Jesteś zdrajcą – ślubu nie będzie!

Kochanie, dlaczego robisz mi takie wyrzuty? ukochany ledwo zerknął na zdjęcie. Przecież kocham tylko ciebie, nikogo innego nie potrzebuję. To na pewno jakaś fotomontaż.

Tak? I komu by się to opłacało? zdziwiło Zosię, że Arkadiusz wszystko potraktował tak lekceważąco. Nawet wyjaśniał się bez przekonania.

Salon kosmetyczny, który otrzymała w spadku po babci, Zosi nie interesował zbytnio.

Zdecydowanie bardziej wolała uczyć dzieci rysunku w miejskim domu kultury. Zrezygnować z majątku jednak nie chciała.

Salon przynosił przyzwoity dochód, zarządzała nim kompetentna kobieta.

Dzięki temu Zosia mogła realizować swoją pasję i nie musiała się o nic martwić. Brakowało jej tylko rodziny.

Po śmierci babci 27-letnia Zosia czuła się bardzo samotnie, dopóki po roku nie poznała na wernisażu Arkadiusza.

Przystojny mężczyzna z nieśmiałym uśmiechem zdobył jej serce uprzejmością, dobrocią i troską.

Po dwóch miesiącach Arkadiusz zaprosił ją do siebie, by przedstawić swojego ojczyma, Jerzego Wiktorowicza.

Mój ojciec zmarł, gdy miałem cztery lata opowiadał ukochany. Mama wyszła drugi raz za mąż dziesięć lat później.

Wujka Jurka nigdy nie nazwałem tatą, ale dobrze się dogadujemy.

Gdy mama odeszła dwa lata temu, zostałem z nim.

Zosi przypadł do gustu Jerzy Wiktorowicz. Energiczny, z błyskiem w oku, elokwentny wcale nie wyglądał na swoje 56 lat.

Wyglądało też na to, że Zosia mu się spodobała.

No, naszemu nicponiowi się poszczęściło powiedział galanteryjnie całując przyszłą synową w rękę Jerzy Wiktorowicz.

Czemu nicponiowi, panie Jurku? Arkadiusz udał urażonego.

Bo prawdziwy facet nie pracuje przy sprzedaży akcesoriów hobbystycznych żartobliwie odpowiedział ojczym. No, ale najważniejsze, że ci się udało znaleźć taką narzeczoną!

Zosia na początku się krępowała, potem jednak śmiała się cały wieczór z jego żartów, nawet lekko wzbudzając zazdrość narzeczonego.

Po pół roku Arkadiusz się oświadczył. Była zakochana, szczęśliwa, całkowicie pochłonięta marzeniami o wspólnej przyszłości. Nie od razu pojęła, kto i po co wysłał jej zdjęcia w wiadomości.

A gdy już zrozumiała, oniemiała.

Na zdjęciach Arkadiusz czule obejmował i całował jakąś dziewczynę, uśmiechając się nieśmiało jak zawsze.

Data na zdjęciach wskazywała, że zrobiono je zaledwie dwa tygodnie wcześniej.

Kochanie, dlaczego robisz mi takie wyrzuty? powtórzył Arkadiusz, ledwo rzucając okiem na zdjęcie. Kocham tylko ciebie, nikt mi nie jest potrzebny. To na pewno fotomontaż.

Tak? Kto i po co miałby to robić? Zosia była zaskoczona jego obojętnością. Nawet nie próbował się tłumaczyć.

Nie wiem. Różni wariaci chodzą po świecie wzruszył ramionami.

Zosi puściły nerwy. Kto inny by się jakoś wytłumaczył, przysiągł miłość, a Arkadiusz nie tylko ją zdradził, ale jeszcze nie okazuje żalu.

Jesteś zdrajcą! Ślubu nie będzie! Zosia, zalana łzami, wybiegła z mieszkania pod zdziwionym spojrzeniem narzeczonego.

Trzy dni płakała w domu, potem jeszcze tydzień siedziała na zwolnieniu lekarskim, nie wychodząc na dwór. Przemyślała wszystko Arkadiusz nie odezwał się ani razu potem wzięła się w garść.

A może te zdjęcia były faktycznie fałszywe? Teraz programy komputerowe potrafią wszystko a ona tak łatwo zrezygnowała.

Ku swojemu zaskoczeniu, znalazła dziewczynę ze zdjęcia w Internecie w trzech portalach społecznościowych. Rywalka miała na imię Wiola i zgodziła się na spotkanie.

To stare zdjęcia powiedziała Wiola z uśmiechem, kiedy Zosia opowiedziała, w czym rzecz. Już dawno po wszystkim, ponad rok temu.

Ale tu jest świeża data zdziwiła się Zosia.

Datę najłatwiej sfałszować, jeśli bardzo trzeba Wiola spojrzała na nią ze współczuciem.

To byłaś ty?

No coś ty! Co miałabym z tego mieć? Z Arkadiuszem rozstaliśmy się po dwóch miesiącach nie dogadaliśmy się. Sama zaraz wychodzę za mąż.

Naprawdę? Nie widziałam śladu narzeczonego na twoich stronach nie dowierzała Zosia.

Szczęście lubi ciszę Wiola nie dała się zbić z tropu. Po ślubie na pewno wrzucę zdjęcia.

Wychodzi na to, że ktoś rzeczywiście niesłusznie oskarżył Arkadiusza, a ona w to od razu uwierzyła i skrzywdziła ukochanego. Trzeba to jak najszybciej naprawić.

Arkadiusz nie odpowiadał na wiadomości ani telefony. Dwa dni później Zosia postanowiła zastać go w domu.

Przyjechała wieczorem i zobaczyła, jak wychodzi z samochodu jej dawnej koleżanki, Kingi.

Obie wychowywały się na jednej ulicy, przez pewien czas przyjaźniły, ale Zosia zawsze czuła się przy Kingi zbyt energiczna i przebojowa.

Potem ograniczyły się wyłącznie do dzień dobry, aż zaczęły znowu rozmawiać rok temu, po śmierci babci Zosi. Kinga namawiała ją by sprzedała salon, by przerobić go na masaż Kinga już miała dwa takie salony, ale ten lokal wyjątkowo jej odpowiadał.

Zosia znała renome tych gabinetów i nie zamierzała oddawać salonu. Odmówiła więc, a Kinga może ze złości chciała odbić jej narzeczonego?

Zanim dobrze przemyślała sprawę, Kinga czułym uściskiem pożegnała się z Arkadiuszem i odjechała.

No widzisz, a mówiłem ci, że ten Arkadiusz to nicpoń Zosia drgnęła na głos Jerzego Wiktorowicza za plecami.

Dobry wieczór, panie Jurku zawstydziła się.

Dobry wieczór. Arkadiusz się nie nudzi. Może lepiej wyjdź za mnie powiedział z lekkim uśmiechem, choć oczy miał poważne.

Wybaczy pan, muszę lecieć odpowiedziała, jeszcze bardziej zmieszana i niemal biegiem uciekła.

Odnaleźć Kingę nie było trudno. Akurat zaparkowała pod blokiem.

Chciałaś mi odbić narzeczonego? zapytała wprost Zosia. Ale z fotografiami się nie popisałaś! Wszystko odkryłam.

Ależ o czym ty mówisz? zdziwiła się szczerze Kinga.

Ty przysłałaś mi zdjęcia Arkadiusza z inną? Kompromitacja miała być z tobą, rozumiem?

Zosiu, wszystko w porządku? Niczego ci nie wysyłałam. Arkadiusz zaczął zabiegać o moją uwagę dopiero tydzień temu. Przecież wy się już rozstaliście

Przyjrzała się jej twarzy wyglądało na to, że mówi prawdę. Musiała to wszystko przemyśleć w domu.

A już myślałam, że sprzedajesz salon! krzyknęła za nią Kinga, ale Zosia nie zareagowała.

W domu, po chwili wyciszenia, wykręciła jeszcze raz numer Arkadiusza. O dziwo, odebrał.

Dobrze, przyjedź odpowiedział zwyczajnie na jej propozycję spotkania. Chyba się przeziębiłem, nie najlepiej się czuję.

Nie musiał dwa razy powtarzać.

Arku, pomyliłam się, przepraszam! Tak bardzo cię kocham i dlatego tak przeżyłam. To wszystko wyglądało wiarygodnie Wybacz mi.

No dobrze, zdarza się rzucił wzruszając ramionami.

Jesteś cudowny! rzuciła mu się na szyję. Tak cię kocham!

Ale Arkadiusz delikatnie ją odsunął.

Zostańmy przyjaciółmi.

Jak to? Przecież planowaliśmy ślub

Zosiu skrzywił się żenię się z Kingą.

Co? Przecież zapewniałeś mnie o miłości

Bez dramatów. Właśnie twoja nadwrażliwość mnie zniechęciła. Po co mi takie wybuchy emocji? Zresztą Kinga prowadzi lepszy biznes, zyskuje więcej. Muszę dbać o przyszłość.

Zaniemówiła. Po prostu znikąd zabrakło jej słów i nawet nie wiedziała co powiedzieć.

Arkadiusz zwyczajnie ją wykorzystał, a teraz wymienił jak przedmiot.

Wybiegła z jego mieszkania, a na ławce przed blokiem całkowicie opadła z sił.

Pięć minut później przysiadł obok Jerzy Wiktorowicz.

Biedna ty moja pogłaskał ją po głowie. Nie martw się, lepiej teraz, niż później

Nie rozumiem tylko, kto to wszystko wymyślił?! Zosia znów się rozpłakała.

Ja powiedział cicho Jerzy Wiktorowicz.

Pan? Ale po co? przestała płakać w szoku.

Zakochałem się w tobie tamtego wieczoru, gdy przyszłaś pierwszy raz. Od razu wiedziałem, że się z tobą ożenię, ale nie zwracałaś na mnie uwagi.

Cały czas tylko Arkadiusz, Arkadiusz. Po co ci on

Jest pan ode mnie sporo starszy, poza tym kochałam Arkadiusza A może już nie

Właśnie. Najpierw zamierzałem cię w jego oczach pogrążyć, ale usłyszałem, jak chwali się znajomemu, że znalazł bogatą narzeczoną. Zrozumiałem, że ci nie odpuści. Więc odpuściłem Liczyło się tylko, żebyś była bezpieczna.

Tylko pan zrujnował moje życie!

Nie, ocaliłem je. Później byś jeszcze więcej wycierpiała. Może jednak zostaniesz moją żoną, Zosiu?

Pan chyba żartuje! Zosia gwałtownie wstała i wróciła do domu.

Wyjechała z miasta, lecz Jerzy Wiktorowicz ją odnalazł i nie przestawał odwiedzać. Z czasem zaczęli się przyjaźnić.

Rok później Jerzy Wiktorowicz odszedł, zostawiając cały majątek Zosi. Nie cieszyło jej to wcale. Po prostu czuła pustkę po kimś, kto zdążył być ważny.

Arkadiusz wpadł w złość z powodu utraty mieszkania, ale Zosia już nie przejęła się jego losem.

Życie, jak się okazało, potrafi zaskoczyć. Często to, co wydaje się nieszczęściem, chroni nas przed większym złem. Czasem trzeba zamknąć stare drzwi, by otworzyć się na nowe możliwości i mądrzej wybierać tych, którym chcemy zaufać.