Bez dobrych rad Do Szymona wpadł list w formie zdjęcia kartki w kratkę, przesłany przez mamę na Mes…

Dziennik osobisty

Dzisiaj znów wrócił temat dziadka. Mama przesłała mi zdjęcie. Ręcznie napisany list, niebieski tusz na kartce w kratkę, podpisany: Twój dziadek, Kola. Pod spodem krótkie info od mamy: On już tak teraz pisze. Nie musisz odpowiadać, jak nie chcesz.

Przybliżyłem zdjęcie palcami na ekranie.

Cześć, Szymku.

Piszę do Ciebie z kuchni. Mam tutaj nowego kumpla glukometr. Od rana mnie upomina, jak przesadzę z chlebem. Lekarz kazał więcej spacerować, ale dokąd mam łazić, jak wszyscy moi już na cmentarzu, a Ty we Wrocławiu. No to spaceruję po wspomnieniach.

Dziś, na przykład, przypomniało mi się, jak w siedemdziesiątym dziewiątym rozładowywaliśmy z chłopakami wagony na stacji we Wronkach. Płacili grosze, ale można było odwinąć dwie skrzynki jabłek. Skrzynki były drewniane, ze zszywkami po bokach. Jabłka kwaśne, zielone, a i tak święto. Jedliśmy je na skarpie, siedząc na workach z cementem. Ręce szare od kurzu, paznokcie czarne, zęby zgrzytały od piachu. A i tak smakowały lepiej niż cokolwiek.

Czemu o tym piszę? W sumie, nie wiem. Tak się przypomniało. Nie bój się, nie będę Cię pouczać, jak masz żyć. Masz swoje sprawy, ja mam swoje wyniki.

Jak chcesz, napisz, jak tam z pogodą i sesją.

Twój dziadek, Kola.

Zaśmiałem się pod nosem. Glukometr, wyniki. Wiadomość dotarła godzinę temu, mama pewnie była zajęta, nie odebrała telefonu. Teraz już tak jest, jak napisała.

Przewinąłem czat wyżej. Ostatni raz dziadek odezwał się ponad rok temu krótkie głosówki z życzeniami i raz: Jak tam studia?. Odpowiedziałem wtedy tylko emotką i zniknąłem.

Długo patrzyłem na to zdjęcie zeszytu, potem kliknąłem odpowiedź.

Cześć, Dziadku. Pogoda: plus trzy i mokro. Sesja: już zaraz. Jabłka po pięć złotych za kilo. Z jabłkami u nas kiepsko.

Szymek.

Przez chwilę zostawiłem podpis Szymek, ale skreśliłem i napisałem: Wnuk Szymek. I poszło.

Parę dni później kolejne zdjęcie od mamy.

Szymku, dzień dobry.

Twoją wiadomość przeczytałem trzy razy. Odpowiem porządnie. Pogoda taka sama, jak u Ciebie, tylko bez tych waszych nowoczesnych kałuż. Rano śnieg, w południe chlapa, wieczorem lód. Ze dwa razy się już prawie wywaliłem, ale widocznie jeszcze nie mój czas.

A skoro o jabłkach mowa Opowiem Ci o mojej pierwszej prawdziwej pracy. Miałem dwadzieścia lat, poszedłem do zakładu, robiliśmy części do wind. Tam było głośno, wszystko huczało, w powietrzu wisiał pył. Miałem robocze spodnie, które nigdy nie dały się doczyścić, choćby je szorować godzinami. Palce wiecznie podrapane, paznokcie czarne od smaru. Ale byłem dumny, że mam przepustkę, że wchodzę przez bramę jak dorosły.

Najfajniejsze jednak były obiady. W stołówce lali barszcz do ciężkich talerzy, a jak przyszedłeś wcześniej, dostawałeś dodatkową kromkę chleba. Siedzieliśmy z chłopakami, milcząc. Nie dlatego, że nie było o czym gadać. Po prostu nie mieliśmy siły. Łyżka w ręku była cięższa niż klucz francuski.

Pewnie teraz siedzisz przy laptopie i myślisz, że to prehistoria. A ja tak czasem myślę, czy wtedy byłem szczęśliwy, czy po prostu nie miałem czasu się nad tym zastanawiać.

Co robisz poza sesją? Pracujesz gdzieś? Czy teraz to już tylko start-upy wymyślacie, a nie zwykłą robotę?

Dziadek Kola.

Czytałem to w kolejce po zapiekankę pod Galerią Dominikańską. Wokół ktoś się kłócił, z głośnika buchała reklama. Przeczytałem fragment o barszczu i ciężkich talerzach jeszcze trzy razy.

Na blacie od razu zabrałem się za pisanie.

Cześć, Dziadku.

Pracuję jako dostawca. Roznoszę żarcie, czasem papiery. Przepustki nie mam, tylko aplikację, która wciąż się wiesza. Jem najczęściej w drodze co się trafi, gdzie się trafi, czasem na klatce, czasem w aucie kumpla. Też po cichu.

A co do szczęścia nie wiem. Też nie mam czasu myśleć.

Ale barszcz ze stołówki brzmi dobrze.

Wnuk Szymek.

Chciałem dodać jeszcze coś o tych start-upach, ale stwierdziłem, że nie ma co komplikować. Niech dziadek sam sobie dorysuje szczegóły.

Następny list był wyjątkowo krótki.

Szymku, cześć.

Dostawca to poważna rzecz. Od razu zacząłem sobie Ciebie inaczej wyobrażać już nie jako chłopaka sprzed komputera, tylko jako człowieka w adidasach, co wciąż gdzieś pędzi.

Jak już napisałeś o pracy, to ja też opowiem, jak dorabiałem na budowie między zmianami w zakładzie, bo kasy brakowało. Nosiliśmy cegły na piąte piętro po drewnianych schodach. Kurz wszędzie w nosie, w uszach, w oczach. Wieczorem zdejmuję buty, a z nich wysypuje się piach. Babcia Twoja się wściekała, że przecież jej linoleum niszczę.

Ale dziwne, najbardziej zapamiętałem nie zmęczenie, tylko jeden moment. Na budowie był facet, wszyscy mówili na niego Staszek. Zawsze przychodził pierwszy, siadał na odwróconym wiadrze i obierał kartofle nożem. Wrzucał je do starego garnka i w południe wstawiał na kuchenkę. Po całym piętrze rozchodził się zapach gotowanych ziemniaków. Jedliśmy je rękami, soliliśmy z papierowej torebki. Miałem wrażenie, że nic w życiu nie smakuje tak dobrze.

Teraz siedzę w kuchni, patrzę na worek ziemniaków z Biedronki i myślę, że to już nie to samo. Może to nie w kartoflach problem. Może chodzi o wiek.

A Ty co jesz, jak jesteś naprawdę zmęczony? Nie z dostawy, tylko tak od siebie.

Dziadek Kola.

Nie odpisałem od razu. Myślałem, co powiedzieć o takiej prawdziwej strawie. Przypomniało mi się, jak zimą, po dwunastu godzinach tyrania, kupiłem w nocnym pierogi, ugotowałem na wspólnej kuchni w garnku, w którym wcześniej ktoś gotował parówki. Pierogi się rozpadały, woda mętna, a i tak wszystko zjadłem, stojąc przy oknie, bo stołu nie było.

Dwa dni później napisałem.

Cześć, Dziadku.

Jak padam z nóg, najczęściej robię sobie jajecznicę. Dwa-trzy jajka, czasem z kiełbasą. Patelnia tragiczna, ale działa. W akademiku nie ma Staszka, ale jest kumpel, co pali potrawy i przeklina.

Dużo piszesz o jedzeniu. Wtedy byłeś głodny, czy teraz?

Wnuk Szymek.

Od razu po wysłaniu żałowałem ostatniego pytania. Zabrzmiało ostro. Ale za późno na wycofanie.

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

Szymku.

Dobre pytanie z tym głodem. Wtedy byłem młody, głodny całego świata, nie tylko kartofli czy zupy. Chciałem motor, nowe buty, własny pokój bez wiecznego kaszlu ojca. Chciałem szacunku. Marzyłem, by wejść do sklepu i nie liczyć groszy. Marzyłem, by dziewczyny patrzyły, a nie przechodziły obojętnie.

Teraz jem jak człowiek, lekarz gani, że za dużo. Piszę o jedzeniu, bo łatwiej opisać smak zupy niż wrażenie wstydu.

A skoro pytasz, opowiem. Bez morałów, tak jak lubisz.

Miałem dwadzieścia trzy lata. Z Twoją przyszłą babcią jakoś się spotykaliśmy, ale różnie bywało. W zakładzie zebrali ekipę do pracy na północy, dobrze płacili, mogłem za parę lat kupić sobie poloneza. Już widziałem siebie, jak wracam, a ona dumna, że mam samochód.

Ale babcia powiedziała, że nie pojedzie. Matka chora, praca, przyjaciółki. Powiedziała, że nie przeżyje tamtejszych długich nocy i zimna. Odpowiedziałem, że mnie ciągnie w dół. Że jak mnie kocha, to wesprze. Powiedziałem to ostrzej, ale nie będę cytować.

Pojechałem sam. Po pół roku przestaliśmy pisać. Wróciłem dwa lata później z pieniędzmi, z polonezem, a ona już była czyjąś żoną. Opowiadałem potem wszystkim, że mnie zawiodła, że poświęcałem się dla niej.

A prawda taka, że wybrałem pieniądze i blachę, nie człowieka. I długo udawałem, że to jedyne możliwe wyjście.

Taki miałem wtedy apetyt.

Pytałeś, co czułem. Wtedy dumę i rację po swojej stronie. Potem przez lata udawałem, że nic już nie czuję.

Jeśli nie chcesz odpisywać, nie musisz. Wiem, że masz na głowie swoje sprawy.

Dziadek Kola.

Przeczytałem parę razy. Słowo wstyd przykleiło się jak rzep. Szukałem między wierszami usprawiedliwienia dziadek go nie dawał.

Otworzyłem nowe okno czatu, wpisałem: Czy żałujesz?, skasowałem. A jakbyś został? też skasowałem. W końcu napisałem coś zupełnie innego.

Cześć, Dziadku.

Dzięki, że to napisałeś. Nie wiem, co odpowiedzieć. W domu zawsze o babci mówi się tak, jakby była nią od zawsze, bez żadnych innych możliwości.

Nie oceniam. Też niedawno postawiłem pracę przed człowiekiem. Spotykałem się z dziewczyną akurat wtedy, kiedy zacząłem pracować jako dostawca. Dostałem lepsze zmiany, wciąż byłem w pracy. Ona mówiła, że się nie widujemy, że tylko w telefonie i że jestem zmęczony. Odpowiadałem, że trzeba przecierpieć, potem będzie lżej.

W końcu powiedziała, że ma dość. Ja, że to jej problem. Też ostrzej powiedziałem, ale nie będę cytować.

Dziś, gdy wracam do akademika po jedenastej i podgrzewam jajka, czasem myślę, że też wybrałem kasę i dowozy, a nie człowieka. I też udaję, że tak miało być.

Chyba to rodzinne.

Szymek.

List od dziadka był już na kartce w linię mama powiedziała w głosówce, że skończył mu się zeszyt w kratkę.

Szymku.

Dobrze napisałeś o tym rodzinnym. U nas wszystko się zwala na rodzinę. Pije, bo ojciec pił. Krzyczy, bo matka krzyczała. A i tak za każdym razem człowiek sam wybiera. Tylko czasem trudno się do tego przyznać, łatwiej powiedzieć, że to dziedziczne.

Gdy wróciłem z północy, myślałem, że wszystko nowe: auto, pokój w akademiku, trochę grosza. A wieczorami siadałem na łóżku i nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Koledzy się rozjechali, w zakładzie zmiany, w domu tylko radio i kurz.

Pewnego razu pojechałem pod blok, gdzie mieszkała nie-babcia. Stałem po drugiej stronie ulicy, patrzyłem w okna. W jednym światło, w drugim ciemno. Stałem, aż zmarzłem. W końcu zobaczyłem, jak wychodzi z wózkiem, obok facet, trzyma ją pod ramię. Gadali, śmiali się. Schowałem się za drzewem jak dzieciak, patrzyłem aż zniknęli za rogiem.

Dopiero wtedy zrozumiałem, że nikt mnie nie zdradził. Ja wybrałem swoją drogę, ona swoją. Ale szczerze siebie o to nie obwiniłem przez kolejne dziesięć lat.

Pisałeś, że wybrałeś pracę zamiast dziewczyny. Może tak naprawdę wybrałeś siebie. Może to ważniejsze teraz ocalić siebie niż chodzić po kinach. To nie jest dobre ani złe. Po prostu fakt.

Wiesz, co w tym wszystkim najgorsze? Że rzadko mówimy sobie wprost: teraz to dla mnie ważniejsze niż Ty. Zamiast tego ubieramy to w piękne słowa, a potem obie strony są zawiedzione.

Nie piszę tego, byś biegł ją odzyskiwać. Nie wiem, czy warto. Może kiedyś też będziesz stał pod czyimś oknem i zrozumiesz, że można było to powiedzieć szczerzej.

Twój stary dziadek, Kola.

Siedziałem wtedy na parapecie w akademiku, telefon grzał mi dłonie. Za oknem lały się samochody po kałużach, ktoś palił na schodach. Obok, za cienką ścianą, ktoś włączył muzykę, basy łomotały w ściany.

Długo myślałem, co odpisać. Przypomniała mi się noc, kiedy stałem pod oknem byłej dziewczyny, już nie odbierała. Patrzyłem na firanki, światło, czekałem, że podniesie żaluzję. Nie podniosła.

Napisałem.

Cześć, Dziadku.

Ja też stałem pod oknem. Też schowałem się, jak zobaczyłem, że wychodzi z jakimś gościem. On miał plecak, ona torbę z zakupami. Śmiali się. Pomyślałem wtedy, że mnie wykreślili z życia, a teraz czytam Ciebie i myślę, że może to ja sam wyszedłem.

Napisałeś, że dojrzewałeś do tego dziesięć lat. Mam nadzieję, że mi pójdzie szybciej.

Odzyskiwać jej nie zamierzam. Może po prostu przestanę udawać, że mi wszystko jedno.

Wnuk Szymek.

A w kolejnym liście temat już był inny.

Szymku.

Kiedyś pytałeś mnie o pieniądze, nie odpowiadałem, bo nie wiedziałem, od czego zacząć. Spróbuję teraz.

W naszej rodzinie o kasie się mówiło albo jak było bardzo źle, albo bardzo dobrze. Twój ojciec, jak był mały, zapytał raz, ile zarabiam. Akurat miałem dorobioną wypłatę, podałem dumnie kwotę. Oczy mu się zaświeciły: Wow, jesteś bogaty!. Roześmiałem się to grosze były.

Minęły dwa lata, dostałem wymówienie, pensja spadła o połowę. Znowu zapytał podałem liczbę. Zdziwił się: Dlaczego tak mało? Gorzej pracujesz?. Wkurzyłem się, nakrzyczałem, powiedziałem, że nic nie rozumie. On po prostu próbował pojąć świat.

Potem wracałem do tej chwili i myślę, że wtedy nauczyłem go, że nie pyta się mnie o kasę. Dziś nie pyta, sam sobie dorabia, skręca coś ludziom, dźwiga pudła. Chciałem, żeby się domyślił, jak jest ciężko.

Z Tobą nie chcę powtarzać tego błędu. Napiszę prosto. Emerytura mała, ale na chleb, herbatę i leki starcza. Na samochód nie uzbieram, już nie potrzeba. Najwyżej odkładam na zęby stare się kruszą.

A jak Ty sobie radzisz? Nie pytam, by Ci coś teraz przelewać i kupować skarpety. Po prostu chcę wiedzieć, czy nie śpisz na gołej podłodze i nie chodzisz głodny.

Jak nie chcesz o tym pisać, napisz jedno słowo: w porządku. Zrozumiem.

Dziadek Kola.

Ścisnęło mnie w środku. Przypomniałem sobie, jak w dzieciństwie pytałem ojca, ile zarabia, a on tylko żartował albo odpowiadał później się dowiesz. Tak dorastałem z poczuciem, że pieniądze to coś, o czym nie wolno rozmawiać.

Długo zastanawiałem się, co odpisać, w końcu napisałem:

Cześć, Dziadku.

Nie śpię na podłodze i nie chodzę głodny. Mam łóżko, nawet z materacem nie najlepszym, ale daje radę. Za akademik płacę sam, tak się z ojcem umówiłem. Czasem się spóźniam z opłatą, ale jeszcze mnie nie wyrzucili.

Na żarcie wystarcza, jeśli nie szaleję. Gdy jest krucho, biorę więcej zmian i potem chodzę jak zombie. Ale to wybór już mój.

Trochę mi głupio, że pytasz, a ja nie pytam o Ciebie. Ale Ty już sam napisałeś.

W sumie, łatwiej by było, jakbyś napisał po prostu wszystko u mnie ok i już. Ale rozumiem, że to ja się przyzwyczaiłem, że dorośli nie mówią wprost.

Dzięki, że napisałeś o pieniądzach.

Szymek.

Pomyślałem, dołożyłem jeszcze jedną wiadomość:

A jakbyś kiedyś czegoś potrzebował, a emerytury by brakło napisz po prostu. Nie gwarantuję, że dam radę, ale przynajmniej będę wiedział.

Wysłałem, zanim mogłem się rozmyślić.

Odpowiedź była najbardziej koślawa ze wszystkich litery tańczyły, wersy uciekały w bok.

Szymku.

Przeczytałem, co napisałeś o moich potrzebach. Najpierw chciałem odpisać, że nic mi nie trzeba, że jestem stary i wystarczy mi herbata i leki. Potem miałem napisać żartem, że jak coś, to poproszę nowy motor.

A potem pomyślałem, że całe życie udawałem twardziela, który wszystko załatwi sam. Skończyło się na tym, że siedzi stary dziad, który boi się wnuka o cokolwiek poprosić.

Więc powiem tak. Jeśli kiedyś będę czegoś bardzo potrzebował ponad herbatę, chleb i leki spróbuję nie udawać, że to nic ważnego. Teraz wystarczy mi Twój list, bo to też ważne.

Wiesz, myślałem zawsze, że jesteśmy zupełnie inni. Ty z tymi swoimi aplikacjami, ja z radiem z łupkiem na zakrętce. A teraz czytam i widzę, ile mamy wspólnego. Obaj nie prosimy. Obaj udajemy, że nic nas nie rusza.

Jak już tak się otworzyliśmy, napiszę coś, o czym się w rodzinie nie mówi. Nie wiem, jak na to zareagujesz.

Gdy urodził się Twój tata, byłem niewyrobiony. Dostałem nową robotę, dali nam pokój w akademiku, myślałem, że już z górki. A tu dziecko płacz, pieluchy, bezsenne noce. Przychodziłem po nockach, a mały wrzeszczał. Złościłem się. Kiedyś tak walnąłem butelką o ścianę, że się rozprysła. Mleko rozlało się po podłodze. Twoja babcia płakała, dziecko krzyczało, a ja miałem ochotę po prostu wyjść i nie wracać.

Zostałem. Potem latami udawałem, że to tylko nerwy. Ale wtedy naprawdę byłem krok od ucieczki. A gdybym uciekł, nie czytałbyś tych listów.

Nie wiem, czy to powinieneś wiedzieć. Może dla Ciebie, żebym dla Ciebie nie był bohaterem-legendą, tylko zwykłym człowiekiem, który czasem miał ochotę zniknąć.

Jeśli po tym nie chcesz już pisać zrozumiem.

Dziadek Kola.

Czytałem, a w środku na zmianę lodowato i gorąco. Dziadek był zawsze czymś między ciepłym kocem a zapachem mandarynek na święta. A teraz widzę go: zmęczony facet w pokoju w akademiku, dziecko, krzyk, mleko na podłodze.

Przypomniało mi się lato, jak dorabiałem w kolonii i nakrzyczałem na chłopca, który ciągle płakał. Szturchnąłem go za mocno, dzieciak się popłakał, nie mogłem zasnąć całą noc, bo myślałem, że jestem najgorszy.

Siedziałem długo nad pustą wiadomością. Napisałem: Nie jesteś potworem. Skasowałem. I tak Cię kocham. Skasowałem, bo głupio mi było użyć takiego słowa.

W końcu odpisałem:

Cześć, Dziadku.

Nie przestanę pisać. Nie wiem, co się mówi na takie rzeczy. U nas w rodzinie o takich sprawach się nie rozmawia, tylko się żartuje albo milczy.

W zeszłe lato dorabiałem w kolonii. Był tam chłopiec, co ciągle płakał, chciał do domu. Kiedyś się wkurzyłem i nakrzyczałem tak, że sam się siebie przestraszyłem. Całą noc nie spałem, bo uważałem się za złego człowieka i myślałem, że nie powinienem mieć dzieci.

To, co napisałeś, nie czyni Cię gorszym. Po prostu żywym.

Nie wiem, czy będę umiał własnemu dziecku powiedzieć coś równie szczerze. Może chociaż spróbuję nie udawać, że zawsze mam rację.

Dzięki, że wtedy nie odszedłeś.

Szymek.

Wysłałem i po raz pierwszy poczułem, że naprawdę czekam na odpowiedź, nie z grzeczności, ale z potrzeby.

Po dwóch dniach mama przysłała nową wiadomość: Opanował nagrania głosowe, ale kazał nie straszyć. Przepisałam.

Na ekranie kolejne zdjęcie. Kartka w linię.

Szymku.

Czytałem Twoją odpowiedź i myślę, że masz więcej odwagi niż ja w Twoim wieku. Ty przynajmniej przyznajesz się do strachu. Ja w Twoim wieku waliłem pięściami w stół, a potem meble szły do naprawy.

Nie wiem, czy będziesz dobrym ojcem. Ty też nie wiesz. Tego się nie przewidzi, tylko sprawdza w praktyce. Ale samo to, że zadajesz sobie to pytanie, już znaczy dużo.

Napisałeś, że widzisz mnie żywego. To chyba najfajniejsze, co o mnie powiedziano. Zwykle słyszę: uparty, zawzięty, dziwny. Żywym mnie dawno nikt nie nazwał.

Zanim pójdziemy za daleko, chcę się zapytać: jak kiedyś znudzę Cię swoimi opowieściami po prostu powiedz. Mogę pisać rzadziej albo tylko na święta. Ważne, żeby Cię nie przygnieść przeszłością.

I jeszcze jakbyś kiedyś chciał przyjechać bez okazji, po prostu tak, to będę w domu. Zawsze znajdzie się wolny stołek i czysta szklanka. Sprawdziłem, naprawdę czysta.

Twój dziadek Kola.

Uśmiechnąłem się przy tych słowach o szklance. Wyobraziłem sobie kuchnię dziadka, stołek, glukometr na stole, worek kartofli przy kaloryferze.

Otworzyłem aparat, zrobiłem zdjęcie naszej kuchni w akademiku. Zlew z naczyniami, patelnia, o której mówiłem, że straszna, paczka jajek, czajnik, dwie szklanki, jedna z ułamanym brzegiem. Na parapecie słoik z widelcami.

Wysłałem to zdjęcie i dopisałem:

Cześć, Dziadku.

To moja kuchnia. Stołki są dwa, szklanek też starczy. Jakbyś chciał kiedyś przyjechać zupełnie bez powodu, też będę w domu. Prawie.

Nie zanudzasz mnie. Czasem nie wiem, co odpowiedzieć ale zawsze czytam.

Możesz napisać kiedyś nie o pracy ani jedzeniu, tylko o czymś, czego nikomu nie opowiedziałeś, nie dlatego, że wstyd, tylko po prostu nie miałeś z kim.

S.

Wysłałem. I pierwszy raz od dawna miałem świadomość, że zadałem pytanie, którego nikt u nas w rodzinie nigdy dorosłemu nie zadał.

Odłożyłem jeszcze ciepły telefon na stół. W kuchni syczała jajecznica. Za ścianą ktoś się śmiał. Usmażyłem jajka i usiadłem na stołku, wyobrażając sobie, że kiedyś po przeciwnej stronie siedzi dziadek, trzyma szklankę i opowiada już nie listem, ale prosto w twarz.

Nie wiem, czy dziadek kiedykolwiek przyjedzie i co dalej, ale sama świadomość, że mogę wysłać komuś zdjęcie mojej bałaganiarskiej kuchni i zapytać: A u Ciebie jak?, sprawiła, że zrobiło mi się spokojnie i trochę ciasno w piersi.

Popatrzyłem na rozmowę na zdjęcia w kratkę, w linię, na swoje lakoniczne S.. Potem odłożyłem telefon ekranem do dołu, żeby nic nie przegapić, jakby przyszło nowe powiadomienie.

Jajecznica dawno wystygła, ale zjadłem całą, niespiesznie, tak jakbym dzielił się nią z kimś jeszcze.

Nie padło ani razu wprost słowo kocham ale pomiędzy wierszami już coś było. I na razie wystarczyło nam obu.