Moja była żona planowała zabrać mi połowę mieszkania w Warszawie, ale nie wiedziała, że wszystko wcześniej sprytnie zabezpieczyłem

Mój związek z byłą żoną zakończył się na ławie sądowej. Nie będę tu wskazywał winnych w końcu w małżeństwie za rozpad zawsze odpowiadają obie strony.
Faktem jednak jest, że moja druga żona znalazła sobie nowego mężczyznę. To dobrze sytuowany biznesmen; przyjechał do Krakowa lata temu, a potem założył tu własną kawiarnię przy Rynku. Początkowo próbowała ukryć romans, ale później nawet się już z tym nie kryli.
W końcu postanowiła zagrać va banque przyszła pewnym krokiem i oznajmiła mi, że składa pozew o rozwód i zażąda połowy naszego mieszkania. Pewnie sądziła, że rzucę się na nią z pretensjami albo spanikuję, ale mieszkanie kupiłem wyłącznie za własne, ciężko zarobione złotówki jeszcze zanim ją poznałem. Moja była, poza tym, że spędziła w nim dwa lata, nie przyłożyła do tego żadnej cegły. Teraz śmie domagać się podziału.
Zachowałem jednak spokój. Przyjąłem wszystko bez zbędnych emocji. Nie próbowałem jej odwieść od sądu, pozwoliłem, by sprawa toczyła się dalej. Po prostu czekałem, aż przegra proces i będzie musiała pokryć koszty sądowe. Po doświadczeniach z pierwszą żoną wiedziałem, na co się piszę. Tamta sprawa ciągnęła się przez ponad trzy lata; nie potrafiliśmy się dogadać i każdy dzień w sądzie kończył się awanturą.
Ostatecznie moja pierwsza żona dopięła swego wyrwała mi pół majątku. Trafiła na niezłego adwokata i po długiej batalii zostałem bez mieszkania, które odziedziczyłem po ojcu.
Ale na drugą próbę już się przygotowałem. Jeszcze zanim pojąłem za żonę Zofię, blisko rok wcześniej kupiłem kawalerkę na Prądniku, całą wyremontowałem, a właścicielem wpisałem mojego brata, Adama. To jedyna osoba, której ufam bezgranicznie. Gdy więc przyszło do rozwodu, okazało się, że oficjalnie nie mam nawet dachu nad głową. Po starej przygodzie nie zamierzałem pozwolić żadnej kobiecie się wykorzystać.
Dzisiaj patrzę na to wszystko z dystansem. Mówią, że człowiek uczy się na błędach ja swoje lekcje wyciągnąłem. Kiedyś ufałem ślepo i za dobroć odpowiadano mi pazernością. Teraz wiem, że przezorny zawsze ubezpieczony. Może to i smutne, ale życie nauczyło mnie, by zachować trochę zdrowego rozsądku tam, gdzie w grę wchodzą uczucia i wspólny majątek.