Byłem w związku z dziewczyną przez pięć lat. Mieszkaliśmy w różnych miastach przez pracę, ale codzie…

Było to jak sen, w którym płynąłem przez czas i miasta jak przez mgłę, istniałem równocześnie w Poznaniu i Wrocławiu, kochałem Martę, dziewczynę, która w polskiej rzeczywistości istniała chyba tylko w snach. Przez pięć lat byliśmy razem, choć nasze codzienne życie dzieliły kilometry; ja mieszkałem nad Wartą, ona przy Odrze. Każdego dnia słyszeliśmy swoje głosy przez telefon i snuliśmy plany na przyszłość nawet obrączki w złotych myślach mierzyłem, wyobrażając sobie, jak proszę ją o rękę. Wierzyłem jej ślepo, nigdy nie wyczułem nawet echa zdrady.

Pewnej nocy, gdy świat wydawał się zrobiony z lukru i dymu, zadzwonił do mnie obcy numer. Dźwięk telefonu brzmiał jak dzwon w katedrze, który przełamuje ciszę snu. Odebrałem. Po drugiej stronie milczący, uprzejmy głos przedstawił się jako Szymon. Spokojnie, bez zbędnych słów, powiedział:

Nie chcę problemów. Dzwonię tylko dlatego, że sądzę, iż powinieneś to usłyszeć.

Wyjaśnił, że jest informatykiem i od niedawna spotyka się z pewną kobietą, nie na poważnie ot, wiadomości, szybka kawa, lekki flirt… faza poznawania, kiedy wszystko wciąż wydaje się lekkie. Marta nigdy mu nie wspomniała, że ma chłopaka. Wszystko wydawało się normalne, aż w końcu zaczął dostrzegać rysy w tej iluzji.

W rozmowie z kolegą z pracy również zakochanym padło imię Marty. Kolega zamilkł, poprosił o zdjęcie. Gdy je zobaczył, powiedział z głuchą powagą:

Natychmiast zakończ tę znajomość. Ona ma partnera od pięciu lat.

Według tego kolegi to nie była żadna plotka to była wiedza powszechna, szeptana na imprezach i spotkaniach miejskich. Opisał mnie chłopaka z Poznania, który przez dystans pozwalał Marcie na te podwójne życie. Co gorsza, okazało się, że jest jeszcze jeden mężczyzna: inny informatyk, znajomy kolegi, a bliski dla samej Marty. Ten trzeci dobrze wiedział o moim istnieniu, ale nic go to nie obchodziło.

Szymon mówił dalej, a jego słowa mieszały się z dziwacznym światłem lamp w moim śnie: że zauważył, iż był tylko jednym z trzech mężczyzn w tej układance ja, drugi informatyk i on, zupełnie nieświadomy do tego momentu.

Opowiedział mi, że kierowała nim swoista męska solidarność, taka sama, którą opiewają poetów polscy w barach mlecznych. Znajdując mój numer na Facebooku, wybrał rozmowę telefoniczną ponad suche wiadomości. Zaproponował:

Jeśli chcesz dowodów, daj znać prześlę je. Ja nie mam nic do ukrycia.

Powiedziałem tak, choć czułem się, jakbym stąpał po zamarzniętej Wiśle w lutym. Po chwili dostałem całą prawdę: rozmowy, zdjęcia, głosy, umówione spotkania zapisane między wiadomościami na Messengerze. Słowa Marty te same zwroty, obietnice, te same zdrobnienia, którymi mnie karmiła jak ciepłymi pierogami na Wigilię.

Poczułem w piersi ciężar większy niż krzyż św. Andrzeja zawieszony na Drodze Krzyżowej. Kochałem Martę, moje życie zaczynało układać się wokół niej jak klocki w PRL-owskim mieszkaniu. Rozważałem przeprowadzkę, oświadczyny, nowy rozdział pod wspólnym dachem.

Zadzwoniłem do niej, lecz moje pytania odbijały się od jej głosu jak piłka od muru miejskiego. Nie zaprzeczyła. Najpierw próbowała zbagatelizować, potem się wściekła, że ktoś się wtrąca. Na koniec zalała się łzami, tłumacząc, że jest zagubiona, nie wie, czego chce i że nie spodziewała się, że prawda do mnie dotrze właśnie tak.

Rozłączyłem się.

Wtedy zrozumiałem to, co rozpływa się zwykle na końcu dziwnego snu: nie tylko mężczyźni potrafią zdradzać z zimną kalkulacją. Są też kobiety, które świadomie budują kilka relacji naraz, oszukują i wiedzą dokładnie, co robią.

Straciłem związek, lecz zyskałem pewność, że czasem obcy człowiek potrafi okazać więcej godności i sojuszu niż najbliżsi. Szymon choć nie istniał w mojej codzienności uratował mnie przed narzeczeństwem z kimś, kto prowadzi życie niczym kulig na trzy sanie, nie czując przy tym najmniejszego żalu.