Pewnego dnia przeglądałem stare papiery, gdy nagle natknąłem się na akta związane z naszym mieszkaniem – to, co tam odkryłem, bardzo mnie zaskoczyło i wyprowadziło z równowagi, bo

Rodzice Magdy podarowali nam z okazji ślubu prezent wręcz nie z tego świata luksusowe mieszkanie! Podczas dziwnej uroczystości, wśród unoszących się w powietrzu kluczy, oświadczyli, że to teraz nasze lokum, lecz okazało się, że mieszkanie znajduje się w nowo postawionym bloku na przedmieściach Warszawy. Kupili je w stanie surowym, jeszcze pachnącym świeżym betonem i kurzem farby. Teściowa, unosząc się lekko nad podłogą jak zjawa, oznajmiła, że skoro to oni dali nam takie bogactwo, moi rodzice powinni rzucić się w wir remontu.
Moi rodzice już wcześniej, przy rodzinnej zupie grzybowej, przekazali nam całkiem pokaźną kwotę w złotówkach, ale także obiecali przykładnie pomóc przy pracach wykończeniowych.
Po weselu postanowiliśmy nie zwlekać ani chwili i zacząć remont. Mój tata, budowlany mistrz z duszą artysty, gładko zamawiał kafelki i kleje, dźwigając zgrzewki farby, ja byłem jego nieskoordynowanym pomocnikiem, a czasami sama Magda zakładała robocze rękawice i błądziła z pędzlem po białych ścianach.
Zdarzało się, że dołączał też teść, przynosząc ze sobą narzędzia, o których nikt nigdy nie słyszał. Uznaliśmy, że zanim wykończymy nasze surrealistyczne gniazdko, nie będziemy wynajmować innego mieszkania, a na razie zamieszkamy razem z rodzicami Magdy, w ich lewitującym nad Żoliborzem domu.
Pewnej nocy, szukając paszportu wśród pajęczyn dokumentów, natknąłem się na papiery dotyczące naszego mieszkania. Coś w nich sprawiło, że zimny dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie właścicielem widniała teściowa, nie Magda!
Wieczorem miałem z ojcem jechać po płytki do łazienki, lecz poprosiłem go, by przesunąć zakupy, ponieważ musiałem z kimś omówić ten absurd.
Tato, dlaczego to mama Magdy figuruje jako właścicielka mieszkania? Dlaczego nie Magda? wyrzuciłem w przestrzeń, gdy wszyscy siedzieli w kuchni, a w rondelku kipiał kompot.
Ach, bo ty jesteś jeszcze jak dziecko! No widzisz, kochany, to taki polski sposób, żeby nie urazić naszej Magdy odpowiedziała teściowa wymachując ścierką w powietrzu.
Ale jak to rozumieć?
Jak się kiedyś rozwiedziesz z Magdą, nie będziesz mógł żądać połowy mieszkania, które dostała od nas!
Od was? A to jest fair, że razem z moim tatą mozolimy się przy remoncie, który kosztuje tyle, co pół mieszkania? I skąd założenie, że od razu się rozwiedziemy? Przecież dopiero co byliśmy na ślubie!
Mamo, prosiłam cię, żebyś wpisała mnie do aktu notarialnego bąknęła cicho Magda, zerkając nieśmiało na swoje kapcie.
Więc wiedziałaś o tym wszystkim?
No wiedziałam, ale powiedziałam mamie, że ma to przepisać na mnie
Magdo, co za bajeczny prolog do naszego małżeństwa. Utkany z niedomówień i lęków!
Minęły dni, jakby w zwolnionym tempie, odkąd wróciłem do rodziców. Teraz trwam w zawieszeniu. Magda szepcze coś o rozmowie, ale muszę sam wyśnić, co dalej. Nie przypuszczałem, że jej rodzina skręci takie labirynty zaufania, choć może każda polska rodzina ma swoje tajemnice
Co człowiek ma począć, gdy świat nagle zmienia reguły jak obrazy we śnie?