Monika nawet nie zorientowała się, kiedy zaczęła przemykać na palcach po swoim mieszkaniu w Warszawie, starając się być jak najciszej i najdyskretniej, żeby nie przeszkadzać swojej córce Kasi i zięciowi Michałowi.

O, mamo, znowu smażysz karpia? westchnęła Ludmiła, zaglądając do kuchni.
Tak, ale otworzyłam wszystkie okna i włączyłam wyciąg, szepnęła pani Jadwiga wśród snujących się złotych oparów.
Od czterech miesięcy, odkąd córka ze swoim mężem wprowadzili się do jej mieszkania w centrum Krakowa, w uszach Jadwigi codziennie dzwoniły słowa pełne uwag.
Za słony rosół, mamo. Albo powinnaś była powiesić bluzkę w drugiej szafie. Telewizor znowu gra tak głośno wyliczała Ludmiła.
Jadwiga zauważyła, że zaczęła chodzić po własnych panelach w kapciach na palcach. Każdy jej ruch był miękki, ledwie słyszalny tak, żeby nie naruszyć ciszy świętej domowego spokoju młodych.
Początkowo to wszystko przypominało senny, lekko rozmazany obrazek
Po ślubie Ludmiła i jej świeżo poślubiony mąż Paweł wybrali słoneczny apartament w Nowej Hucie. Wynajęli kawalerkę. Matka zapraszała ich na niedzielę wtedy na stole lądowały makowce, serniki i śledzie w śmietanie. To była oczywistość: praca, codzienność, szybkie tempo miasta.
Pewnego popołudnia Jadwigę przeszył dziwny chłód. Nogi jej zdrętwiały, wokół pulsowało światło. Sąsiedzi zawołali pogotowie. Po chwili przy kuchennym stole zebrała się córka z mężem i lekarka. W szpitalu świat przyspieszył, potem zwolnił, aż w końcu wrócił do normy.
Przygotowujemy dla ciebie niespodziankę, mamo powiedziała Ludmiła, gdy Jadwiga wracała z oddziału kardiologicznego. Naprawdę się ucieszysz.
Gdy otworzyła znajome drzwi, od progu przywitały ją walizki, zakurzony rower i naręcza kwiatów:
Uznaliśmy, że od teraz będziemy z tobą mieszkać oświadczyła Ludmiła. Zrobimy dla ciebie wszystko. Zawsze będziemy blisko.
Jadwiga miała wrażenie, że ktoś przestawił wszystko w jej domu jak w krzywym lustrze.
Początkowo Ludmiła biegała ze ścierką, ugniatała ciasto na pierogi, prasowała koszule. Ale po dwóch miesiącach zamieszkiwania w tej krakowskiej kamienicy, zapomniała, po co tu przyszła.
Jadwiga poczuła napływ sił, więc z powrotem zaczęła smażyć kotlety, szorować podłogi, podlewać fikusa, rozmawiać z sąsiadkami przez balkon.
Córka wiele razy prosiła matkę, by więcej odpoczywała, ale Jadwiga śmiała się i oglądała stare kroniki filmowe w telewizji.
Ludmiła z Pawłem szybko dostrzegli korzyści nowej sytuacji. Nie musieli płacić czynszu; dom był zadbany; przez kuchnię płynęły zapachy prawdziwego domowego obiadu.
Mamo, wpadną do nas dzisiaj znajomi. Może odwiedzisz Marię z trzeciego piętra? Zaparzy ci herbaty z lipy, a my trochę odpoczniemy zagadała raz Ludmiła.
Jadwiga nie lubiła spacerować nocą, zwłaszcza że Maria zawsze zasypiała przy serialach. Letni ciepły wieczór skłonił ją, by przysiąść na ławeczce pod kasztanem. Czekała, a kolejne cienie mijały ją w bramie. Kiedy sąsiad pan Władek wyszedł z Borysem, swoim bokserem, minął ją, a po stronie księżyca wrócił Jadwiga dalej siedziała, zerkając na pozłacane światła kamienic.
Przepraszam, wszystko w porządku? zapytał pan Władek, poprawiając beret.
Tak, dzieci mają wieczór ze znajomymi, nie chcę im przeszkadzać odpowiedziała.
Przecież ja panią znam, mieszka pani nad moją głową.
Tak, tak, panie Władku, dawno się nie widzieliśmy odparła.
Jego żona zmarła zeszłej jesieni. Dzieci mieszkały pod Poznaniem.
Napijemy się herbaty z prądem! zaproponował niespodziewanie Władek. Zadzwoń do córki, że zostajesz u sąsiada.
Wykręciła numer Ludmiły. Cisza w słuchawce. Nad głową rozciągał się wiatr.
To chodźmy… szepnęła nieśmiało.
Siedzieli potem w kuchni, nad talerzem ciastek o smaku dzieciństwa, w cieple kociego futra.
Nagle telefon zadźwięczał.
Mamo, długo jeszcze? Goście już wyszli, idziemy spać, a ty gdzie? zirytowany głos Ludmiły spadł niczym grad na stół.
Monika (to znaczy Jadwiga a może i Monika, bo w snach imiona płyną) zmartwiła się, czy znowu zrobiła coś źle. Zaczęła zbierać się do wyjścia.
Przecież pani nie zostawię, muszę odprowadzić przynajmniej na schody zapewnił Władek.
Och, przecież dwa piętra tylko zamruczała Jadwiga.
I tak mi będzie raźniej odparł z czułością.
Od tamtej chwili Jadwiga częściej przekraczała próg mieszkania sąsiada. Parzyli kawę, gotowali kopytka, czasem Władek częstował ją bigosem z własnej receptury. Nie wiadomo, czy w snach był to dom, czy tylko jakiś dziwny pociąg, sunący gdzieś przez pola Małopolski.
Pewnego dnia wypadały imieniny Pawła i znów było głośno, znów przyszli tłumnie.
Twój dom jest jak jezioro przy bezwietrznej pogodzie powiedziała Jadwiga.
Zostań na zawsze. To nie żart odpowiedział Władek.
Patrzył tak, że nawet sny milkną.
Pomyślę… odparła Jadwiga, uśmiechając się i już wiedząc, że decyzja jest podjęta w tym dziwnym, rozmazanym świecie, przy cieple herbaty i tykaniu zegara, można zamieszkać na stałe.