Mam 41 lat i mieszkam w domu moich dziadków, który odziedziczyłam po śmierci mamy. To zawsze było sp…

Mam 41 lata, a dom, w którym mieszkam, należał kiedyś do moich dziadków. Po ich śmierci zamieszkała tu moja mama, a kiedy i jej już zabrakło, zostałam sama właścicielką. Zawsze był to zaciszny, uporządkowany kąt. Całe dnie spędzam w pracy i wracam do pustego mieszkania przywykłam do tej ciszy i harmonii. Nigdy nie podejrzewałam, że porządek mojego życia zostanie zachwiany przez decyzję, którą podjęłam w dobrej wierze.

Dwa lata temu zadzwoniła do mnie dalsza kuzynka z płaczem w głosie. Rozstawała się ze swoim partnerem, miała malutkiego synka i nie miała dokąd pójść. Poprosiła, żebym ją przygarnęła na kilka miesięcy, aż staną na nogi. Zgodziłam się, bo to w końcu rodzina i wierzyłam, że nie wpłynie to zbytnio na moje życie. Na początku wszystko przebiegało spokojnie zajęła jeden pokój, czasem dorzucała się do rachunków, wychodziła rano do pracy. Jej synek zostawał u sąsiadki. Nie było problemów.

Po jakimś czasie zrezygnowała z pracy. Mówiła, że to tymczasowe, że szuka lepszej posady. Zaczęła siedzieć całe dnie w domu, a syn już nie chodził do sąsiadki, tylko zostawał u nas. Dom diametralnie się zmienił wszędzie zabawki, hałas, niespodziewane wizyty znajomych. Wracałam zmęczona po pracy, a tu w moim salonie siedzieli nieznajomi. Zwróciłam jej uwagę, żeby uprzedzała, ale obruszyła się i powiedziała, że przesadzam, że to już i jej dom.

Z czasem przestała się dokładać do kosztów. Najpierw tłumaczyła, że nie ma pieniędzy, potem, że wszystko odda z czasem. To na moich barkach spoczęło utrzymanie domu opłaty, jedzenie, drobne naprawy. Pewnego dnia wróciłam i zobaczyłam, że poprzestawiała meble żeby było przytulniej. Nawet mnie nie zapytała. Gdy się zdziwiłam, obraziła się i powiedziała, że jestem chłodna i nie rozumiem, co znaczy być rodziną.

Sytuacja zaostrzyła się jeszcze bardziej, kiedy zaczęła przyprowadzać swojego byłego partnera. Tego samego, od którego jak twierdziła się odcina. Przychodził wieczorami, zostawał na noc, kąpał się, jadł u nas. Pewnego razu przyłapałam go, jak wychodził z mojego pokoju mówił, że wziął tylko kurtkę. Wtedy powiedziałam kuzynce, że tak to nie może wyglądać potrzebne są zasady. Zaczęła płakać, krzyczeć, wyrzucać mi, że kiedyś ją przyjęłam, gdy była w potrzebie.

Sześć miesięcy temu próbowałam wyznaczyć termin wyprowadzki. Odpowiedziała, że nie da rady nie ma pieniędzy, syn chodzi do szkoły w pobliżu, jak mogę ją wyrzucać. Czuję się jak w pułapce. Ten dom już nie jest mój. Przemykam się po cichu, żeby nie budzić dziecka, jem w swoim pokoju, żeby uniknąć awantur, więcej czasu spędzam poza domem niż w nim.

Mieszkam tu nadal, ale nie czuję się jak u siebie. Ona postępuje, jakby to był jej dom. Płacę za wszystko, a kiedy proszę o porządek i zasady, słyszę, że jestem egoistką. Nie wiem, co mam robić. Potrzebuję rady.