Mam 42 lata i jestem mężem kobiety, która była moją najlepszą przyjaciółką jeszcze od naszego pierws…

Mam 42 lata i jestem żonaty z kobietą, która była moją najlepszą przyjaciółką od czasów, jak mieliśmy po czternaście lat. Poznaliśmy się w podstawówce w Krakowie. Nie było żadnych fajerwerków, wielkich uniesień czy romansów. Po prostu dwoje dzieci, które przypadkiem usiadły w jednej ławce i od tej pory spędzały ze sobą (a przynajmniej na przerwach) każdą możliwą chwilę. Od samego początku to była czysta, zwykła przyjaźń: wspólne odrabianie zadań, przerwy na bułki i soczek, sekrety oraz ploteczki z korytarza. Ja znałem wszystkich jej chłopaków (i nie zawsze byłem pod wrażeniem jej wyborów), a ona znała każdą moją, czasem bardzo nieudaną, sympatię. Nigdy nie doszło do żadnego podrywu, aluzji czy przekroczenia granicy, o której nasza babcia powiedziałaby nie przystoi, dziecko! naprawdę byliśmy tylko najlepszymi przyjaciółmi.

W liceum i na studiach nasze ścieżki nieco się rozeszły. Ja w wieku 19 lat przeniosłem się do Warszawy studiować, a ona została w Krakowie, bo dostała się na ASP. Kiedy miałem 21 lat, załapałem się na pierwszą poważną miłość i już w wieku 24 lat stanąłem przed ołtarzem z inną kobietą. Moja przyjaciółka była wtedy na weselu, tuż przy stole obok moich rodziców. Sama miała wówczas poważnego chłopaka. Wciąż jednak dzwoniliśmy do siebie szczególnie gdy życie rzucało mi kłody pod nogi żeby ponarzekać, poszukać rady, albo po prostu pogadać o głupotach.

Pierwsze małżeństwo trwało niespełna sześć lat. Z zewnątrz wyglądało na stabilne jak w Unii Europejskiej, ale w środku panowały cisza, kłótnie i dystans, jakbyśmy patrzyli na siebie przez szybę. Moja przyjaciółka wiedziała o wszystkim: kiedy zaczęliśmy spać osobno, kiedy rozmowy przy śniadaniu zamieniły się w podaj masło, kiedy czułem się samotny mając kogoś tuż obok. Nigdy nie powiedziała ani jednego złego słowa o mojej żonie, nie próbowała mnie ustawiać przeciwko niej po prostu słuchała. W tym samym czasie jej długoletni związek także zakończył się tragicznie i przez parę lat żyła w pojedynkę, skupiona na pracy.

Rozwód przyszedł, gdy miałem 32 lata. Bardziej wykańczający niż maraton w listopadowym deszczu. Zostałem sam w dwupokojowym mieszkaniu i zaczynałem wszystko od nowa ze starym stolikiem z Ikei. To właśnie ona pomagała mi szukać nowego lokum, chodziła ze mną po sklepie meblowym i doradzała, jaki kolor ręczników pasuje do świeżo pomalowanej łazienki. Przychodziła na kolacje, żebym nie czuł się sam jak palec. Wciąż byliśmy „przyjaciółmi”, ale zaczęły pojawiać się rzeczy, które wcześniej nie miały miejsca: spojrzenia pełne niedopowiedzianych słów, te długie milczenia, które już nie były niezręczne, i odrobina zazdrości, o której nikt nie mówił na głos.

W wieku 33 lat, podczas pewnej kolacji w moim mieszkaniu, dotarło do mnie, że nie chcę, żeby wychodziła. Nic się wtedy nie wydarzyło (nie licząc tego, że spaliśmy na dwóch osobnych kanapach) ale całą noc przekręcałem się z boku na bok, nie mogąc pozbyć się świadomości, że ona już nie jest tylko przyjaciółką. Kilka dni później powiedziała mi coś bardzo podobnego z całą listą przykładów i sytuacji: że poczuła się fatalnie, kiedy wyszedłem na randkę z inną dziewczyną, że denerwowało ją, iż dowiadywała się o tym przypadkiem, i że sama nie ogarnia, od kiedy zaczęła czuć się zazdrosna.

Zajęło nam prawie rok, żeby pogodzić się z tym, co się działo. Przez ten czas próbowaliśmy spotykać się z innymi ludźmi klasyczny mechanizm wyparcia: to nie miłość, to tylko takie tam zgranie od lat. No, nie wyszło. Wiecznie wracaliśmy do tych samych rozmów, wzajemnych porównań i myśli, że nigdzie nie jest tak dobrze jak razem. W wieku 35 lat postanowiliśmy spróbować. Na początku nie obyło się bez niezręczności dwadzieścia lat przyjaźni zmieniło się nagle w związek, a my baliśmy się, że jak zawalimy, to wszystko przepadnie.

Pobraliśmy się dwa lata później ja miałem 37 lat, ona 36. Nie było wielkiego wesela pod Krakowem, żadnej fanfary. Zupełnie dorosła decyzja, przemyślana, wyjęta spod ciśnienia rodzin i ciotek. Znajomi śmiali się, że przecież było to oczywiste i że od zawsze byliście na siebie skazani. Tylko że my tak nie myśleliśmy. Byliśmy przyjaciółmi dłużej niż połowa naszego życia i granica nigdy nie została przekroczona aż do momentu, gdy okazało się, że miłość nie zawsze pojawia się wtedy, gdy powinna, ale czasem wtedy, gdy już wszystko przeżyłeś, przetrwałeś i zgubiłeś.

Dziś jesteśmy razem od lat. Nie twierdzę, że jest idealnie przecież chodzi o dwie osoby z krwi i kości, a nie bohaterów z serialu ale jest stabilnie, prawdziwie. Znamy siebie do dna: wiemy, jak się pokłócić o ogórki kiszone, jak przeprosić za palenie popcornu w mikrofalówce i jak milczeć razem bez krzty niezręczności. Czasem myślę, że gdyby nie ten rozwód, nigdy bym nie zrozumiał, co mam obok siebie. Nie ożeniłem się z najlepszą przyjaciółką bo tak było wygodnie tylko dlatego, że po wszystkim, co przeszliśmy, była jedyną osobą, przy której ani razu nie musiałem udawać kogoś innego. I to, proszę Państwa, jest miłość w rodzimym, polskim wydaniu.