Obsługa dla jego mamy

Szymon, rozumiem wszystko, ale nie zatrudniłam się jako kucharka dla twojej mamy szeptała z irytacją Ksenia, wrzucając puszkę groszku konserwowego do wózka. Mam ochotę rzucić wszystko, wsiąść w samochód i wrócić do domu. Obiecałeś mi spokojny, rodzinny wieczór we troje, a skończyło się tym, że oboje gotujemy dla całego plutonu krewnych, podczas gdy twoja mama siedzi zadowolona! To jest w ogóle normalne?
Szymon skulił się i spuścił wzrok, udając, że analizuje skład paluszków krabowych. Wyglądał teraz jak pies, przyłapany na gorącym uczynku.
Ksenia, ciszej trochę, ludzie patrzą, nie wygłupiaj się wymamrotał, próbując złapać jej łokieć, ale ona gwałtownie wyrwała rękę. Mama trochę źle sobie rozłożyła siły, każdemu może się zdarzyć. Nasza rola to tylko wrócić z zakupami, skończyć te sałatki i jakoś wytrzymać, dla mnie i dla tej okazji.
Źle rozłożyła siły. Przepiękne określenie.
Ksenia zagryzła zęby ze złości. Przecież doskonale wiedziała, że teściowa wszystko miała świetnie przemyślane.
Wszystko zaczęło się tydzień temu od telefonu. Pani Waleria zadzwoniła, by złożyć noworoczne życzenia, a przy okazji zaprosiła ich na święta.
Moje dzieci, mruczała teściowa takim słodkim głosem, że można było dostać cukrzycy tylko przez słuchanie. Przyjedźcie na Boże Narodzenie. Tak bardzo za wami tęsknię! Tylko we troje, porozmawiamy, powspominamy. Samotność mnie dobija.
Ksenia od razu nabrała podejrzeń. Miała przeczucie, że coś się święci. Te spokojne rodzinne posiedzenia u teściowej zawsze kończyły się tym samym przesłuchaniem na temat wnuków.
Kiedy pani Waleria pierwszy raz poruszyła temat dzieci, Ksenia i Szymon nawet nie byli małżeństwem.
Ksenia, myślałaś już o dzieciach? zapytała nagle, gdy zostali sami.
Ksenia była zdezorientowana.
No zaczęła niepewnie, gorączkowo szukając odpowiedzi. Chciałabym dzieci, ale jeszcze nie teraz. Przecież z Szymonem dopiero się spotykamy.
O, Ksenia, brak pieczątki w dowodzie nie przeszkadza dzieciom machnęła ręką pani Waleria. Ale wiek zegar tyka, młodsza nie będziesz. I ja też Pewnie umrę, nie doczekawszy wnuków.
Na początku Ksenia się wykręcała, potem zaczęła odszczekiwać. Z czasem, nie zauważając nawet kiedy, zaczęła unikać spotkań z teściową, by chronić swoje nerwy.
Tak wyszło, że z panią Walerią prawie się nie znały i nie rozmawiały. Ksenia dalej trzymała się z daleka, gdyby nie Szymon. Był zbyt miękki i kochający, by odmówić matce.
Ksenia, pojedźmy, prosił ją po kolejnym telefonie, patrząc błagalnie w oczy. Jest samotna, naprawdę jej smutno. Jeden raz, dla mnie. Proszę.
Szymon, nie trzymam cię. Jedź. Wiesz, że nie obchodzę Bożego Narodzenia.
Patrz na to jak na zwykły rodzinny obiad, nalegał Szymon. Mama chce poprawić relacje. Jesteśmy rodziną
Ksenia długo się broniła, ale ostatecznie zgodziła się. Liczyła, że skończy się na uprzejmym uśmiechu i wspólnej herbacie. Bardzo się pomyliła
Wszystko padło już dzień przed. Pani Waleria życzyła sobie, żeby przyjechali o ósmej rano, żeby siedzieć dłużej. Ksenia stanowczo zaprotestowała, chciała się wyspać w weekend. W walce udało jej się przesunąć start na dziesiątą.
Gdy w końcu, zaspani, przekroczyli próg mieszkania teściowej nic. Zero zapachu mięsa, zero sizzle. Gospodyni odebrała ich w tłustym szlafroku i wałkach.
No, w końcu! Przyszliście, zapomnieni! warknęła zamiast powitania. W połowa jedenastej! Goście już w progu, a u mnie nic nie gotowe. Trzeba było wstać wcześniej! Teraz pomagacie mi.
Ksenia zesztywniała, nie zdążywszy nawet powiesić kurtki.
Jakich gości? zapytała zaskoczona.
Oj, jakich Lidka i Witek z Torunia przyjechali, grzech nie zaprosić. Ciocia Halina z trzeciego piętra zajrzy. Kuzynka obiecała wpaść Miałaś im dać kosza? Dosyć gadania, szybko na kuchnię, nie mamy czasu!
Tu Ksenia zrozumiała rozmiar katastrofy. Zaproszono ich nie jako gości, lecz jako bezpłatną siłę roboczą.
Święta zamieniły się w piekło. Pani Waleria natychmiast przeobraziła się z gościnnej gospodyni w generała, chwyciła ścierkę dla powagi i biegała, rzucając rozkazy. Sama nie zrobiła nic. Mało tego, okazało się, że nie kupiła wszystkiego: czegoś brakowało, coś zapomniała. Wcisnęła Szymonowi listę i wysłała młodych do sklepu.
Ksenia miała ochotę uciec, ale wytrzymała dla Szymona.
Wkrótce każdy wrócił na swoje stanowisko pracy. Ona do deski, Szymon do miski z ziemniakami. Zamiast świątecznej atmosfery dostali listę obowiązków. Przez pięć godzin ciężko pracowali bez przerwy.
Około czwartej zaczęli się schodzić goście. Ubrani, pachnący perfumami, radośni. Ksenia i Szymon byli wycieńczeni i spoceni. Przysiedli do stołu w ostatniej chwili, z czerwonymi twarzami i plamami na ubraniu, ledwo żywi. Nie mieli nawet siły się cieszyć.
Za to pani Waleria zdążyła się przebrać w elegancką sukienkę i pomalować usta. Siedziała na czele stołu, zbierała pochwały.
Walusia, jak zwykle Taka gospodyni, tyle przygotowałaś! zachwycała się nieznana Ksenii kobieta, nakładając jej własnoręcznie pokrojone sałatki.
Staram się. Wszystko dla was, dla gości odpowiedziała teściowa z uśmiechem.
W dodatku, w pewnym momencie, pani Waleria znów zaczęła swój monolog o dzieciach: wznosiła toast o tykających zegarach. Gdyby nie Szymon, który przycisnął kolano Ksenii, rzuciłaby miską sałatki na stół.
To był ostatni raz powiedziała sucho do męża, gdy wracali późnym wieczorem do domu. Więcej nie przyjdę do twojej mamy. Ty możesz jeździć, pomagać, ile chcesz, ale sam. Mam dość.
Szymon nie próbował się już sprzeczać. Skinął tylko głową.
Minęły trzy miesiące. Ksenii przestały boleć plecy po feralnym dniu, ale niesmak pozostał. Dlatego gdy na początku marca Szymon oznajmił, że mama znowu zaprasza ich, Ksenia zacisnęła szczęki nerwowo.
Zaprasza nas na Dzień Kobiet. Mówi, że tym razem będzie tylko we troje. Może jeszcze ciocia Luba wpadnie na chwilę, ale tylko złoży życzenia i pójdzie powiedział Szymon, patrząc na Kseniię, po czym dodał szybko Ale jeśli nie chcesz, nie zmuszam.
Szymon skulił się, oczekując awantury, krzyków, pretensji o zepsute święto. Ksenia tylko zamyślona patrzyła w okno, a potem
Dobrze. Powiedz mamie, że przyjedziemy.
Ksenia na serio? Sama mówiłaś
Pamiętam. Ale jeśli odmówię, mama zacznie dzwonić codziennie, jak ostatnio, wciskać poczucie winy i płakać. Chcę sprawić, by już więcej nie zapraszała i nie prosiła o litość. Słuchaj Zaufaj mi. Jeśli nie chcesz znów tyrać na kuchni.
Szymon zajął neutralną pozycję, nie dopytywał o szczegóły
Ósmy marca, ku zdziwieniu pani Walerii, nie zaczął się od budzika i nerwowego biegania. Ksenia i Szymon wylegiwali się w łóżku, oglądali jakiś głupi serial i jedli lody wprost z pudła. Żadnych przygotowań, żadnych makijaży i szukania krawata.
W południe teściowa zaczęła dzwonić nerwowo.
Halo, pani Walerio? Nie uwierzy pani, dopiero otworzyliśmy oczy powiedziała Ksenia z udawanym skruszonym głosem. Wczoraj późno wróciliśmy od znajomych, zasnęliśmy za późno.
Jak to, Ksenia? Czekam już na was oburzyła się Waleria. Pospieszcie się, gęś stygnie.
Już się zbieramy! Godzina, półtorej i będziemy! obiecała Ksenia, wracając do serialu.
Szymon patrzył niepewnie na żonę, milczał. Lepiej siedzieć w cieple niż znowu tyranować w kuchni teściowej.
O trzynastej telefon zadzwonił ponownie. Ksenia odczekała, zanim odebrała.
Już prawie wychodzimy, pani Walerio! Zaraz zamawiamy taksówkę i lecimy zaćwierkała do słuchawki, nie ruszając się z łóżka.
Godzinę później zmieniła wersję:
Tu na Mokotowie rozbiła się osobówka z autobusem, wszystko zablokowane powiedziała cicho do telefonu, wyłączając telewizor. Straszna korki. Ale myślę, że niedługo się rozładują.
Pod koniec czwartej pani Waleria nie wytrzymała.
Gdzie wy właściwie jesteście?! wydarła się, już bez porannej uprzejmości. Ile można jechać?! Piechotą byście już dawno byli!
Ksenia wyraźnie usłyszała w tle rozmowy i śmiech. Zmrużyła oczy.
Pani Walerio, nie jest pani sama? zapytała prosto.
Sama, nie sama Jaka różnica? syknęła teściowa. Rodzina przyszła złożyć życzenia. Nie wyrzucę ich za drzwi. Jedziecie czy nie?! Już ledwo stoję, ciężko mi samej!
Wszystko jasne. Teściowa znów liczyła na darmową pomoc, a plany się posypały, więc musiała robić wszystko sama. Sama sobie przygotowała pułapkę.
Wie pani co Nie przyjedziemy powiedziała spokojnie Ksenia.
Co?!
Poczułam się nagle źle. Chyba nas rozstroiła droga. Wracamy do domu.
Najpierw nastała cisza, potem pani Waleria wybuchła.
Jak możesz?! Niewdzięczna! Od rana stoję przy kuchni, dla kogo to wszystko?! Dla kogo?! rozpętała tyradę. Robisz mi na złość! Co, jeśli dostanę udaru?! Szymon! Daj mi Szymona!
Szymon słyszał wszystko, ale ani drgnął. Ksenia, po krótkim namyśle, rozłączyła i wyłączyła telefon.
Tak jak chciałam powiedziała do męża. Znów tłum ludzi. Chcieliśmy być obsługą dla tabunu gości. W końcu mama sama będzie musiała sobie poradzić, skoro zaprosiła cały cyrk.
Wieczorem pojechali do rodziców Ksenii.
Różnicę było widać od razu. Tu też był ruch, ale z zupełnie inną atmosferą. Nikt nie siedział z naburmuszoną miną, czekając na obsługę. Mama Ksenii starała się zmieścić wielką miskę sałatki na stole. Nawet ojciec kroił kanapki.
O, młodzi przyszli! ucieszył się, widząc córkę i zięcia. Szymon, przynieś krzesła z sypialni, bo nie ma gdzie siedzieć.
Szymon ruszył po krzesła. Ksenia stanęła przy mamie, pomagając ustawiać talerze.
Tak, pomagali, ale nie z przymusu. Tu to była zwykła koleżeńska, rodzinna pomoc. Każdy robił, co mógł, by wszystkim było dobrze.
Przy stole Ksenia patrzyła na uśmiechniętą mamę i Szymona, który rozmawiał z teściem, i czuła, jak z niej schodzi napięcie. Sprawiedliwość w końcu zatriumfowała. Może przez skandal, brutalnie, ale pani Waleria już raczej nie odważy się zrobić im tego samego. Mosty spalone na zawsze, lecz to lepsze od stania się służącą na cudzej imprezie życiaWieczorem, już po kolacji, Ksenia wyszła na balkon z kubkiem herbaty. Chłód martwego miasta koił rozedrganą głowę. Szymon dołączył, milcząc, objął ją ramieniem. Nagle rozległ się cichy dźwięk telefonu numer wyświetlał Mama. Ksenia spojrzała, zawahała się, ale nie odebrała.
Wiesz, odezwała się w końcu, patrząc na światła ulic czasem trzeba postawić granicę, żeby ktoś mógł się tego nauczyć. Może nawet nas znienawidzi, ale przestanie nas traktować jak służbę. Wiesz, mam nadzieję, że kiedyś pochwalimy się swoim wnukiem z własnej woli, a nie w poczuciu obowiązku.
Szymon uśmiechnął się, pierwszy raz od dawna bez niepokoju.
A ja tylko chcę, żebyśmy naprawdę byli rodziną, nie oddziałem kuchennym.
Oboje spojrzeli przez okno na gwar na dole, gdzie zupełnie obce rodziny wracały z zakupów.
Tamtego wieczoru Ksenia pomyślała, że rodzina to nie batalion rozkazów ani słupki na liście obecności. To miejsce, gdzie możesz być sobą i nikt nie rozlicza z tego, kto obiera ziemniaki, a kto wznosi toast.
A potem, długo po północy, Szymon napisał do mamy: Dziękujemy za zaproszenie. Dobrze, żebyś czasem sama poczuła święta. My też chcemy odpocząć.
Już następnego dnia, kiedy Ksenia zaparzyła poranną kawę i usiadła przy stole, uświadomiła sobie, że nie musi więcej tłumaczyć się z tego, że czegoś nie zrobiła. Wreszcie odebrała się od schematu i choć nie było łatwo, czuła, jak w środku rozlewa się ciche, pewne szczęście.
Bo czasem najlepszym, co można zrobić, to zmienić własne Boże Narodzenie i w końcu zaprosić spokój do domu.