Słyszysz tylko: „Siedzisz cały dzień w domu i nic nie robisz” – po tych słowach postanowiłam go ukar…

Siedź w domu cały dzień i nic nie robisz po tych słowach postanowiłam, że poniesie konsekwencje

Jeszcze zanim wyszłam za mąż, słyszałam od koleżanek, że gdy facet się żeni, od razu traktuje żonę jak swoją własność i pokazuje swoją prawdziwą twarz.

Ale jak każda młoda, naiwna dziewczyna wierzyłam, że mój mąż jest inny. Jeszcze przed ślubem zawsze był dla mnie serdeczny, nie powiedział nigdy złego słowa, bał się mnie urazić, ciągle chciał być blisko. Ale, jak to bywa z kobietami, myliłam się. To prawda, że kiedy chłopak zdobędzie serce dziewczyny, potem się zmienia.

Mój mąż kilka miesięcy po ślubie zaczął źle mówić o mojej mamie. Po co tyle dzwoni, po co przyjeżdża do nas co tydzień? Dla świętego spokoju zgodziłam się z nim, bałam się o nasze małżeństwo, więc poprosiłam mamę, żeby odzywała się rzadziej. Dzwoniłam do niej, gdy byłam sama. Na tym się jednak nie skończyło. Zaszłam w ciążę i straciłam pracę. Niestety, musiałam leżeć, bo ciąża była zagrożona, nie przedłużono mi umowy. Wtedy mąż zaczął mi wygadywać: „Siedzisz w domu cały dzień, nic nie robisz.” Milczałam byłam w ciąży i co by było, gdyby mnie zostawił?

Półtora roku po urodzeniu córki mój mąż zaczął wymagać, żebym traktowała go jak pana i władcę. Kiedy wracał z pracy, musiałam stać w progu, podawać kapcie, a na stole w kuchni czekać na niego ciepły, domowy obiad.

Nie miał żadnych obowiązków przy dziecku wszystko było na mojej głowie. Byłam wykończona. Spakowałam więc walizkę i pojechałam z córką do mamy. Przez dwa miesiące nie rozmawiałam z mężem. Życie toczyło się dalej, wróciłam do pracy, z każdym dniem wyglądałam i czułam się lepiej. Pewnego dnia przyszedł do nas, wychudzony, w starych ubraniach, uklęknął i prosił o wybaczenie. Powiedziałam mu, że może wrócimy, ale pod jednym warunkiem musi zrobić kurs gotowania. Od teraz to on będzie gotował i sprzątał, kiedy wrócę do domu. Zgodził się, ale czas pokaże, jak to się potoczy.

Życie nauczyło mnie, że szacunek trzeba budować wspólnie każdego dnia. Nie pozwólmy sobą pomiatać, bo szczęśliwa rodzina to taka, gdzie każdy czuje się ważny i doceniony.