No cóż, był brzydki i wydawał się zbędny. Więc go wyrzuciłem. Serce mamy prawie zatrzymało się ze strachu. Tata wybiegł z domu, by szukać dziecka.

Dawno, dawno temu żyła pewna staruszka, która postanowiła zrobić coś dobrego dla innych. Przez lata zgromadziła w swoim mieszkaniu w Krakowie wiele rzeczy, które przestały być jej potrzebne piękne bluzki, spódnice, letnie kapelusze, sukienki, wszystko, co tylko zajmowało miejsce w szafie, a sercu nie dawało spokoju. Staruszka, której na imię było Wiesława Kowalska, zamyśliła się: Zaniosę te ubrania do parafii św. Floriana. Może komuś się przydadzą, może skorzystają z nich bezdomni albo ci, którzy potrzebują pomocy.
Starannie spakowała wszystko w stary worek podróżny i ustawiła go w rogu salonu, planując zanieść do kościoła następnego dnia. Wieczorem, pełna spokoju, położyła się spać.
W tamtą noc przyśnił jej się osobliwy, niecodzienny sen.
Miała wrażenie, jakby jej dusza uniosła się ponad łóżkiem i spoglądała z góry na własne mieszkanie, zalane jasnym światłem. Czuła lekkość i nieopisane szczęście, jakiego dawniej nie znała.
W śnie Wiesława stała z torbą pełną rzeczy w dłoniach, a naprzeciw niej pojawiła się mała dziewczynka, o imieniu Zuzanna imię, którego już dziś rzadko się słyszy.
Co pani ma w tej torbie? spytała dziewczynka.
Pani Wiesława, uśmiechając się serdecznie, odrzekła:
Zebrałam to, czego już nie używam. Lepiej, żeby oddać rzeczy ludziom, którym mogą się przydać. Jutro zaniosę je do kościoła.
To bardzo miły gest. Ale torba jest brudna. Proszę ją wyprać, zanim pani ją odda. Obieca pani?
Oczywiście, obiecuję odpowiedziała Wiesława.
Proszę nie zapomnieć powiedziała dziewczynka i rozpłynęła się w powietrzu z uśmiechem na ustach.
Gdy obudziła się rano, wspomnienie snu było tak wyraziste, jakby wydarzył się naprawdę. Pani Wiesława zerwała się z łóżka, spojrzała na worek i zaczęła go opróżniać Skoro nawet we śnie kazano mi uprać torbę, niech tak będzie pomyślała. Choć może to głupstwa i przesądy, ale nie da się ukryć, że czasem sny mówią więcej niż niejedno słowo.
Wciąż się nad tym wszystkim zastanawiałam i pewnie nie tylko ja. Minęły lata, zanim wydarzyło się coś, czego nigdy w życiu nie zapomnę…
W tamtych czasach pewnej rodzinie z Nowej Huty urodził się chłopczyk nie pierwszy, ale drugi syn. Zeszła się niemal cała rodzina i pół sąsiedztwa, pełni radości i ciekawości, by powitać nowego członka rodziny. Goście, jak to na polskiej ziemi, przynieśli prezenty, gratulacje i mnóstwo uścisków.
Ale rodzice dziecka Jan i Maria Nowakowie byli bardzo przesądni. Zabronili chwalić syna, wypowiadać się o jego urodzie czy wyjątkowości. Ba, wręcz poprosili, by w żartach mówić o nim źle. Nie wolno chwalić, bo to przynosi pecha mawiała babcia Apolonia. Goście, chcąc nie chcąc, stosowali się do polecenia.
Zaczęli więc udawać i mówić:
Oj, jaki ten synek nieładny, Marysiu, no po tobie to nie odziedziczył urodziwych genów.
Takie ucho, taki nosek, kto to widział! śmiali się nieco za bardzo.
Rodzice oddychali z ulgą, a wszyscy rozeszli się po pokojach.
W kącie siedział starszy brat chłopca, mały Wojtek. Słuchał wszystkich z powagą. Skoro wszyscy mówili, że brat jest taki brzydki, zaczął się zastanawiać, czy ma w ogóle sens jego obecność.
Niedługo się namyślał. Wziął niemowlaka na ręce, poszedł na balkon, spojrzał w dół, tak jak kiedyś rzucał przez balkon stare zabawki, i puścił brata w dół.
Kiedy pierwszy raz usłyszałam tę historię, wstrzymałam oddech. Ktoś powie taka tragedia, a jednak Pan Bóg nad dziećmi czuwa.
Czasem życie pisze takie scenariusze.
Przypadek chciał czy raczej Opatrzność że babcia Wiesława, ta z niezwykłym snem, mieszkała pod nimi. Właśnie skończyła płukać worek po praniu, rozwiesiła go za oknem, by wyschnął na sznurze, gdy w tej chwili, niemal jak z nieba, spadło dziecko wprost w jej czystą, świeżą torbę.
Gdy rodzice zorientowali się, że jest zbyt cicho, wpadli w panikę. Ojciec wybiegł na zewnątrz, a matka zbladła ze strachu. Starszy brat wyznał, z dziecięcą szczerością:
Skoro wszyscy mówili, że jest brzydki i niepotrzebny, to go wyrzuciłem.
Serce Marii zamarło. Biegli na podwórko, gdzie ku zdziwieniu i ogólnej radości, znaleźli niemowlę, nietknięte i zdrowe w torbie Wiesławy suszącej się na sznurze.
Co za szczęście! płakali, tuląc synka do siebie.
Komu dziękowali? Komu byli wdzięczni? Babci spod ich mieszkania. Nikt już nie wspomniał o Bogu. Tylko Wiesława w duszy szepnęła: Dziękuję Ci, Boże, za cud tej torby i ten sen.
Często się zastanawiałam dlaczego Polacy tak rzadko dziękują Bogu za cuda? Mówią: Tylko szczęście, a ja jednak wiem swoje żaden cud nie dzieje się bez Jego udziału. To dzięki Niemu sny bywają drogowskazem, a codzienne przypadki prawdziwym darem.