Starsza kobieta odwróciła się do Roberta i wypowiedziała słowa, które przeszyły go dreszczem: „Dziś …

Starsza kobieta odwróciła się do Roberta i wyszeptała słowa, które sprawiły, że po plecach przebiegł mu dreszcz: „Dziś będzie piękny, słoneczny dzień. Będziemy mieli wystarczająco dużo czasu, żeby zrobić coś wyjątkowego”.

Robert jechał pociągiem w spokojny środowy poranek. Wagon był prawie pusty, echo kroków tłumiły miękkie siedzenia z wyblakłego aksamitu. Do przedziału weszła staruszka, o twarzy pooranej zmarszczkami z torbą pełną nasion i słoików, na pewno w drodze na swoją działkę, tak jak wielu pasażerów kierujących się na podmiejskie ogródki w okolicach Warszawy. Robert także miał tam swój kawałek ziemi, choć od śmierci ukochanej żony unikał tego miejsca, prześladowany przez samotność i wspomnienia. Uśmiech żony, jej głos śmiejący się wśród jabłoni, wracały do niego bez zapowiedzi.

Kiedy pociąg stanął w zielonej, snującej się mgłą stacji w Pruszkowie, kobieta spojrzała mu głęboko w oczy i znów powiedziała to samo: „Dziś będzie piękny, słoneczny dzień. Będziemy mieć wystarczająco dużo czasu, żeby zrobić coś”. Tak samo mawiała Basia, jego zmarła żona jakby przez chwilę ta kobieta była jej sennym echem. Zdezorientowany, skinął głową, a potem rozmawiali o słabej tegorocznej pogodzie, mroźnej zimie, zmarzniętych wiśniach i marzeniach, które zostawia się sobie na wiosnę.

Gdy dotarli do przystanku autobusowego, Robert poczuł się jakby płynął przez powietrze obok kobiety, która wydawała się znajoma, choć widział ją po raz pierwszy. Szli razem przez pola, potem ich ścieżki się rozeszły, aż wszystko znowu utonęło we mgle. Na działce Roberta zastał niekończące się połacie pokrzyw spojonych z wysoką trawą; ziemia śniła swój sen pod grubą warstwą chwastów. Lecz jasność rozmowy z kobietą, ta dziwna aura wsparcia, dodała mu otuchy poczuł pragnienie, żeby od nowa odkrywać to miejsce.

Z nową energią zabrał się do pracy: przekopał ziemię, wyrwał perz i mlecze, a w ciele poczuł dawno zapomnianą sprężystość. Odpoczywając na ławce, rozpakował kanapki z kiełbasą i termos herbaty smaki dzieciństwa. Wokół kołysały się ulubione bratki, a pod młodą jabłonią kulały się dorodne, czerwone papierówki, jakby czekały tylko na niego. Wspomnienia Basi otaczały go jak letni wiatr.

Nasząpił go dziwny spokój; nagle postanowił, że nie sprzeda kawałka ziemi, przynajmniej nie teraz. Postanowił wracać tu regularnie, bo w tym miejscu było coś, czego potrzebował może nawet sens? Gdy zbierał borowiki w mazowieckim lesie, poczuł, jakby ciężar, który przygniatał jego serce, gdzieś się ulotnił oddał ziemi swoje troski.

W drodze powrotnej, na przystanku autobusowym, znowu spotkał staruszkę z pociągu. Dziewczynka z przedziału przyniosła mu jabłko, a oboje śmiali się z błahostek, rozmawiali, jakby znali się od lat. Starsza kobieta szepnęła jeszcze: „Przed tobą jeszcze sporo życia. Człowiek żyje tak długo, jak długo czerpie radość z pracy rąk”. Robert wysiadł na swojej stacji, kiedy niebo zalewały pomarańczowe odcienie zachodzącego słońca, i przez chwilę świat wydawał się mniej smutny, a on lżejszy, wolny od żalu, jakby wszystko, co przykre, zostało gdzieś na szlaku snu.