Drugiego dnia sąsiadka znów zaczepiła się o nasze ogrodzenie. Moja żona podeszła do niej i powiedzia…

Następnego dnia sąsiadka znowu wisiała na naszym płocie. Moja żona podeszła do niej i powiedziała, że mamy dziś mnóstwo pracy, więc nie będziemy mogli rozmawiać, jak wczoraj. A co z jutrem? spytała ciekawie Barbara. Jutro to samo. W ogóle, proszę już do nas nie przychodzić.

Moja tęsknota za życiem w mieście na nic się nie zdała.

Żona odziedziczyła dom na wsi, jeszcze po swoich rodzicach. Gdy teść i teściowa żyli, często ich odwiedzaliśmy. Najbardziej lubiłem, gdy wieczorem rozkładali stół pod rozłożystą gruszą. Rozmowy ciągnęły się do zmierzchu, a czas płynął inaczej. Zimą teściowa rozpalała kaflowy piec. Na stole pojawiały się świeże drożdżówki, a całe wnętrze wypełniał słodkawy aromat.

Nam obojgu podobało się jeżdżenie na nartach, ciągnięcie na sankach po śniegu. Lubiłem ten spokój, a potem… rodzice żony odeszli. Nie sprzedaliśmy domu, chociaż zaglądaliśmy tam coraz rzadziej. W planach mieliśmy jeździć tak często, jak wcześniej, ale to się nie wydarzyło.

Wiecznie było coś do załatwienia w mieście. Przestaliśmy nawet wspominać o domku na wsi życie biegło dalej. Lata przeleciały niezauważenie. Syn znalazł sobie dziewczynę i się z nią ożenił. Synowa, Marcelina, nieraz powtarzała, jak to marzyłaby chociaż lato mieszkać na wsi.

I wtedy sobie przypomnieliśmy o starym domu. Pojechaliśmy z żoną jako pierwsi właściwie minęło już tyle lat od ostatniej wizyty. Wszystko stało prawie po staremu, tylko zapuszczone. Wzięliśmy się za porządki. Anna w środku, ja w ogrodzie. Przez tyle lat nieobecności zdawało się, że dom rozsypie się w proch, ale po trochę sprzątania ujrzeliśmy zupełnie inne miejsce.

Następnego dnia przyjechały dzieci. Wszyscy zabrali się za robotę w ciągu dnia dom zrobił się czysty i przytulny. Kobiety przygotowały kolację, a my z synem zabraliśmy się za naprawę starego stołu i ławek pod gruszą.

Wtedy ją zauważyłem. Kobieta zza płotu wpatrująca się w nas od dłuższego czasu. Przedstawiła się niedawno kupiła dom obok. Przyszła się zapoznać; byliśmy uprzejmi, więc zaprosiliśmy ją do stołu. Miała na imię Barbara. Opowiadała, że mieszka tu sama. Kupiła dom dla córki, ale ta, z trójką dzieci, ma swoje zajęcia w mieście. Barbara jest rozwiedziona o mężu ani słowa więcej. Ciągle mówiła, ale ja już przestałem słuchać.

Wtem poczułem coś przy nodze. Spojrzałem pod stół noga sąsiadki dotykała mojej. Cofnąłem się szybko, ale ona dalej próbowała musnąć mnie stopą, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. Nigdy czegoś podobnego nie przeżyłem; nie wiedziałem, jak wybrnąć, by nikt się nie domyślił. Nie chciałem, żeby żona coś zauważyła. Barbara się jednak nie zrażała dalej trajkotała, a dzieci marudziły, czekając na koniec tej kolacji. Myślałem tylko o tym, by poszła już do siebie.

Podczas sprzątania stołu Anna powiedziała, że ta Barbara to kobieta niepoważna i trudno było się nie zgodzić. Jednak nie przyznałem, co pod stołem wyczyniała wstydziłem się i przeczuwałem, że nie pierwszy raz tak się zachowywała.

Nazajutrz znowu stała oparta o nasz płot. Anna podeszła i jasno powiedziała, że mamy dziś pełne ręce roboty.

A jutro? zapytała Barbara z tym swoim przesłodzonym zainteresowaniem.

Jutro tak samo. Prosimy, nie proszę już do nas nie przychodzić.

Moja żona zrobiła to, co trzeba. Sąsiadka coś tam mamrotała pod nosem, ale nawet nie chciałem słyszeć. Myślę, że wszyscy poczuliśmy ulgę. Wychowani byliśmy na szczerość i otwartość, więc za pierwszym razem wiedzieliśmy, że nie znajdziemy z nią wspólnego języka. Już nie będziemy się kontaktować.