Obsługa dla jego mamy

Dziennik 10 marca
Sławek, naprawdę rozumiem, ale nie zostałam zatrudniona jako kucharka dla twojej mamy! syknęłam przez zęby, wrzucając puszkę zielonego groszku do koszyka. Mam ochotę rzucić wszystko, wsiąść do auta i wrócić do domu. Miał być kameralny, rodzinny wieczór we troje, a wyszło, że gotujemy z tobą dla całej kompanii, podczas gdy twoja mama siedzi wygodnie! To jest normalne?
Sławek spuścił głowę i udawał, że nagle bardzo interesuje go skład paluszków krabowych. Wyglądał jak zawstydzony pies złapany na gorącym uczynku.
Ksywciu, ciszej trochę, ludzie patrzą wymamrotał, chcąc złapać mnie za łokieć, ale szybko wyrwałam rękę. Mama trochę nie przewidziała, ile to roboty, zdarza się. Kupmy wszystko z listy, wróćmy, skończymy te sałatki. Proszę, zrób to dla mnie i święta.
Nie przewidziała jaka wdzięczna fraza.
Zgrzytnęłam zębami w irytacji. Doskonale wiedziałam, że teściowa wszystko przekalkulowała.
A zaczęło się tydzień temu, od telefonu. Jadwiga Aleksandrowicz zadzwoniła z życzeniami noworocznymi dla młodych i pod wpływem chwili zaprosiła nas do siebie.
Moje dzieci świergotała słodkim głosem, od którego można było dostać cukrzycy. Przyjedźcie na Boże Narodzenie. Tak się za wami stęskniłam! Spędzimy czas we trójkę, powspominamy, pogadamy. Dobrze mi samotnie w czterech ścianach.
Od razu poczułam, że coś tu nie gra. Te jej spokojne rodzinne spotkania zawsze kończyły się przesłuchaniem i gadaniem o wnukach.
Pierwszy raz Jadwiga wspomniała o tym, gdy Sławek i ja nawet nie byliśmy jeszcze małżeństwem.
Ksywciu, a myślałaś już o dzieciach? zapytała, gdy zostałyśmy same.
Zdezorientowałam się.
No zaczęłam niespokojnie, próbując wymyślić odpowiedź. Chcę dzieci, ale nie teraz. Dopiero jesteśmy razem.
Ojej, Ksywciu, papiery w dowodzie nie są przeszkodą, machnęła ręką Jadwiga. Ale czas… Zegar tyka, nie młodniejesz. Ja też. Przynajmniej zdążę zobaczyć wnuki, zanim umrę.
Najpierw próbowałam się wykręcać żartem, później odpowiadałam złośliwie, a ostatecznie zaczęłam unikać teściowej, żeby zachować zdrowie psychiczne.
Tak właśnie się stało z Jadwigą ledwo się znałam, kontakt był rzadki. Tak by się dalej toczyło, gdyby Sławek nie interweniował. Był za miękki i za bardzo oddany mamie, żeby odmówić.
Ksywciu, chodźmy, prosił po kolejnym telefonie, patrząc mi w oczy. Ona już starsza, naprawdę samotna. Raz, dla mnie. Proszę.
Sławek, nie zatrzymuję cię. Idź. Wiesz, że nie świętuję Wigilii.
A pomyśl o tym jak o zwykłym, rodzinnym obiedzie naciskał. Mama chce się do ciebie zbliżyć. Jesteśmy rodziną
Opierałam się długo, w końcu uległam. Miałam nadzieję na grzeczne uśmiechy przy herbatce z ciastem. Jakże się myliłam
Wszystko poszło źle jeszcze dzień przed. Jadwiga wymagała, żeby być o ósmej rano by posiedzieć dłużej. Nie zgodziłam się: wolę się wyspać w weekend. Po zaciętej walce udało się przesunąć spotkanie na dziesiątą.
Gdy przekroczyliśmy próg jej mieszkania, zaspani cisza. Zero zapachu pieczeni, żadnego syczenia oleju. Gospodyni czekała na nas w znoszonym szlafroku i z wałkami na głowie.
No w końcu! Zaczekaliście się, nie ma co! wyraziła się bez powitania. Jedenasta! Goście za drzwiami, a tu nic nie gotowe. Trzeba było wstać wcześniej! Pomagacie teraz!
Zamarłam, nawet kurtki nie zdążyłam powiesić.
Jakie goście? spytałam zdezorientowana.
No jak to jakie Ludka i Witek z Poznania są przejazdem, szkoda ich nie zaprosić. Pani Basia z trzeciego piętra zajrzy. Siostrzenica obiecała wpaść No przecież nie wyrzucę ich za drzwi. Trzeba do roboty, do kuchni, czas goni!
Wtedy dotarło do mnie, że nie byliśmy zapraszani jako goście, tylko jako darmowa siła robocza.
Święto zamieniło się w gehennę. Jadwiga od razu przeistoczyła się z gospodyni w generała, uzbroiła się w ścierkę i zaczęła biegać po mieszkaniu, rozdając polecenia. Sama przy kuchni nie kiwnęła palcem. Ba, okazało się, że nawet z zakupami się nie wyrobiła czegoś brakowało, o czymś zapomniała. Wręczyła Sławkowi listę i wysłała nas do sklepu.
Byłam gotowa uciec, ale postanowiłam wytrzymać dla męża.
Wróciliśmy do stanowisk pracy ja do deski do krojenia, Sławek do miski z ziemniakami. Zamiast świątecznej atmosfery, dostaliśmy listę zadań. Pracowaliśmy w upale przez pięć godzin bez przerwy.
Koło czwartej zaczęli przychodzić goście eleganccy, pachnący perfumami, rozradowani. My natomiast byliśmy zmęczeni, spoceni, w poplamionych ubraniach. Do stołu ledwo się doczołgaliśmy. Nie do świętowania, nie do życia…
Jadwiga zdążyła się przebrać i umalować usta. Siedziała na honorowym miejscu, przyjmując komplementy.
Ach, Jadwiga, jak zwykle Taka gospodyni, tyle przygotowała! chwaliła ją nieznajoma, nakładając sałatkę, którą ja kroiłam.
Staram się. Wszystko dla gości, dla was, odparła skromnie, uśmiechając się.
W dodatku, w którymś momencie znowu zaczęła swój tost o dzieciach jeśli nie Sławek, który ścisnął moją kolano, rozsypałabym miskę z warzywami na stole.
To był ostatni raz, powiedziałam sucho do Sławka, gdy wracaliśmy późnym wieczorem. Nigdy więcej nie pojawię się w domu twojej mamy. Możesz jeździć, pomagać, nieważne ale sam. Mam dość.
Sławek nawet nie próbował protestować. Skinął tylko głową.
Minęły trzy miesiące. Plecy przestały boleć, ale niesmak pozostał. Gdy na początku marca Sławek powiedział, że mama znów nas zaprasza, zacięłam szczęki.
Zaprasza nas na ósmy marca. Mówi, że tym razem naprawdę będziemy tylko we troje. Może jeszcze ciocia Luba chwilę zajrzy, ale tylko na moment, powiedział mąż, lecz widząc mój wzrok, szybko dodał: Nie zmuszam cię, tylko informuję.
Sławek napiął się, spodziewając się kłótni. Ale tylko przeniosłam wzrok na okno i po chwili
Dobrze. Powiedz mamie, że przyjedziemy.
Ksywciu Na serio? Przecież sama mówiłaś
Pamiętam. Ale jeśli jej odmówię, będzie znowu dzwonić, narzekać i grać na litości, jak ostatnio. Chcę zrobić tak, żeby więcej nas nie zapraszała i nie wymuszała. Posłuchaj Zaufaj mi, jeśli nie chcesz znowu harować przy kuchni.
Sławek odwrócił wzrok. Nie pytał o szczegóły zajął neutralną pozycję
Ósmy marca, wbrew oczekiwaniom Jadwigi Aleksandrowicz, nie zaczął się od budzika ani pośpiechu. Z Sławkiem wylegiwaliśmy się w łóżku, oglądając jakiś głupkowaty serial i jedząc lody prosto z pudełka. Zero nerwów, makijażu czy szukania koszuli.
W południe teściowa zaczęła dzwonić.
Halo, Jadwiga Aleksandrowicz? Nie uwierzy Pani Dopiero się obudziliśmy, powiedziałam z udawaną skruchą. Siedzieliśmy wczoraj długo ze znajomymi, zaspałam.
Jak to tak? Czekam już na was, odparła nieprzyjemnie Jadwiga. Dajcie się pospieszyć, gęś stygnie.
Już się zbieramy! Godzina, półtorej i będziemy, obiecałam, wracając do serialu.
Sławek patrzył na mnie nerwowo, ale milczał. Lepiej leżeć w cieple niż znowu harować przy kuchni mamy.
O trzynastej telefon zadzwonił ponownie. Odpowiedziałam po chwili.
Już prawie wychodzimy, Jadwiga Aleksandrowicz! Zamawiamy taksówkę będziemy za moment, zaświergotałam, leżąc dalej w łóżku.
Godzinę później znowu zmieniłam legendę:
Tu osobówka wjechała w autobus, cała droga zablokowana, powiedziałam, ściszając telewizor. Okropny korek. Ale zaraz wszystko się rozluźni.
Koło czwartej Jadwiga nie wytrzymała.
Gdzie wy jesteście?! krzyknęła już bez porannej uprzejmości. Ile można jechać?! Zdążyliście dojść pieszo!
W tle słyszałam rozmowy i śmiechy. Zmrużyłam oczy.
Jadwiga Aleksandrowicz, nie jest pani sama? spytałam wprost.
Sama, nie sama Co za różnica? odburknęła teściowa. Rodzina przyszła złożyć życzenia. Nie wyrzucę ich za drzwi. Jedziecie czy nie?! Ledwo się trzymam, wszystko na mojej głowie!
Jasne. Jadwiga znów liczyła na darmową obsługę, plany padły i musiała gotować sama. Sama sobie zrobiła pod górkę.
Wie pani co Nie przyjedziemy, powiedziałam spokojnym tonem.
Co?!
Nagle zrobiło mi się źle. Chyba nas zemdliło podczas jazdy. Wracamy do domu.
Najpierw cisza, potem Jadwiga wybuchła:
Jak śmiesz?! Niewdzięcznica! Od rana przy garnkach, dla kogo to wszystko?! Dla kogo?! Robisz mi na złość! A jeśli mi się stanie coś złego?! Sławek! Daj Sławka do telefonu!
Sławek wszystko słyszał, ale nie ruszył się. Tylko spuścił wzrok. Po chwili rozłączyłam rozmowę i wyłączyłam telefon.
I o to chodziło, powiedziałam do męża. Tam znowu tłum. Mieliśmy obsługiwać całą ekipę. Niech sobie radzi sama, skoro zaprosiła tylu gości.
Wieczorem pojechaliśmy do moich rodziców.
Różnica wyszła od wejścia. Tu też było zamieszanie, ale zupełnie inna atmosfera. Nikt nie siedział z kwaśną miną, czekając na służbę. Mama próbowała zmieścić ogromną miskę sałatki na stole. Ojciec kroił kanapki.
O, młodzi dojechali! zawołał uradowany tata na mój widok. Sławek, przynieś krzesła z sypialni do salonu, bo nie ma gdzie siedzieć.
Sławek wykonał prośbę. Stanęłam obok mamy, pomagając ustawić talerze.
Pomagaliśmy, tak, ale nie z przymusu. Tutaj było to naturalne, każdy dokładał się dla wspólnego dobra.
Przy stole patrzyłam na uśmiechniętą mamę i Sławka, rozmawiającego z tatą, i czułam, jak napięcie powoli odpływa. Wreszcie sprawiedliwość zwyciężyła. Choć przez konflikt, choć ciężko, teraz Jadwiga raczej nie powtórzy tej zagrywki. Mosty między mną a teściową spłonęły, ale to i tak lepsze niż bycie służką na cudzych uroczystościach.