Dlaczego nie chcę zostawiać moich dzieci pod opieką babć – opowieść trzydziestojednoletniej mamy dwó…

Mam 31 lat i wychowuję dwie córki trzyletnią i roczną. Nie pracuję zawodowo, zajmuję się domem i dziećmi z własnego wyboru. To była moja świadoma decyzja!

Kiedy urodziła się moja pierwsza córka, naiwnie założyłam, że naturalne będzie, że babcie pomogą na początku. Okazało się jednak, że zamiast być wsparciem, były raczej przeszkodą i finalnie musiałam radzić sobie sama.

Pozwólcie, że podzielę się moją historią:

Po narodzinach najstarszej córki, szczególnie po powrocie ze szpitala, byłam kompletnie zagubiona miałam wrażenie, że nie wiem nawet, jak podejść do opieki nad dzieckiem. Teraz, po tylu miesiącach, te sprawy wydają się banalne, ale wtedy każdy dzień był ogromnym wyzwaniem.
Oczywiście nie przyszedł ze mną do domu żaden podręcznik obsługi dziecka, wszystko musiałam odkrywać na własną rękę.

Dlaczego oczekiwałam, że doświadczenie starszego pokolenia wystarczy, by wszystko szło gładko? Byłam pewna, że mama i teściowa doskonale będą wiedzieć, jak przewijać, kąpać, karmić, obcinać paznokcie czy radzić sobie ze zwykłymi dolegliwościami. Tymczasem okazało się, że każda z nich miała zupełnie inne zdanie nawet w tak prozaicznej sprawie, jak sposób kąpieli dziecka.

Ostatecznie nauczyłam się perfekcyjnie przewijać i opiekować dziećmi sama.

Mam ogromny szacunek i wdzięczność zarówno do mamy, jak i teściowej, ale czasem nie mogę powstrzymać uśmiechu, gdy przypominam sobie ich porady.

Babcia 1 (teściowa):

Nad wodą należy pomodlić się przed kąpielą dziecka i podawać mu do picia tylko taką wodę.
Pół roku później kupiliśmy filtr do wody
W międzyczasie kupuję szare mydło dziecko powinno być myte tylko nim, a przy podrażnieniach skórnych także stosować na miejsca chore.
Źle wychowujesz dzieci dlatego chorują (choć nie wie dokładnie, dlaczego).
Jeśli dziecko ciągle płacze, należałoby pójść z nim do znachora on będzie wiedział, jak pomóc.

Babcia 2 (moja mama):

Płacz? To nic takiego, samo przejdzie. Gorączka? Daj paracetamol i będzie po sprawie.
Kupujesz za dużo zabawek, trzeba być bardziej oszczędnym.
Przyjeżdżam w sobotę o 13:00 popilnować wnuków, ale o 16:00 idę do kina i tak co tydzień.
Słodycze i słone przekąski można podawać już od szóstego miesiąca. Jeśli dziecko chce, niech próbuje wszystkiego.

Kocham swoją mamę, ale dziś mam mnóstwo pytań, jak nas z bratem wychowywała!

Pamiętam, jak często zostawiała nas u babci, gdzie przez cały dzień jadłam makaron, a w domu królowały tłuste potrawy. Kaszel długo był ignorowany, aż skończyło się poważną chorobą. Dziś rozumiem, skąd moje problemy z trzustką i obciążona wątroba.

Podsumowując lubię nasze babcie, ale nie wyobrażam sobie, bym mogła zostać dzieci na kilka dni pod ich opieką bez nadzoru. Oczywiście, pod kontrolą jak najbardziej. Nie jestem przewrażliwiona, ale po prostu się boję.

W życiu warto słuchać innych, ale najważniejsze to ufać swojej intuicji i sercu, bo za wychowanie własnych dzieci tylko my jesteśmy odpowiedzialni.