących. I nawet wtedy uparcie twierdził, że nie liczba się liczy, ale intencje. Że ja niby czegoś szukam.

Od tego momentu pojawiły się kłótnie. Z każdym moim wyciągnięciem telefonu widziałam jego minę. Kiedy wrzucałam coś nowego, zaraz pytał, kto to zobaczył. Gdy ktoś dał emotkę pod postem od razu: To flirt. Kiedyś nawet poprosił, żebym pokazała prywatne wiadomości, choć nie miałam żadnych. Oświadczył, że to brak szacunku dla niego jako męża.

Doszło do momentu, że przestałam to robić swobodnie. Musiałam się zawsze dwa razy zastanowić, czy coś wrzucić. Ciągle czułam, że ktoś mi patrzy na ręce. Coś, co było moim małym hobby i dawało mi radość, zmieniło się w kolejne pole do dyskusji. On uważa, że się zmieniłam, że chcę się popisywać. A ja ja już mam poczucie, że nie mogę zrobić nic, czego nie dałoby się źle zinterpretować.

I teraz wrzucam dużo rzadziej. Nie dlatego, że mi się nie chce, tylko zwyczajnie każdy post to zaproszenie do awantury. I już nie wiem, co mam z tym wszystkim zrobićAż któregoś dnia, kiedy odłożyłam telefon na stół, Majka uśmiechnęła się do mnie i powiedziała: Mamo, pokażesz jak zrobiłam te naleśniki tacie? Patrzyłam wtedy na nią szczera, dumna, cała rozpromieniona. I tak sobie pomyślałam, że nie chcę, by nauczyła się bać swoich małych radości tylko dlatego, że komuś innemu przeszkadza jej entuzjazm.

Wieczorem nagrałyśmy razem filmik. Po prostu Majka mieszała ciasto, ja pokazałam placki na patelni, potem jej bananowy uśmiech, kiedy je zjadała. Wrzuciłam to szybko, zanim zdążyłam się przestraszyć, co pomyśli mąż. Odsapnęłam. Było jakoś lżej.

Nie wiem, jak się to dalej poukłada między nami. Ale wiem już, że nie oddam sobie tej odrobiny wolności. Bo nawet jeśli cały świat miałby patrzeć, najważniejsze, żeby nie przeoczyć tych małych chwil, które sprawiają, że człowiek naprawdę się uśmiecha choćby tylko dla dziewięćdziesięciu dziewięciu osób. Albo po prostu dla siebie.