Starsza kobieta odwróciła się do Roberta i powiedziała słowa, które przyprawiły go o dreszcze: „Dziś…

Środa. Dzień zaczął się spokojnie, a ja, Robert Nowak, znalazłem się w prawie pustym wagonie pociągu podmiejskiego jadącego z Warszawy na moją działkę w okolicach Piaseczna. Myśli krążyły wokół wspomnień o Zosi, mojej zmarłej żonie. Tyle razy jeździliśmy razem na naszą działkę, a odkąd Jej zabrakło, unikałem tego miejsca patrzenie na opuszczoną ziemię bolało podwójnie przez samotność i tęsknotę.

Wtedy weszła starsza pani. Czuć było po niej, że też jedzie do swojego ogródka, pewnie z podobnym bagażem doświadczeń jak ja i inni w wagonie. Usiadła obok mnie i na chwilę zapanowała między nami cisza. Czułem się trochę nieswojo, aż nagle powiedziała słowa, które przeszyły mnie dreszczem: „Dzisiaj będzie piękny, słoneczny dzień. Mamy jeszcze tyle czasu, żeby coś zrobić”. Tak samo mawiała Zosia, kiedy wybieraliśmy się razem na działkę…

Skinąłem głową, nie mogąc się zdobyć na odpowiedź. Potem zaczęliśmy rozmawiać o kiepskich zbiorach w tym roku, o ciężkiej zimie i o nadziejach na lepsze plony za rok. Rozmowa płynęła naturalnie, bez zbędnego napięcia, jakbyśmy znali się od lat.

Kiedy wysiedliśmy razem na przystanku autobusowym, byłem zaskoczony, że nigdy wcześniej jej nie spotkałem. Szliśmy jeszcze chwilę tą samą ścieżką, po czym nasza drogi się rozeszły. Gdy dotarłem na moją działkę, zastałem ją zaniedbaną i zarośniętą przez te wszystkie miesiące. Mimo wszystko rozmowa z tą panią Marią, jak się przedstawiła podniosła mnie na duchu i poczułem inspirację, by obejść teren i zobaczyć, co można zdziałać.

Zebrałem się w sobie i z zapałem zacząłem odchwaszczać i przekopywać kolejne grządki. Radość z oglądania żyznej ziemi sprawiła, że uznałem, iż nie sprzedam jeszcze działki, choć kiedyś taki miałem zamiar. Zrobiłem sobie przerwę na ławce, zajadając kanapki i popijając herbatę z termosu, a widok moich ulubionych mieczyków i dojrzewających jabłek pod młodą jabłonką przywołał ciepłe wspomnienia.

Mój nastrój poprawił się na tyle, że postanowiłem odwiedzać ogródek częściej. Gdy chodziłem po lesie obok i zbierałem grzyby, poczułem, jakby ciężar spadł mi z serca. Praca na działce zaczynała znowu dawać mi radość i poczucie sensu.

W drodze powrotnej spotkałem Marię jeszcze raz. Podzieliliśmy się świeżymi jabłkami i długo rozmawialiśmy o naszych działkach, żartując i śmiejąc się jak starzy znajomi. Starsza pani powiedziała mi z pogodą w głosie, że jeszcze wiele dobrego przede mną, i doradziła, bym w pracy na działce widział źródło radości, a nie obowiązek.

Kiedy wysiadłem na swoim przystanku, uśmiechnąłem się do zachodzącego słońca. Czułem satysfakcję. Smutek zszedł na dalszy plan a ja, Robert Nowak, byłem gotowy znów czerpać radość z życia.