Nie potrafiłam pokochać – Dziewczyny, przyznajcie się, która z Was to Lila? – spytała dziewczyna, pa…

NIE POTRAFIŁAM POKOCHAĆ

Dziewczyny, przyznajcie się, która z was to Lidia? kobieta spojrzała na nas badawczo, z figlarnym błyskiem w oku.

Ja jestem Lidia. O co chodzi? odpowiedziałam, zaskoczona.

Masz list, Lidko. Od Waldka nieznajoma wyciągnęła z kieszeni fartucha zmięty kopertę i podała mi ją.

Od Waldka? A gdzie on sam? zdziwiłam się.

Przenieśli go do domu opieki dla dorosłych. Czekał na ciebie, Lidko, jak na cud. Wypatrywał cię dzień w dzień. Ten list dał mi do przeczytania, żebym poprawiła błędy nie chciał się przed tobą zbłaźnić. Ale już muszę iść. Za chwilę obiad. Pracuję tu jako wychowawczyni rzuciła na mnie wymowne spojrzenie, westchnęła i pobiegła do budynku.

Pamiętam, jak kiedyś, podczas wakacji, razem z przyjaciółką, Wandą, przypadkowo weszłyśmy na teren obcego ośrodka miałyśmy po szesnaście lat, lato kusiło przygodą.

Usiadłyśmy na wygodnej ławce, plotkując i śmiejąc się. Nie zauważyłyśmy, kiedy podeszło do nas dwóch chłopaków.

Cześć, dziewczyny! Nudzicie się? Poznamy się? jeden podał mi rękę, Waldek.

Odpowiedziałam:

Lidia. A to moja koleżanka Wanda. A twój cichy towarzysz jak ma na imię?

Leonard powiedział nieśmiało drugi chłopak.

Wydało nam się, że są jacyś staroświeccy, zbyt poważni. Waldek od razu skomentował:

Dziewczyny, po co takie krótkie spódnice? A u Wandy dekolt aż za odważny.

No słuchajcie, tylko nie patrzcie tam, gdzie nie trzeba, bo się zaraz wam oczy rozbiegną śmiałyśmy się z Wandą.

To nie takie łatwe, nie patrzeć. My przecież mężczyźni. Palicie też pewnie, co? dociekał cnotliwy Waldek.

Jasne, ale tylko dla zabawy przekomarzałyśmy się.

Dopiero po chwili zauważyłyśmy, że z nogami chłopaków coś jest nie tak.

Waldek poruszał się z trudem, Leonard wyraźnie kulał na jedną nogę.

Jesteście tutaj na leczeniu? zgadywałam.

Tak. Miałem wypadek na motorze. Leonard niefortunnie skoczył do wody ze skały odpowiedział Waldek, szybko, jakby od niechcenia. Niedługo wychodzimy.

Uwierzyłyśmy w tę legendę. Wtedy nawet nie przypuszczałyśmy, że Waldek i Leonard są dziećmi z niepełnosprawnościami, skazanymi na długie lata w internacie. Dla nich byłyśmy powiewem wolności.

Mieszkali i uczyli się w zamkniętym internacie. Każdy z takich chłopców miał gotową historię: o wypadku, o pechowym skoku, bójce Tak naprawdę, nikt nie znał ich prawdy.

Szybko okazało się, że Waldek i Leonard są bardzo ciekawymi, oczytanymi i dojrzałymi chłopakami.

Z Wandą zaczęłyśmy przychodzić do nich raz w tygodniu.

Z jednej strony było nam ich żal, z drugiej naprawdę można było się od nich dużo nauczyć.

Spotkania stały się rutyną.

Waldek zaczął przynosić mi kwiatki ze skwerku, Leonard własnoręcznie wykonane origami, wręczał Wannie ze wstydem.

Potem siadaliśmy razem na jednej ławce: Waldek obok mnie, Leonard odwracał się tyłem do nas i koncentrował się tylko na Wandzie. Przyjaciółka była zawstydzona, rumieniła się, ale widać było, że dobrze jej w obecności nieśmiałego Leonarda.

Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym.

Minęło ciepłe, przyjazne lato.

Nadeszła deszczowa jesień, skończyły się wakacje. Przed nami z Wandą matura, przygotowania do końca szkoły. Z czasem zapomniałyśmy o Waldku i Leonardzie.

…Zdałyśmy egzaminy, ostatni dzwonek, studniówka. Przed nami kolejne lato, pełne nadziei. Zdecydowałyśmy się odwiedzić chłopców w internacie.

Usiadłyśmy na tej samej ławce i czekałyśmy, że zaraz cicho podejdą Waldek i Leonard, z kwiatkami i origami. Niestety, czekałyśmy dwie godziny na próżno.

Nagle z internatu wybiegła dziewczyna i podeszła do nas. To ona wręczyła mi list od Waldka. Rozerwałam kopertę.

„Kochana Lidio! Jesteś moim pachnącym kwiatkiem! Niedosiężną gwiazdą! Chyba nie zrozumiałaś, że zakochałem się w tobie od pierwszego spotkania. Wasze wizyty były dla mnie oddechem, życiem. Od pół roku dzień w dzień patrzę w okno, czekając na ciebie. Zapomniałaś o mnie. Tak mi przykro! Nasze drogi są różne. Ale dziękuję ci, że poznałem prawdziwą miłość. Pamiętam twój aksamitny głos, uśmiech, delikatne dłonie. Źle mi bez ciebie, Lidko! Choć raz jeszcze cię zobaczyć! Chciałbym zaczerpnąć powietrza, ale nie mam czym…

W tym roku kończymy z Leonardem osiemnaście. Na wiosnę przeniosą nas do innego internatu. Pewnie się już nie zobaczymy. Dusza moja w strzępach! Mam nadzieję, że wyleczę się z tej miłości.

Żegnaj, ukochana!”

Podpis: „na zawsze twój Waldek”.

W kopercie, razem z listem, był zasuszony kwiatek.

Ogarnął mnie wstyd. Serce ścisnęło się z poczucia bezsilności. Przypomniało mi się, że jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy.

Nie miałam pojęcia, że w Waldku tliły się takie uczucia. Ale nie potrafiłabym odwzajemnić jego miłości. Nie czułam do niego niczego poza przyjacielską sympatią i podziwem dla jego wiedzy. Tak, czasem z nim kokietowałam, podsycałam iskierki. Ale nie podejrzewałam, że mój lekki flirt przerodził się dla Waldka w prawdziwy ogień.

Minęło od tego czasu mnóstwo lat. List od Waldka pożółkł, kwiatek się rozsypał. Ale wciąż pamiętam nasze niewinne spotkania, swobodne rozmowy, śmiech z żartów Waldka.

Ta historia ma dalszy ciąg. Moja przyjaciółka Wanda poruszyła się losem Leonarda jego rodzice oddali go do domu opieki przez jego inność. Leonard od zawsze miał jedną nogę dużo krótszą od drugiej. Wanda skończyła pedagogikę, pracuje w ośrodku dla dzieci z niepełnosprawnościami. Leonard jest jej ukochanym mężem. Mają dwóch dorosłych synów.

A Waldek z opowieści Leonarda wiem, że życie spędził w samotności. Gdy Waldek skończył czterdzieści lat, jego matka po latach odwiedziła dom opieki, zobaczyła samotnego syna, popłakała się i zabrała go z powrotem do rodzinnej wsi. I tam ślad po nim się urywa…

Wciąż tkwi we mnie ta myśl, że czasem ludzkie serce wybiera inaczej. Idziemy dalej, spotykamy innych, świat się zmienia, choć w pamięci zostają stare listy i skrawki zasuszonego lata.