Oddali do domu opieki — Przestań, Aliska, nawet nie zaczynaj! — Klaudia Stepanowna z impetem odsunę…

Oddali mnie do domu opieki

Ty mi takich numerów nie rób, Martusiu, nawet nie zaczynaj! Krystyna Stanisławowa z impetem odsunęła od siebie talerz z owsianką. Chcesz mnie oddać do miejskiego przytułku?

Żeby mi tam coś wstrzykiwali, albo poduszką przyduszali, żebym nie krzyczała?

Prędzej się nie doczekasz!

Marta wciągnęła głęboko powietrze, usiłując nie patrzeć na drżące babcine dłonie.

Babciu, przecież to nie żaden przytułek! To prywatny dom opieki. W lesie prawie, pielęgniarki są na miejscu dwadzieścia cztery godziny.

Będziesz miała towarzystwo, jest wielki telewizor.

A tu cały dzień sama siedzisz, tata w pracy

Znam ja to towarzystwo zaskrzeczała staruszka, układając się wygodniej na poduszkach. Obiorą do bielizny, mieszkanie przywłaszczą, a mnie na wywózce zostawią.

Piotrkowi powiedz, że żywej mnie z tego mieszkania nie wyniosą. Niech sam się mną zajmuje. Syn się znalazł

Ja go chowałam, noce zarywałam, jak miał szkarlatynę. Teraz jego kolej.

Tata haruje na dwa etaty, żeby ci kupić leki! Ma pięćdziesiąt trzy lata, ciśnienie mu skacze, od trzech lat do kina nie poszedł, nie mówiąc o urlopie!

Eee tam ucięła Krystyna Stanisławowa i zacisnęła usta. Młody, da radę.

A ty się nie wtrącaj, jajko nie mądrzejsze od kury. Idź, wytrzyj tą owsiankę, bo naświniłaś!

Marta wyszła do przedpokoju i wydmuchała powietrze nosem. No i jak tu z nią gadać?!

Ojciec wrócił do domu po dziewiętnastej. Nie zdejmował od razu butów, tylko siadł ciężko w przedpokoju na pufie i przez parę minut gapił się w podłogę.

Tata, wszystko w porządku? Marta podeszła, zabierając ciężką siatkę.

W porządku, Martusia. W magazynie masakra, zaraz końcówka roku. Jak tam babcia?

Jak zwykle. Awantura znowu o dom opieki. Twierdzi, że chcemy się jej pozbyć.

Tata, przecież tak się nie da. Sprawdziłam rachunki za ten miesiąc na jedzenie zostaje nam trzy tysiące złotych.

Muszę jeszcze za akademik zapłacić i kupić podręczniki.

Damy radę powiedział ciężko Piotr, ściągając buty. Wziąłem dodatkową robotę. Noce na ochronie, co drugi dzień.

Zwariowałeś? Kiedy ty spać będziesz? Przecież gdzieś zemdlejesz!

Piotr nie odpowiedział. Poszedł do kuchni, nalał wody do garnka i postawił na gazie.

Jadła coś?

Połowę wylała na łóżko. Zmieniłam pościel.

Dobra. Idź się ucz, przecież sesja tuż-tuż. Ja ją nakarmię i umyję.

Marta patrzyła, jak ojciec, kulejąc, idzie w stronę pokoju mamy.

Było jej go szalenie żal. Jeszcze trzy lata temu był pogodnym żartownisiem, a teraz powoli zmieniał się w cień.

Zniknął śmiech, zniknął apetyt na życie.

***

Tydzień później było już tylko gorzej. Tata wrócił jeszcze później i ledwie trzymał się na nogach. Marta od razu się zaniepokoiła.

Tata? Źle ci?

Nic, Marta. Zakręciło mi się w głowie w metrze. Zaduch tam.

Usiądź. Zaraz zmierzę ciśnienie.

Na ciśnieniomierzu pojawiło się 180 na 110. Marta w milczeniu podała mu tabletki.

Jutro nie idziesz nigdzie. Dzwonię po lekarza.

Nie mogę skrzywił się ojciec. Jutro kontrola. Jak mnie nie będzie, premie obetną. A przyszło pismo, że podnieśli podatek za mieszkanie po mamie.

Sprzedaj je, tato! Marta prawie szeptała, żeby babcia nie usłyszała. Sprzedaj tą kawalerkę pod Warszawą.

Sześćset tysięcy dla nas to fortuna. Spłacimy długi, wynajmiemy opiekunkę.

Tata westchnął.

Babcia się nie zgadza

Tato, ona tam od pięciu lat nie była! Leżącą po co jej mieszkanie?

Nie zdążył odpowiedzieć w pokoju za ścianą rozległ się donośny stuk.

Krystyna Stanisławowa waliła kubkiem w szafkę. Domagała się natychmiastowej uwagi.

Piotruś! Piotruś, no chodź tu! Z kim ty tam plotkujesz?! Znowu o mnie gadacie? rozległ się jej potężny, złowrogi głos.

Piotr westchnął, połknął tabletkę i poszedł za ścianę.

***

Jeszcze sześć lat temu tata miał kobietę. Helena, cicha, pogodna, przynosiła czasem placek drożdżowy, z Piotrem planowali wspólny wypad do SPA.

Wszystko się skończyło, jak babcia przewróciła się i trafiła do łóżka. Helena próbowała pomagać, ale staruszka tak jej życie zatruła, że kobieta wycofała się z hukiem.

Przyczepiła się, żeby synka ograbić! wrzeszczała na cały blok, symulując zawały, ilekroć Piotr planował gdzieś wyjść. Won stąd z tą perfumą, dość się nachapała!

W końcu Helena odeszła. Tata nawet jej nie zatrzymywał.

Telefon zadzwonił, gdy Marta wieczorem szykowała się uczyć do egzaminu, tata jeszcze nie wrócił.

Halo?

Czy to Piotr Kwiatkowski? spytał męski głos.

Córka przy telefonie. O co chodzi?

Dziewczyno, dzwonię z kadr. Twój tata zemdlał dziś na zebraniu. Wzięli go karetką do szpitala miejskiego. Zanotuj adres.

Marta drżącymi rękami zapisała wszystko na marginesie notatek. Ledwie odłożyła słuchawkę, już babcia się domagała:

Martuś! Kto tam dzwonił? Gdzie Piotr? Niech mi da herbaty, pić chcę!

Weszła do niej. Babcia półleżała, otoczona poduszkami, marszcząc niezadowolone czoło.

Tata w szpitalu rzuciła krótko Marta.

Jak to w szpitalu? staruszka na moment zgłupiała, po czym wypaliła: Wiedziałam, doprowadziliście mnie! Wrzeszczał na mnie wczoraj, to Bóg go ukarał!

Nikt mnie nie żałuje! A kto mnie teraz nakarmi, co? Czajnik nastaw!

Marta milczała i wyszła.

***

Trzy dni biegała między szpitalem a domem.

U taty rozpoznano przełom nadciśnieniowy z poważnym wyczerpaniem nerwowym.

Lekarze zabronili mu nawet wstawać.

Marta, jak mama? spytał od razu, gdy przyszła do niego na salę.

W porządku, tata. Sąsiadka pomaga. Ty się o siebie martw. Dwa tygodnie masz leżeć, minimum.

Jakie dwa tygodnie Zwolnią mnie Kasa

Śpij Marta poprawiła mu kołdrę. Ja wszystko poukładam. Obiecuję.

Czwartego dnia, gdy wróciła do domu, babcia przywitała ją falą narzekań.

Gdzie się włóczysz?! Brudna leżę, Piotr tam wypoczywa, a ja gniję!

Marta zacisnęła pięści i spokojnie oznajmiła:

Babciu, teraz posłuchaj. Tata jest w ciężkim stanie, grozi mu udar, jeśli jeszcze raz się zestresuje.

Nie wygłupiaj się wydęła wargi staruszka. On twardy, cały dziadek.

Nie będę cię obracać ani karmić. Nie ma pieniędzy. Tata stracił robotę, o premii zapomnij. Twoja emerytura nie starcza nawet na pampersy i leki.

Kłamiesz! Piotr ma coś odłożone!

Nic nie ma. Na twoje szpitalne badania wszystko poszło. Wybór jest prosty: albo podpisujesz papiery na sprzedaż mieszkania pod Warszawą, albo jutro zgłaszam do opieki społecznej i jadą po ciebie do państwowego przytułku. Gratis.

Nie śmiesz! wrzasnęła Krystyna Stanisławowa. Matkę własną?! Ja tu rządzę!

Czym niby? Wykańczasz własnego syna. Nawet ci nie żal, że nie wyjdzie ze szpitala. Byle tylko kanapka miękka i kołdra ciepła.

Dzwoniłam dziś do tego domu opieki akurat się miejsce zwolniło, pieniądze z mieszkania idą na opłatę. Opieka świetna.

Nigdzie nie jadę! staruszka zakaszlała natychmiast.

To głoduj. Ja jutro wychodzę do pracy, wrócę wieczorem. Na stoliku masz butelkę wody. Przemyśl.

Marta wyszła i zamknęła drzwi. Cała się trzęsła. Nigdy nie była okrutna, ale wiedziała musi to przeciąć, bo inaczej straci ojca.

A babcia Babcia ich wszystkich przeżyje, jeśli tylko będzie mogła dalej wysysać z nich życie.

Noc minęła w ciszy. Marta nie wchodziła do pokoju, choć słyszała jęki, płacz, błogosławieństwa i przekleństwa. Poszła rano.

Daj napić wychrypiała babcia.

Marta podała kubek.

No i co? Podpisujesz? Notariusz przyjedzie na dwunastą.

Łotry wyszeptała staruszka, już spokojniej. Wszystko chcecie zabrać Dobrze, dawaj papiery.

Tylko powiedz Piotrkowi, żeby zaglądał

Zaglądać będzie. Jak zacznie chodzić. I ja przyjadę. Obiecuję.

***

Piotr siedział na ławce w parkowej alejce przy domu opieki. Odżył przybrał, kolorek wrócił.

Obok wózek inwalidzki z mamą czystą, w nowej chustce, z przejęciem chrupała jabłko.

Piotrek? odezwała się nagle.

Tak, mamo?

Z Heleną się pogodziłeś? Spotykacie się znowu?

Piotrkowi aż brew podskoczyła.

Tak. Ma wpaść w sobotę.

A, dobrze burknęła babcia pod nosem, patrząc na rabatkę. Tu jest pielęgniarka, Lena, wciąż mnie upomina. Niech Helena zobaczy, jakie tu dziwne zwyczaje Ale ty, Piotrek, jej nie krzywdź! Niedobrze, jak mężczyzna kobietę rani.

Tak dziadek twój

Piotr uśmiechnął się i uścisnął jej rękę. Po alei biegła już Marta, machając energicznie, cała rozpromieniona.

Tato! Babciu! krzyknęła z daleka. Dostałam grant! I w pracy podwyżkę!

Piotr rozłożył ramiona, Krystyna Stanisławowa obserwowała ich ukradkiem.

Dalej uważała, że wyrzucili ją z rodzinnego gniazda, ale głośno już nie narzekała.

Gdy podeszła do niej opiekunka i łagodnie zaprosiła na masaż, babcia wzniosła głowę z godnością.

Idziemy, kochana. Tylko delikatnie, ostatnim razem ten masażysta przycisnął mi nogę jak niedźwiedź Powiedz mu, niech uważa. W końcu kobieta ze mnie wrażliwa, a on jak goryl

Marta objęła tatę, patrzyli we troje na wysokie sosny.

Pierwszy raz od lat poczuli się naprawdę szczęśliwi.

***

Krystyna Stanisławowa dożyła prawnuka. Marta skończyła studia, wyszła za dobrego człowieka, urodziła syna.

Piotr ożenił się z Heleną, druga synowa przypadła babci do serca, stosunki mieli serdeczne Helena nie chowała urazy, chociaż babcia na początku jej nie szczędziła.

Odeszła cicho, we śnie. Nie nosiła już żalu ani do wnuczki, ani do syna.