Moja własna mama wyrzuciła mnie z domu, bo mojego ojczyma kochała bardziej niż mnie!

Własna matka wyrzuciła mnie z mieszkania, bo mój ojczym był dla niej ważniejszy!

Mieszkałam z moim tatą do piątego roku życia i to był najszczęśliwszy czas mojego dzieciństwa. Kiedy tata zmarł, mama przestała się mną interesować i zaczęła układać sobie życie na nowo. Gdy miałam osiem lat, pojawił się ojczym, który próbował kontrolować każdy mój ruch i moją mamę, a moje życie obróciło się do góry nogami.

Żyłyśmy według harmonogramu ustalonego przez ojczyma, to on wyznaczał obowiązki domowe i często okazywało się, że sam nic nie robił, bo był zmęczony po pracy. Mama zmuszała mnie do wykonywania wszystkiego, czego on chciał, bo bała się jego gniewu i kłótni.

Kiedy dorosłam i weszłam w wiek nastoletni, zaczęłam się buntować wracałam po lekcjach, musiałam gotować, sprzątać, myć samochód ojczyma i wykonywać wymyślone dla mnie obowiązki, podczas gdy zakochana para mogła leżeć całymi dniami na kanapie i oglądać telewizję. Dostawałam potem w twarz i wykład o tym, jaka jestem niewdzięczna, bo oni mi tak dużo dają.

Poza dachem nad głową i jedzeniem, na które musiałam codziennie zarabiać sprzątaniem i gotowaniem, nie dawali mi nic. Chciałam chodzić na zajęcia dodatkowe, korepetycje czy na siłownię, śmiali się ze mnie i powtarzali, że najpierw mam się nauczyć zarabiać, a dopiero potem wydawać. Rzadko dostawałam nowe ubrania. Gdy już coś dostałam, wypominali mi to przez kilka tygodni…

Gdy skończyłam 18 lat i zdałam liceum, mama powiedziała, że czas, żebym znalazła sobie własne mieszkanie; według niej nie powinnam iść na studia, tylko od razu szukać pracy, bo nie mogę już z nimi mieszkać.

Pochodzimy z małego miasta i ciężko tam znaleźć dobrą pracę. Nie chciałam pracować od rana do wieczora, wciąż miałam nadzieję, że rodzice zmienią zdanie, kiedy zobaczą, że naprawdę się uczę. Ale mama naciskała coraz mocniej, więc przez ostatnie trzy miesiące zamiast przygotowań do matury pracowałam jako kelnerka od godziny 10 do 22, zarabiając marne grosze bez napiwków. Ledwo starczyło mi na wynajem pokoju na dwa miesiące – na jedzenie już nie bardzo. Wyniki na maturze miałam słabe, bo opuszczałam dużo lekcji, więc nie dostałam się na państwową uczelnię, a nie miałam nikogo, kto zapłaciłby mi za studia prywatne.

Latem odeszłam z tej pracy i zaczęłam szukać lepszej, bo mama z ojczymem codziennie pytali, kiedy się w końcu wyprowadzę, aż ostatecznie wyrzucili mnie z mieszkania…

Próbowałam pracować w drogerii, ale po kilku dniach się zatrułam chemikaliami. Kiedy chciałam wrócić, poinformowano mnie, że ktoś mnie zastąpił. Czas mijał próbowałam różnych prac, ale nigdzie nie byłam w stanie się samodzielnie utrzymać.

W środku lata miałam urodziny i odwiedziła mnie ciocia. Nigdy wcześniej nie powiedziałam jej, co się dzieje, ale gdy w cztery oczy zapytała, nie wytrzymałam rozpłakałam się i wszystko jej opowiedziałam. Od razu pomogła mi się spakować i zabrała do swojego domu. W końcu spełniłam życzenie matki i oddaliłam się od nich poczułam ulgę.

Ciocia pomogła mi znaleźć dobrą pracę w księgarni w naszym mieście, mogłam jednocześnie pracować i uczyć się do poprawki matury. Gdy po roku zdałam egzamin, sama dostałam się na państwową uczelnię. Ciocia wspierała mnie we wszystkim i nie pozwoliła, abym została sama z czarnymi myślami, gdy matka i ojczym na nowo przypominali o mojej „niewdzięczności”.

Z czasem skończyłam studia i znalazłam porządną pracę. Teraz to ja staram się odwdzięczyć cioci wspieram ją, zabieram na drogie wakacje i jestem jej ogromnie wdzięczna, że nie opuściła mnie w najgorszych momentach mojego życia.