– Kiedy ostatni raz spojrzałaś na siebie w lustro? – zapytał mąż. Reakcja żony była zupełnie nieocze…

Kiedy ostatni raz patrzyłaś w lustro? zapytał mąż. Żona zareagowała dziwnie.

Aleksander dopijał poranną kawę i kątem oka obserwował Małgorzatę. Włosy zebrane w dziecięcą gumkę z rysunkowymi kotkami.

A taka Joanna z sąsiedniego mieszkania zawsze była promienna i pełna życia. Z tym delikatnym zapachem luksusowych perfum, który zostawał w windzie jeszcze długo po jej wyjściu.

Wiesz Aleksander odłożył telefon czasem myślę, że żyjemy jak sąsiedzi.

Małgorzata zatrzymała się, ścierka zamarła jej w dłoni.

Co masz na myśli?

Nic szczególnego. Po prostu kiedy ostatni raz patrzyłaś w lustro?

Popatrzyła na niego uważnie. Aleksander poczuł, że coś się przełamało.

A ty? Kiedy ostatni raz spojrzałeś na mnie? zapytała cicho.

Zapanowała niezręczna cisza.

Gosiu, nie dramatyzuj. Po prostu mówię kobieta powinna zawsze wyglądać olśniewająco. To podstawowe! Popatrz na Joannę. Przecież jest w twoim wieku.

Ach, Joanna powiedziała Małgorzata z nutą, która mu się nie spodobała. Jakby nagle zrozumiała coś bardzo ważnego.

Alek, odezwała się po chwili wiesz co? Spakuję się na trochę. Pojadę do mamy. Przemyślę twoje słowa.

Dobrze. Mieszkajmy osobno jakiś czas, przemyślmy. Przecież cię nie wyrzucam!

Małgorzata odwiesiła ścierkę na haczyk z zadziwiającą precyzją.

Może rzeczywiście muszę spojrzeć w lustro.

Poszła pakować walizkę.

Aleksander został w kuchni. W głowie szumiało mu: Przecież tego chciałem. Ale zamiast ulgi poczuł pustkę.

Przez trzy dni Aleksander żył jak na wakacjach. Poranna kawa bez pośpiechu, wieczorem robił, co tylko chciał. Nikt nie przełączał seriali o miłości i zdradzie.

Swoboda, wymarzona męska wolność.

Wieczorem Aleksander spotkał Joannę pod klatką. Niosła torby z Delikatesów Centrum, w szpilkach, w sukience idealnie na niej leżącej.

Aleksander! uśmiechnęła się. Co słychać? Dawno Małgorzaty nie widziałam.

U mamy teraz. Odpoczywa skłamał bez trudu.

No tak. Joanna zrozumiała. Kobietom czasem potrzebna przerwa. Od codzienności, od rutyny.

Mówiła jakby sama nigdy nie znała codzienności. Jakby jej mieszkanie sprzątało się samo, a obiad pojawiał się po jej machnięciu ręką.

Asiu, może kawa kiedyś? wypalił Aleksander. Sąsiedzko.

Czemu nie uśmiechnęła się. Jutro wieczorem?

Całą noc Aleksander zastanawiał się co jutro. Jaka koszula? Jeansy czy spodnie? Który perfum, by nie przesadzić?

Rano zadzwonił telefon.

Alek? obcy głos. Tu Zofia, mama Małgorzaty.

Serce mu podskoczyło.

Tak, słucham.

Małgorzata prosiła przekazać, że w sobotę zabierze rzeczy, kiedy ciebie nie będzie w domu. Klucze zostawi u dozorcy.

Jak to zabierze rzeczy?

A co myślałeś? w głosie teściowej zabrzmiała stal. Moja córka nie będzie czekać całe życie, aż zdecydujesz, czy jest ci potrzebna.

Zofia, ja nie mówiłem niczego złego.

Powiedziałeś wystarczająco. Żegnaj Aleksander.

Odłożyła słuchawkę.

Aleksander siedział w kuchni, patrzył na telefon i myślał: Co się dzieje? Przecież nie rozwodziłem się! Tylko prosiłem o chwilę żeby przemyśleć.

A one już wszystko ustaliły!

Wieczorem kawa z Joanną wypadła dziwnie. Była miła, opowiadała o pracy w banku, śmiała się z jego żartów. Ale gdy próbował złapać ją za rękę, delikatnie odsunęła się.

Aleksander, wie pan Nie mogę. Jest pan żonaty.

Przecież mieszkamy osobno teraz.

Teraz. A jutro? Joanna spojrzała na niego uważnie.

Odprawił ją pod klatką i wszedł do pustego mieszkania. Odpowiedziała mu cisza i zapach kawy staromodnej samotności.

Sobota. Aleksander wyszedł z domu, nie chciał łez, tłumaczeń, scen. Niech zabiera spokojnie swoje rzeczy.

Ale o trzeciej już go nosiło z ciekawości. Co wzięła? Wszystko czy tylko najważniejsze? I jak właściwie wyglądała?

O czwartej nie wytrzymał, wrócił.

Przed klatką stał samochód z rejestracją ich miasta. Za kierownicą obcy mężczyzna około czterdziestki, zadbany, w dobrej kurtce. Pomagał komuś pakować kartony.

Aleksander usiadł na ławce i czekał.

Po dziesięciu minutach z klatki wyszła kobieta w niebieskiej sukience. Ciemne włosy spięte nie kotkową gumką, ale elegancką spinką. Delikatny makijaż podkreślał oczy.

Patrzył niedowierzając. To była Małgorzata. Jego Małgorzata. Tylko już całkiem inna.

Niosła ostatnią torbę, a mężczyzna natychmiast jej pomógł, z troską ułatwił wejście do auta jakby była z kryształu.

Aleksander nie wytrzymał. Podszedł.

Gosiu!

Odwróciła się. Twarz spokojna, piękna. Bez tej wiecznej zmęczonej miny.

Witaj, Alek.

To ty?

Mężczyzna w aucie napiął się, ale Małgorzata dotknęła jego ręki spokojnie, wszystko dobrze.

Ja odpowiedziała. Po prostu dawno na mnie nie patrzyłeś.

Gosiu, zaczekaj, porozmawiajmy.

O czym? w głosie miała raczej zdziwienie niż złość. Sam powiedziałeś, że kobieta powinna wyglądać olśniewająco. Posłuchałam.

Ale nie o to mi chodziło! serce podchodziło mu do gardła.

A czego chciałeś, Alek? lekko przechyliła głowę. Żebym była piękna, ale tylko dla ciebie? Interesująca, ale tylko w domu? Żebym pokochała siebie, ale nie na tyle by odejść od męża, który mnie nie dostrzega?

Słuchał, a z każdym słowem coś w nim się przewracało.

Wiesz łagodnie kontynuowała przestałam o siebie dbać nie z lenistwa. Po prostu przywykłam być niewidzialna. W swoim domu. W swoim życiu.

Gosiu, nie chciałem

Chciałeś. Chciałeś żony-widma, która wszystko robi, ale nie przeszkadza. Gdy się znudzi można wymienić na bardziej kolorową wersję.

Mężczyzna w samochodzie szepnął coś do niej cicho. Małgorzata skinęła głową.

Musimy już jechać powiedziała. Włodzimierz czeka.

Włodzimierz? Aleksander miał sucho w ustach. Kto to?

Ten, który mnie widzi odparła. Poznaliśmy się na siłowni. Obok mamy otworzyli fitness klub. Wyobraź sobie w wieku czterdziestu dwóch lat pierwszy raz poszłam na ćwiczenia.

Gosiu, nie. Dajmy sobie jeszcze szansę. Byłem głupi.

Alek, spojrzała mu prosto w oczy pamiętasz, kiedy ostatnio powiedziałeś mi, że jestem piękna?

Milczał. Nie pamiętał.

A kiedy ostatnio spytałeś, jak się czuję?

Już wiedział przegrał. Nie z Włodzimierzem. Sam ze sobą.

Włodzimierz odpalił silnik.

Nie jestem na ciebie zła, Alek. Pomogłeś mi zrozumieć coś ważnego: jeśli sama siebie nie widzę, nikt mnie nie zobaczy.

Odeszli.

Aleksander stał przed blokiem i patrzył, jak odjeżdża jego życie. Nie żona życie. Piętnaście lat rutyny, która była szczęściem, o którym nie miał pojęcia.

Po pół roku Aleksander przypadkiem spotkał Małgorzatę w Galerii Krakowskiej.

Wybierała kawę ziarnistą, czytała uważnie etykiety. Obok stała młoda dziewczyna.

Weźmy tę mówiła. Tata twierdzi, że arabika lepsza niż robusta.

Małgorzata? Aleksander podszedł.

Odwróciła się, uśmiechnęła lekko i bez napięcia.

Witaj, Alek. Poznaj to Nastka, córka Włodzimierza. Nastka, to Aleksander, mój były mąż.

Nastka uprzejmie skinęła głową. Ładna, na oko studentka. Patrzyła na Aleksandra zaciekawiona, bez wrogości.

Jak leci? zapytał.

W porządku. A u ciebie?

Jakoś tam.

Krótkie, niezręczne milczenie. Co powiedzieć byłej żonie, która stała się kimś zupełnie innym?

Stali przy półkach z kawą. Patrzył na nią. Opalona, bluzka w kwiaty, nowa fryzura. Szczęśliwa. Po prostu szczęśliwa.

A ty? zapytała. Co u ciebie w sprawach sercowych?

Nic specjalnego westchnął.

Małgorzata spojrzała na niego z uwagą.

Alek, ty chcesz znaleźć kobietę piękną jak Joanna, ale ugodową jak dawniej ja. Mądrą, ale nie na tyle, by dostrzegała, że oglądasz się za innymi.

Nastka słuchała z otwartymi oczami.

Takiej kobiety nie ma dodała spokojnie Małgorzata.

Chodźmy, Mamo? odezwała się Nastka. Tata czeka w samochodzie.

Jasne. Małgorzata wzięła kawę. Powodzenia, Alek.

Odeszły, a Aleksander został między półkami. Myślał o tym, że Małgorzata ma rację. Cały czas szukał kobiety, która nie istnieje.

Wieczorem siedział w kuchni, zalał herbatę. Myślał o Małgorzacie, o tym, jaka się stała. Że czasem strata jest jedynym sposobem, by zrozumieć wartość tego, co miałeś.

Może szczęście nie polega na szukaniu wygodnej żony. Może polega na tym, by nauczyć się naprawdę widzieć kobietę, która jest obok.