No cóż, był brzydki i niechciany, więc go wyrzuciłem. Serce mamy omal nie stanęło. Tata wybiegł na podwórko, by szukać dziecka.

Pewnej nocy, kiedy księżyc zawisł tuż nad dachami Krakowa jak rozlane mleko, stara pani Halina postanowiła zrobić coś dobrego. Zaczęła zbierać wszystkie bibeloty, ubrania i drobiazgi, które leżały bezładnie w jej mieszkaniu na ul. Karmelickiej te, które od lat dręczyły ją cichym szemraniem: „Po co tu jesteśmy?” Były tam haftowane bluzki, zwiewne spódnice, kapelusze kupione na jarmarku w Zakopanem, nawet apaszki w barwy Wisły Kraków wszystko to lądowało w starą płócienną torbę z napisem „Społem”. Halina myślała sobie: zaniosę to do kościoła Mariackiego, może komuś bez domu albo uciekającemu przed wojną się przyda.
Upchnęła wszystko, torba wydymała się jak balon na odpustach, i postawiła ją w kącie pod zegarem z kukułką. „Jutro wyniosę,” pomyślała, a później położyła się w łóżku z narzutą w góralskie pasy.
I wtedy zaczął się jej dziwny, senny teatr.
Czuła, jakby duch tańczył nad ciałem, swobodnie lewitował nad meblami pełnymi porcelanowych kotów. Wokół pulsowało mlecznobiałe światło, choć była nadal w swoim pokoju. Jej dusza wirowała jak sok z czarnej porzeczki w słoiku. Halina widziała siebie przy torbie, a przed nią stała dziewczynka drobna, o kasztanowych warkoczach, miała na imię Jagusia.
Co pani tam niesie? zapytała Jagusia, unosząc głowę do góry jak na procesji Bożego Ciała.
Halina uśmiechnęła się:
To są rzeczy niepotrzebne, tylko miejsce zajmują. Chcę oddać komuś, komu się przydadzą. Jutro zanieść planuję do kościoła, może ktoś z uchodźców lub bezdomnych weźmie.
Jagusia skinęła główką:
Dobrze pani robi, ale ta torba taka… nieładna, plamy jakieś na niej. Nie może pani wyprać przed oddaniem?
Oczywiście, umyję, wypiorę, nie martw się, dziecko.
Jagusia uśmiechnęła się szeroko, a potem zniknęła jak woń świeżo wypieczonego chleba przed śniadaniem wielkanocnym.
Halina zbudziła się nagle, serce waliło jej jak kościelny dzwon na Anioł Pański. Czy to był anioł, czy święta, czy może dusza jakiejś świętej Jagny? Zerknęła na torbę i wyciągnęła wszystko, by ją wyprać. Przecież lepiej nie zadzierać nosa przed niebem.
Może to się wydaje śmieszne babcia i jej sny ale ja nie powiem, że była zabobonna. Nawet jeśli byłam tego pewna, zanim wydarzyło się to, co teraz wyśnię po raz drugi.
W tym samym kamienicznym labiryncie, piętro wyżej u państwa Kowalskich przyszło na świat dziecko chłopiec, drugi w rodzinie. Po polsku, po krakowsku: najedli się, napili, dom był pełen gwaru gości, a stół uginał się pod ciastem drożdżowym i szynką spod Nowego Sącza.
Goście gratulowali, śmiali się, ale rodzice chuchali na zimne. Nie pozwolili, by ktoś okazywał zachwyt nad noworodkiem:
Pst! Nie mówcie, że piękny, bo uroki ściągnie szepnęła matka.
Więc każdy nadęty mówił:
I cóż to za niedorajda, nie patrzyłbym!
Wszyscy zgodnie udawali zdegustowanych, kręcili głowami i szybko przemieszczali się do kuchni na sernik.
Starszy syn tych słów słuchał czuł, że młodszy brat to tylko przeszkoda, a tłum spogląda na niego tak, jak na zdeptanego chrabąszcza.
I w tej sennej logice podjął decyzję. Chwycił niemowlę i jakby rzucał szmacianą lalką, pognał z nim na balkon. Dookoła stały pelargonie i flaga biało-czerwona, a on zupełnie bezmyślnie wrzucił braciszka w dół, jakby wrzucał niechciane zabawki za okno.
Serce zamarło, czas zatrzymał się w powietrzu jak świąteczna choinka w połowie rozbierania. Wszystko skończyłoby się tragedią, gdyby nie Boska opatrzność i anioł z krakowskiego snu.
Bo akurat wtedy, kiedy dziecko spadało z balkonu, Halina kończyła wieszać wypraną torbę na sznurku między jednym oknem a drugim…
Dziecko spadło wprost do tej torby jakby nie podlegało zwyczajnym prawom fizyki, tylko było listem specjalnym pod opieką nieba.
Kiedy zorientowali się w mieszkaniu powyżej, że starszy synek jest na balkonie, a młodszy zniknął, matka zaczęła krzyczeć, a ojciec wybiegł na zewnątrz. Na szczęście płakał jak bóbr malec leżał w wypranej, świeżej torbie babci Haliny, zupełnie cały, jakby go anioł przez firankę przepuścił.
Do kogo śpiewano pieśni dziękczynne? Babci, rzecz jasna.
Nikt nie wspomniał o Bogu, oprócz Haliny, która dobrze wiedziała, że cuda w złotówkach się nie liczy, ani za darmo nie przychodzą.
Dlaczego wszyscy uważają, że to tylko szczęśliwy przypadek?
Zastanawiałam się nad tym długo, przekręcając ziarna w różańcu z bursztynu. Każdy ma swoje wyjaśnienia, a ja powiem tylko tyle: nie wierzę w przypadek tylko Panu Bogu dziękuję. Bo czy któryś cud dzieje się bez Jego udziału?