Teściowa porwała nam syna! Odkąd się ożenił, zapomniał o własnej rodzinie i cały czas spędza tylko z…

Odkąd nasz syn ożenił się z Iwoną, przestał nas odwiedzać. Teraz jest bez przerwy u swojej teściowej, pani Danuty. Zawsze pilnie czegoś potrzebuje, zawsze coś trzeba naprawić czy pomóc. Nawet nie umiem sobie wyobrazić, jak wcześniej radziła sobie ta kobieta, zanim jej córka wyszła za naszego syna.

Nasz syn, Michał, jest już żonaty ponad dwa lata. Zaraz po ślubie młodzi zamieszkali osobno, w mieszkaniu, które kupiliśmy Michałowi na studiach. Odkąd pamiętam, zawsze wspieraliśmy go, pomagaliśmy, jak tylko mogliśmy. Jeszcze zanim się pobrali, Michał mieszkał sam, blisko swojej pracy.

Nie powiem, że nie lubiłam swojej synowej, ale Iwona wydała mi się wtedy po prostu nie dość dojrzała do małżeństwa. Chociaż Michał był od niej tylko dwa lata starszy, on był już dorosłym mężczyzną, a ona długimi chwilami zachowywała się jak dziecko kapryśna, rozpuszczona. Ciągle się martwiłam, jak Michał ułoży sobie życie z kimś tak niedojrzałym.

Kiedy poznałam Iwonę i jej matkę, zrozumiałam, skąd to się bierze. Danuta, mimo że była w moim wieku, zachowywała się wręcz dziecinnie. Zdarzało się wam spotkać takich ludzi dorosłych tylko z pozoru, a w głębi duszy zupełnie nieporadnych? To właśnie była ona. Na dodatek na ślubie Iwony była już po szóstym rozwodzie. Nie miałyśmy o czym rozmawiać, ona żyła w swoim świecie. Nasze kontakty ograniczały się do grzecznościowych gratulacji z okazji ślubu dzieci i tyle.

Pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się tuż przed weselem. Iwona ciągle ciągnęła Michała do mamy: a to kran cieknie, a to gniazdko do wymiany, a to półka w kuchni się urwała. Przymknęłam na to oko w końcu nie ma tam żadnego mężczyzny, niech Michał jej pomoże.

Z czasem jednak lista awarii nie malała. Syn przestał bywać u nas, tłumacząc wszystko tym, że z żoną idą do jej mamy. Potem wszystkie święta spędzali już tylko u Danuty, a my ja, mój mąż Marek, i moja teściowa zostawaliśmy sami. Było mi żal, kiedy Michał przestał przyjeżdżać nawet na rodzinne uroczystości, ale jeszcze gorzej było, gdy zaczął ignorować nasze prośby o pomoc.

Kiedy kupiliśmy nową lodówkę, poprosiliśmy go, by pomógł ją przywieźć. Najpierw się zgodził, ale potem zadzwonił i powiedział, że nie da rady, bo razem z Iwoną idą do Danuty, bo u niej pralka przecieka. Zadzwoniłam do Michała, wtedy usłyszałam w tle głos Iwony: Twoi rodzice nie mogli zatrudnić ekipy do przeprowadzki?. Ostatecznie Michał przyszedł, ale był wyraźnie zły.

Tato, czy nie mogłeś wynająć kogoś do przeniesienia lodówki? Teraz ja muszę to targać!

Zabrakło mi słów. Czemu teściowa nie wynajmie sobie elektryka, hydraulika czy majstra? Może ona żyje w jakimś innym świecie, gdzie nie ma takich specjalistów? Michał powiedział tylko, że tam wszyscy oszukują, biorą pieniądze, a nic nie robią.

Marek w końcu nie wytrzymał i rzucił, że może Danuta na technice się nie zna, ale w prowadzeniu ludzi jest mistrzynią dosłownie owce by za sobą poprowadziła. Michał się na ojca obraził i wyszedł z domu. Ja wtedy się nie wtrąciłam, bo szczerze zgadzałam się z Markiem; to nie moja sprawa, a nowa rodzina Michała nieustannie korzysta z jego uprzejmości. Dla nas już nie ma czasu, do nas nie zagląda, u nich zawsze jest złota rączka.

Po tej kłótni Michał nie odzywał się do Marka ponad dwa tygodnie. Ojciec zaparł się, że pierwszy ręki nie wyciągnie, a Michał równie uparcie powtarza, że dopiero po przeprosinach strony ojca wyciągnie do niego dłoń. Mi serce się kraje; wiem, że Marek ma rację, ale mógł powiedzieć to Michałowi łagodniej. Teraz syn się z nami nie widuje, i nie zamierzam przez taką głupotę stracić dziecka.

Obaj są uparci i czekają, kto pierwszy pęknie. A w tej całej sytuacji najlepiej radzi sobie tylko teściowa!