Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Wiktor wyszedł na balkon, zapalił papierosa i przysiadł …

Bardzo chcę wrócić do domu, synku…

Wiktor Pietrzyk wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim stołku. W gardle poczuł gorzki ucisk. Próbował się pozbierać, lecz ręce zdradziecko mu drżały. Czy kiedykolwiek mógł przypuszczać, że nadejdą takie czasy, gdy zabraknie mu miejsca we własnym mieszkaniu…

Tato! Nie obrażaj się, i nie denerwuj! na balkon wybiegła Dorota, najstarsza córka Wiktora Pietrzyka. Przecież nie proszę o wiele… Zostaw nam swój pokój, i już! Jeśli mnie nie żałujesz, to pomyśl przynajmniej o swoich wnukach. Niedługo pójdą do szkoły, a muszą spać z nami w jednym pokoju…

Dorotko, nie pójdę do domu spokojnej starości powiedział spokojnie staruszek. Jeśli wam jest ciasno z dziećmi w moim mieszkaniu, to zamieszkajcie u matki Michała. Mieszka sama w trzypokojowym… Będzie osobny pokój i dla was i dla dzieci.

Przecież wiesz, że się z nią nie dogadam! krzyknęła córka i z całej siły trzasnęła balkonowymi drzwiami.

Pietrzyk pogłaskał swojego starego psa, który przez lata był mu wiernym towarzyszem, i pomyślał o swojej Jadwidze, nie mogąc powstrzymać łez. Zawsze płakał, gdy o niej wspominał. Odeszła pięć lat temu, zostawiając go samego. Poczucie, że został sierotą, narastało z każdym dniem jej nieobecności. Zawsze byli sobie bliscy, czy przyszło mu kiedyś na myśl, że przy córce i wnukach zostanie w samotności na starość?

Dorotkę wychowywali z miłością i dobrocią, chcieli zaszczepić jej najlepsze wartości, ale coś chyba się nie udało… Ich córka wyrosła na osobę bezwzględną i zadufaną w sobie.

Szarik cicho skomlił i ułożył się u stóp pana. Pies wyczuwał jego ból i sam cierpiał, widząc, jak źle się czuje.

Dziadku! Nie kochasz nas w ogóle? do pokoju wszedł ośmioletni wnuk.

Co ty mówisz, synku? Kto ci nagadał takich głupot? zdziwił się staruszek.

Dlaczego nie chcesz od nas wyjechać? Żal ci oddać mi i Kostkowi pokój? Dlaczego jesteś taki skąpy? chłopiec patrzył na dziadka z pogardą i złością.

Wiktor chciał coś wyjaśnić wnukowi, lecz zrozumiał, że powtarza słowa Doroty. Musiała już do niego dotrzeć.

Dobrze. Wyjadę powiedział głuchym głosem. Oddam wam pokój.

Nie mógł już dłużej być w tej atmosferze. Czuł, że wszyscy go tu nienawidzą od zięcia, który od dawna się do niego nie odzywał, do wnuka, któremu wmówiono, że dziadek zabrał mu pokój.

Tato! Poważnie się zgodzisz? wpadła zadowolona Dorota.

Naprawdę cicho szepnął staruszek. Obiecaj tylko, że nie skrzywdzisz Szarika. Czuję się jak zdrajca…

Przestań! Będziemy o niego dbać, wyprowadzać na spacery kilka razy dziennie! W weekendy będziemy odwiedzać cię razem z Szarikiem! zapewniła córka. Wybrałam dla ciebie najlepszy pensjonat, zobaczysz, spodoba ci się tam!

Dwa dni później Pietrzyk wyruszył do domu spokojnej starości. Jak się okazało, córka już wcześniej wszystko zaplanowała i tylko czekała, aż ojciec się zgodzi. Wchodząc do dusznego pokoju, przesiąkniętego wilgocią i zapachem starego mieszkania, staruszek gorzko pożałował swej decyzji. Dorota okłamała go co do warunków trafił nie do prywatnego pensjonatu, lecz do typowego domu opieki, pełnego samotnych, biednych ludzi.

Gdy rozpakował rzeczy, zszedł na dół. Przysiadł na ławce i o mało się nie rozpłakał. Patrząc na bezradnych staruszków, wyobrażał sobie, jak żałosna będzie jego przyszłość.

Nowy? zagadnęła urocza starsza pani, siadając obok.

Tak…, ciężko westchnął.

Nie przejmuj się tak bardzo… Ja też na początku płakałam, cierpiałam. Potem się pogodziłam. Mam na imię Walentyna.

Wiktor przedstawił się. Pani też dzieci skierowały tutaj?

Nie. Bratanek. Nie miałam dzieci, chciałam zostawić mieszkanie bratankowi, ale nie przemyślałam… Mieszkanie wziął, a mnie wypchnął tutaj. Dobrze, że nie na ulicę…

Gadali do późnego wieczoru, wspominając młodość i ukochane osoby. Następnego dnia po śniadaniu znów wspólnie spacerowali.

Ta kobieta wnosiła do życia Pietrzyka odrobinę radości i zmiany. Nie mógł przebywać w pokoju, spędzał jak najwięcej czasu na zewnątrz. Jedzenie też było fatalne jadł tylko tyle, by mieć siły.

Czekał na córkę. Miał nadzieję, że Dorota zmieni zdanie, zatęskni i zabierze go do domu. Ale czas płynął, a ona się nie pojawiała. Raz spróbował zadzwonić do domu, dowiedzieć się o Szarika, lecz nikt nie podszedł do telefonu.

Pewnego dnia Pietrzyk zobaczył pod wejściem swego sąsiada, Stefana Ilnickiego. Stefan też go zauważył i pospiesznie podszedł, z wyrazem zaskoczenia na twarzy.

A więc tutaj pan jest! zdziwił się. Dlaczego pańska córka mówiła, że wyjechał pan na wieś? Od razu coś mi nie pasowało. Wiedziałem, że nie zostawiłby pan Szarika na ulicy.

O co chodzi? Co ze swoim psem? nie rozumiał Wiktor.

Proszę się nie martwić, umieściliśmy go w schronisku. Sam nie wiem, co się u was stało. Szarik siedział całymi dniami pod klatką, pana nie było widać. Zapytałem Dorotę, czy coś się nie stało. Powiedziała, że wyjechał pan na wieś, a ona sprzedaje mieszkanie i przeprowadza się do teściowej. A o psie powiedziała, że jest już stary i nie chce się nim zajmować. Wiktorze, co tu się dzieje? spytał Stefan, dostrzegając, jak blady zrobił się staruszek.

Pietrzyk wyznał mu wszystko. Opowiedział, jak oddał wszystko, żeby tylko cofnąć czas i nie popełnić tego błędu. Mało tego, córka pozbawiła go godnego życia, a Szarika wyrzuciła na bruk.

Bardzo chcę wrócić do domu, synku… wyszeptał.

Jestem tu właśnie z podobnego powodu. Jestem prawnikiem i często bronię starszych ludzi. Prowadzę teraz sprawę jednego staruszka, któremu sąsiedzi odebrali dom. Proszę się nie martwić. Z tego co wiem, nie wypisał się pan z mieszkania? dopytywał Stefan.

Nie. Chyba że sama mnie wypisała… Już nie wiem, czego mogę się po dce spodziewać…

Proszę się zebrać, czekam na pana w samochodzie powiedział Stefan. Tego się tak nie zostawia! Co za córka…

Pietrzyk natychmiast wpadł do pokoju, wrzucił rzeczy do torby i zszedł. Przy drzwiach spotkał Walentynę.

Walusia, wyjeżdżam. Spotkałem sąsiada, mówi, że córka wyrzuciła mojego psa, mieszkanie sprzedaje. Takie sprawy powiedział.

Jak to? zaniemówiła kobieta. A ja?

Nie martw się, jak wszystko załatwię, przyjadę po ciebie! obiecał.

Mówisz… Komu ja jestem potrzebna? powiedziała smutno.

Wybacz. Muszę lecieć, czekają… Nie martw się, dotrzymam słowa.

Wiktor nie zdołał wejść do domu. Drzwi były zamknięte, kluczy nie miał. Stefan zabrał go do siebie. Wkrótce wyszło na jaw, że Dorota już nie mieszka w mieszkaniu, przeprowadziła się kilka dni wcześniej do teściowej, a mieszkanie wynajęła lokatorom.

Dzięki Stefanowi, Pietrzyk odzyskał prawo do swojego mieszkania.

Dziękuję ci podziękował sąsiadowi. Ale nie wiem, jak żyć dalej. Ona nie spocznie, póki mnie nie wygryzie…

Jest jedno wyjście odparł Stefan. Możemy sprzedać mieszkanie, oddać Dorocie jej część, a za resztę kupimy panu dom. Pewnie uda się znaleźć coś małego na wsi.

Wspaniale! ucieszył się staruszek. To idealne rozwiązanie!

Po trzech miesiącach Wiktor Pietrzyk przeprowadzał się do nowego domu. Stefan pomagał mu we wszystkim, nawet zaoferował przewiezienie go razem z Szarikiem.

Tylko do jednego miejsca się zatrzymamy poprosił Pietrzyk.

Staruszek z daleka wypatrzył Walentynę. Siedziała na ich ławce i smutno patrzyła przed siebie.

Walusia! zawołał. Przyszedłem po ciebie razem z Szarikiem! Teraz mamy dom na wsi. Świeże powietrze, ryby, jagody, grzyby wszystko pod nosem. Jedziesz z nami? uśmiechnął się Wiktor.

Ale jak ja mam pojechać? speszyła się kobieta.

Wystarczy, że wstaniesz z ławki, i pójdziesz z nami zaśmiał się. Decyduj się! Tu nam nic nie czeka.

Dobrze! Daj mi dziesięć minut? uśmiechała się Walentyna, nie potrafiąc powstrzymać łez.

Oczywiście zaczekam! odparł Wiktor.

Wbrew intrygom i zawiści, ci dwoje obronili swój kawałek szczęścia. Zrozumieli, że na świecie jest więcej dobrych niż złych ludzi. Wiktor i Walentyna przekonali się o tym na własnej skórze. Potrafili zawalczyć o siebie i odnaleźli upragniony spokój i szczęście…