Niesprawiedliwość – Mamo – dopytywała Alina – dlaczego dostałam nie milion, a tylko trzysta trzydzi…

Niesprawiedliwość

Mamo powtórzyła Alicja czemu przyszło mi tylko trzysta trzydzieści tysięcy złotych, a nie milion? Skąd taka suma

Słychać było, jak mama suszy włosy suszarką. Wyłączyła ją i odpowiedziała spokojnie:

Tak, wszystko się zgadza przytaknęła Weronika, która całkiem sprawnie zagospodarowała nie swój milion Trzysta trzydzieści.

A Alicji przecież należało się znacznie więcej.

Trzysta trzydzieści? Mamo, a gdzie reszta, sześćset siedemdziesiąt tysięcy? Czekałam na milion. Prawie równy milion. To były pieniądze po moim tacie, miałaś mi je przelać po sprzedaży mieszkania.

Oj, Alicjo, nie zaczynaj znowu ze swoją księgowością usłyszała Przecież wiesz, że wszystko zrobiłam uczciwie.

Uczciwie? skrzypnięcie parkietu pod stopami zabrzmiało, jakby też było oburzone Dałam ci pełnomocnictwo na sprzedaż mojego mieszkania odziedziczonego po ojcu. Poprosiłam, żebyś przesłała mi pieniądze. Gdzie są? Kto je zgubił?

Alicja poczuła, że za wcześnie się rozluźniła.

Przesłałam! mama znowu włączyła suszarkę Ale podzieliłam, jak matka powinna. Sprawiedliwie. Równo dla wszystkich dzieci. Twoja jedna trzecia jest u ciebie.

A przecież powinno być wszystko.

Podzieliłaś spadek po moim ojcu na troje? Na mnie i na nich? Alicja miała na myśli swoich przyrodnich braci Mamo, to były tylko moje pieniądze! Po moim ojcu! My mamy różnych ojców, jeśli to cię zaskakuje.

Co za różnica, kto ojciec? mama suszyła włosy i układała je szczotką Pieniądze są wspólne. Są twoimi braćmi. Ja jestem twoją matką. Chciałaś, żebym patrzyła, jak jedna dysponujesz takim majątkiem, a bracia ci będą zazdrościć? To byłoby niesprawiedliwe! Wyrównałam szanse. Równo wszystkim.

Aż chciałoby się cofnąć czas do dnia podpisania pełnomocnictwa i dać sobie samej po głowie za własną łatwowierność…

Równo? Podzieliłaś mój milion na trzy części! Trzysta trzydzieści trzy tysiące! Gdzie reszta, mamo? Mieszkanie było warte jeszcze więcej.

Było trochę ponad milion po odjęciu wszystkich opłat rzuciła Weronika Zaokrągliłam. A reszta… został mi za fatygę. Sama byś się z tym papierami bawiła? Nie! Ja wszystko załatwiłam, kiedy ty tam pracowałaś.

Cóż, wielki wysiłek!

Nie odzywaj się tak do mnie! warknęła mama Twój ojciec był twoim ojcem, ale ja jestem twoją matką i ja decyduję. Ty już jesteś dorosła, najstarsza, mniej ci trzeba. A chłopakom niebawem rodziny, muszą się ustabilizować. Ty jesteś dziewczyną, od ciebie się nie wymaga.

A ja nie mam prawa założyć rodziny? Albo mam głodować, bo jestem dziewczyną i niby mi mniej wolno? złośliwie zapytała Alicja Przelej resztę. Natychmiast.

Nie.

Krótko. Kropka.

Mama wiedziała, że Alicja nic nie zrobi. Pozwać własną matkę o pieniądze? Trudna sprawa. Społeczeństwo jej nie zrozumie, a matka to jednak matka, choć kontakt był już tylko od święta.

Po kilku tygodniach, gdy Alicja już ochłonęła i ogarnęła swoje finanse, zobaczyła w mediach społecznościowych zdjęcia. Janek dumnie stał przy nowiutkim niebieskim Polo. Damian podpisał zdjęcie: „Moja nowa bryka!”

Bracia kupili sobie po niedrogim aucie. No cóż. Alicja postanowiła poczekać. Odłożyła swoje trzysta trzydzieści tysięcy i uzbroiła się w cierpliwość. Babcia zawsze powtarzała, że cierpliwość to złoto.

Minął ponad rok. Alicja pracowała, oszczędzała, planowała. Pogodziła się z sytuacją, ale nie zapomniała. Mama zachowywała się, jakby nic się nie stało: dzwoniła, opowiadała różne historie.

Aż dziś zadzwoniła ze szczególnym tonem, od którego aż przebiegł dreszcz.

Alicja od razu się napięła.

Co się stało, mamo?

Babcia… Weronika zawahała się Babcia Janka i Damiana… zmarła dziś rano.

Alicja poczuła się dziwnie obco, jakby patrzyła na film. Ta babcia nigdy nie miała dla niej znaczenia była tylko „mamą mojego ojczyma” albo „babcią braci”. Było jej po ludzku żal, ale nie dotyczyło jej to osobiście.

Przykro mi rzuciła Składam kondolencje.

Trzeba zorganizować pogrzeb, papiery, nie mam na nic czasu. Jestem sama, a chłopcy… nie wiedzą, jak się zabrać za takie rzeczy. Przyjedziesz? Pomożesz?

Alicja nie ze złośliwości nie mogła przyjechać nie mogła wziąć urlopu.

Mamo, pracuję. Nie jestem w stanie wyrwać się na pogrzeb osoby, którą widziałam może ze trzy razy w życiu odpowiedziała Alicja.

Zresztą do tej babci nigdy jej nie zapraszano.

Bardzo proszę! poprosiła mama Bardzo potrzebuję pomocy.

Nie przyjadę, ale mogę pomóc finansowo. Ile potrzeba? Powiedz, przeleję od razu.

Mama najpierw chciała odmówić, ale pomyślała, że pieniądze się przydadzą.

To nie to samo… ale dobrze. Może byś dorzuciła z dwadzieścia tysięcy?

Zrobione. Prześlę jeszcze trochę więcej na codzienne wydatki powiedziała Alicja, czując, że to jej moment. Potraktuj to jako mój wkład w pamięć… po ich babci.

Dziękuję, Alicjo. Zawsze można na ciebie liczyć.

Alicja odłożyła telefon z uczuciem wątpliwej satysfakcji. Znalazła wymówkę: nie pojechała, ale wsparła finansowo. Nie można jej już nic wytknąć.

Pół roku później cała sprawa z pogrzebem była przeszłością. Damian i Janek mieli już nowe zabawki może motocykle, może telefony.

W jeden spokojny wtorek Alicja poczuła, że to odpowiedni moment. Zadzwoniła do mamy, siedząc w kantynie w przerwie na obiad.

Cześć, mamo! Co słychać?

Alicjo! Wszystko powoli. Damian znalazł lepszą pracę. A Janek… też dobrze, nowa dziewczyna.

Cieszę się. Mamo, muszę cię o coś zapytać

O co? mama od razu się spięła.

Mija już pół roku od pogrzebu babci. Wszyscy odebrali spadek.

Atmosfera nagle zgęstniała bardziej niż po pytaniu o trzysta trzydzieści tysięcy.

Alicja, co ty sugerujesz? Oczywiście, że spadek rozdysponowany.

No właśnie. Gdzie jest moja część tego spadku?

Jaki twój spadek? mama próbowała udawać, że nie rozumie, ale Alicja wyczuła natychmiast, że kłamie to się u niej od razu poznawało.

Po babci.

Przecież to nie twoja babcia.

Ale jaka różnica? podprowadziła mamę pod jej własną logikę Alicja Jesteś moją mamą, mówiłaś, że nie można dzielić dzieci. Mój milion uczciwie podzieliłaś na trójkę. Sprawiedliwie. Tak, jak twierdziłaś.

To co innego! Weronika zaczęła się bronić To zupełnie inna sytuacja!

A czym dokładnie? Wtedy mówiłaś, że spadki są wspólne, matka decyduje, trzeba wszystkim pomóc!

Teraz nie przesadzaj…

Naprawdę? ironizowała Alicja Ale wygodnie się zmienia interpretację! Gdy rozdzielałaś mój milion, to nawet osobisty spadek po moim ojcu uznałaś za wspólny. Teraz, przy babcinym majątku, nagle wszystko podzielone „po ojcowsku”?

Nie czepiaj się słówek! mamę wyraźnie ponosiły emocje Chcesz powiedzieć, że zgłaszasz się po spadek po mojej teściowej? Myślisz, że jak mam to braciom powiedzieć?

Chcę powiedzieć, że wykorzystałaś moje zaufanie do rozdzielenia mojego spadku, twierdząc, że trzeba równo pomiędzy dzieci. To teraz chcę tej samej zasady. Skoro ją tak kochasz. Pomagałaś im sprzedać mieszkanie, prawda?

Pieniądze już wydane.

Na co? Samochody? Remonty? Też bym chciała. Gdzie moje pieniądze, mamo? Uczyłaś mnie, że mam zadowolić się mniejszym, bo jestem dziewczyną. Ale ja się na to nie godzę.

Mama najwyraźniej szukała wyjścia z pułapki, którą sama na siebie zastawiła. W ich rodzinie zawsze tak było! Dla chłopaków ojczym był tatą, im się należało wszystko najlepsze. Babcia nie znosiła Alicji, dla niej zawsze była „obca”. Mama nigdy nie stanęła w jej obronie.

Alicja, co z ciebie za człowiek? zabrakło argumentów Po co ci te pieniądze? Przecież masz pracę. Jesteś młoda i zdrowa. Od ciebie się nie wymaga tyle, co od chłopaków. Damian i Janek muszą myśleć o własnym dachu nad głową. Oni są mężczyznami! Im jest trudniej!

Czyli twoim zdaniem: spadek po moim ojcu jest wspólny, bo jesteśmy rodzeństwem, a po ich babci tylko ich, bo są chłopcami, a ja dziewczyną, i ode mnie się nie wymaga?

Nie bądź złośliwa próbowała zamknąć rozmowę mama Skąd w tobie tyle chciwości?

Mama nigdy nie przyznała się do winy. Alicja została materialistką, bo odważyła się upomnieć o sprawiedliwość.

Może nie wiesz, ale na mocy tego pełnomocnictwa miałaś obowiązek przelać mi całość kwoty za mieszkanie. Okres przedawnienia jeszcze nie minął. Nie grożę, ale

Alicja! Chcesz mnie straszyć sądem? mama prawie szeptała z przerażenia.

Nie, mamo, ale wciąż mogę domagać się należnych pieniędzy. Pomyśl o tym.

Po miesiącu Alicja dostała przelew całej brakującej kwoty i demonstracyjnie została zablokowana przez całą rodzinę.

Życie nauczyło ją, że trzeba walczyć o swoje nie zawsze bliscy zachowują się sprawiedliwie, nawet jeśli bardzo w to wierzymy. Największą wartością nie są pieniądze, lecz szacunek do siebie i swoich praw. Może nie zawsze usłyszymy podziękowania czy otrzymamy wsparcie, ale warto być uczciwym wobec samej siebie czasami tylko my sami umiemy zadbać o własną sprawiedliwość.