Mamo, uśmiechnij się Arina nie lubiła, gdy sąsiadki przychodziły do nich i prosiły mamę, by zaśpiew…

Mamo, uśmiechnij się

Alicja nie przepada, gdy do ich domu przychodzą sąsiadki i proszą jej mamę, by zaśpiewała.

Aniu, zaśpiewaj coś, masz taki piękny głos, a do tego świetnie tańczysz zachęcają. Mama zaczyna śpiewać, sąsiadki dołączają, a czasem nawet wszyscy razem tańczą na podwórku.

Wtedy Alicja mieszka z rodzicami na wsi, mają własny dom i młodszego brata, Antosia. Mama jest pogodna i serdeczna, a gdy sąsiadki wychodzą, mówi z uśmiechem:

Przyjdźcie znowu, dobrze się siedziało, czas miło zleciał.

Alicja jednak wstydzi się wtedy śpiewów i tańców mamy, sama nie wie czemu, a była wtedy w piątej klasie. Pewnego dnia mówi:

Mamo, nie śpiewaj i nie tańcz, proszę… Ja się wstydzę.

Nie rozumiała siebie, nawet będąc dorosłą i mając już własne dzieci, nie potrafi tego wyjaśnić. Ale Anna odpowiedziała córce:

Ala, nie wstydź się, gdy śpiewam. Ciesz się. Przecież nie zawsze będę mogła się tak cieszyć życiem. Dopóki jestem młoda

Wtedy Alicja jeszcze tego nie pojmuje, nie myśli, że nie zawsze w życiu jest radośnie.

Gdy córka jest w szóstej klasie, a brat w drugiej, ich ojciec odchodzi. Spakował się i poszedł na zawsze. Alicja nie wie, dlaczego tak się stało. Dopiero jako nastolatka zapytała mamę:

Mamo, czemu tata od nas odszedł?

Dowiesz się, jak dorośniesz odpowiada mama.

Anna nie była gotowa powiedzieć córce, że przyłapała męża z inną kobietą Natalią, która mieszkała kilka domów dalej. Alicja i Antoś byli w szkole, a ona zapomniała portfela i wróciła do domu z pracy.

Drzwi otwarte, aż zdziwiła się, bo mąż powinien być w pracy była przecież dopiero jedenasta. Weszła i zobaczyła ich w sypialni. Zdezorientowana, a mąż z Natalią tylko się głupio uśmiechali. Wieczorem, gdy mąż wrócił, wybuchła awantura. Dzieci bawiły się na dworze, niczego nie słyszały.

Zabierz rzeczy, spakowałam ci je do torby w sypialni. Nie wybaczę ci tej zdrady, odejdź.

Jan wiedział, że żona mu nie wybaczy, ale próbował rozmawiać.

Aniu, głupio wyszło, zapomnijmy o tym dzieci mamy.

Odejdziesz, jak ci mówię, powiedziała Anna i wyszła na podwórko.

Jan zabrał swoje rzeczy i już nie wrócił, a Anna stała za domem i płakała. Czuła ogromny żal. Myślała:

Damy sobie radę, jakoś przeżyjemy z dziećmi. Zdrady mu nie wybaczę.

Nie wybaczyła. Została sama z dwójką dzieci. Wiedziała, że łatwo nie będzie, ale że aż tak ciężko, przekonała się później. Pracowała na dwa etaty. Rano sprzątała szkołę, nocą w piekarni. Była wiecznie niewyspana, uśmiech znikł z jej twarzy.

Ojciec, choć odszedł, mieszkał kilka domów dalej. Natalia miała syna w wieku Antosia, chodził z nim do klasy. Anna nie zabraniała dzieciom spotykać się z ojcem, chodzili tam w gości, bawili się razem, choć na obiad zawsze wracali do domu. Natalia ich nie karmiła.

Bywało, że syn Natalii przyszedł z Antosiem i Alicją do nich, a sąsiadki kręciły głowami. Anna karmiła wszystkich, nie była zła na pasierba męża. Ale Alicja nie widziała już więcej uśmiechu mamy. Mama była dobra, troskliwa, ale zamknięta w sobie.

Często Alicja wracała ze szkoły, chciała, by mama z nią porozmawiała, więc opowiadała różne szkolne nowinki.

Mamo, wyobraź sobie, Genek przyprowadził kota do klasy, ten miauczał na lekcjach. Nasza wychowawczyni myślała, że to Genek i go zrugała. A my mówimy:

On ma kota w plecaku! Wtedy kazała mu wyjść z kotem i jeszcze zawołała do szkoły jego mamę.

No tak… mruczała tylko mama.

Alicja widziała, że nic nie potrafi już mamę ucieszyć. Słyszała nieraz, jak płacze nocą. Długo patrzyła przez okno w dal. Dopiero, gdy Alicja dorosła, zrozumiała:

Mama była wyczerpana, przecież pracowała na dwie zmiany, nie spała w nocy. Pewnie brakowało jej witamin. Ale zawsze dbała o mnie i Antosia. Byliśmy schludni, ubrani na czysto. Wszystko uprasowane często to wspominała.

A wtedy mówiła mamie:

Mamo, uśmiechnij się, tak dawno cię nie widziałam uśmiechniętej…

Anna kochała dzieci bardzo, choć nie przytulała ich zbyt często, ale od czasu do czasu chwaliła, że dobrze się uczą, nie sprawiają kłopotów. Gotowała im pyszne obiady, dbała o porządek w domu.

Alicja czuła matczyną miłość, gdy mama zaplatała jej warkocze. Gładziła ją wtedy po głowie, taka smutna aż ramiona jej opadały. Anna wcześnie straciła zęby, wyrywała je, ale nie wstawiała nowych.

Po skończeniu szkoły Alicja nie myślała o studiach nie chciała zostawiać mamy samej, a wyjazdy na naukę kosztowały. Znalazła pracę w sklepie niedaleko domu. Chciała pomóc mamie, Antoś szybko rósł i potrzebował nowych ubrań, butów.

Pewnego dnia do sklepu wszedł Michał nie był z ich wsi, mieszkał osiem kilometrów dalej. Alicja zwróciła jego uwagę, choć był dziewięć lat starszy.

Jak masz na imię, ślicznotko? zagaduje z uśmiechem. Nowa jesteś? Nie widziałem cię wcześniej.

Alicja, też cię nie kojarzę.

Jestem z sąsiedniej wsi, nazywam się Michał.

Tak się poznali. Michał coraz częściej podjeżdżał do Alicji swoim samochodem, odbierał ją po pracy, chodzili na spacery lub rozmawiali w aucie. Pewnego razu zaprosił ją do siebie na wieś. Mieszkał z mamą, bardzo chorą, był rozwodnikiem, żona wyjechała do miasta z córką i nie chciała opiekować się teściową.

Gospodarstwo Michała było duże, dom porządny. Na stole zawsze pojawiały się sery, mięso, słodkości. Alicji się spodobało. Mama Michała spędzała czas w swoim pokoju.

Alicjo, może się pobierzemy? zaproponował Michał. Bardzo mi się podobasz. Ale od razu mówię, trzeba będzie opiekować się mamą, ja pomogę.

Alicja milczy, cieszy się w duchu, bo nie przeraża ją opieka nad chorą. Michał czekał z napięciem,

Zgadzam się, powiedziała w końcu, a Michał odetchnął z ulgą.

Alicjo, bardzo się cieszę, kocham cię Bałem się, że nie zgodzisz się na starszego facet z przeszłością. Obiecuję cię nigdy nie skrzywdzić, będziemy szczęśliwi.

Pracował i pomagał w domu, ale po ślubie Alicja przeprowadziła się do Michała. Szczerze mówiąc, już nie chciała mieszkać z matką Antoś dorósł, studiował w technikum samochodowym w mieście i wracał do domu w weekendy i na ferie.

Minął czas. Alicja była naprawdę szczęśliwa. Mają z mężem dwóch synków rok po roku. Nie pracowała, dom i dzieci zajmowały wiele czasu. Teściowa zmarła po dwóch latach wspólnego życia. Duże gospodarstwo wymagało pracy. Michał wszystko robił sam, czasem się złościł:

Nie noś wiader z wodą, ja sam to zrobię, ty tylko zajmij się krową, nakarm kury i kaczki, świnie to już ja ogarnę.

Alicja wiedziała, że mąż ją kocha i szanuje, jest wspaniałym ojcem dla synów. Nie miała wielkiego doświadczenia w prowadzeniu gospodarstwa, ale radziła sobie. Michał był szczodry.

Alicjo, zawieźmy twojej mamie trochę mięsa, śmietany i mleka. Ona wszystko musi kupować, a my mamy swoje, swojskie.

Anna przyjmowała te dary z wdzięcznością, ale nigdy się nie uśmiechała. Nawet z wnukami zachowywała powagę. Często odwiedzali mamę, Alicji było jej żal, nie wiedziała co zrobić, by mamę ożywić.

Ala, a może idź do księdza do kościoła, może coś doradzi mówił Michał. Alicja od razu pochwyciła ten pomysł.

Ksiądz obiecał modlić się za Annę i mówił:

Proś Boga, by mama spotkała na swojej drodze dobrego człowieka.

Alicja modliła się gorliwie.

Pewnego razu mama poprosiła:

Córeczko, pożyczysz mi trochę pieniędzy? Chcę sobie wstawić zęby, a mi brakuje.

Mamusiu, ja zapłacę wszystko, ile tylko trzeba ucieszyła się Alicja, ale wiedziała, że mama nie pozwoli się tak obdarować.

Pożyczyła mamie potrzebną kwotę, a Anna od razu obiecała oddać. Przez pewien czas Alicja nie odwiedzała mamy, rozmawiały przez telefon. Mąż pomagał swojemu wujkowi, panu Karolowi. Karol chciał się przeprowadzić ze Świdnika na wieś. Nie ułożyło mu się z żoną, dzieci dorosły, a żona wyrzuciła go z domu. Michał pomagał w formalnościach domu, który Karol kupił we wsi niedaleko nich. Dom był solidny i wygodny.

Czasem Michał bywał u Karola, Alicja kilka razy poszła z nim. Aż któregoś dnia Michał mówi:

Wiesz co, myślę, że wujek Karol zamierza się żenić. Byłem u niego, słyszałem rozmowę przez telefon…

I dobrze robi powiedziała Alicja Jeszcze młody facet, nie będzie mieszkał sam, szczególnie w takim porządnym domu. Każdemu potrzeba drugiej osoby.

Wkrótce sam Karol odwiedził ich.

Chciałem zaprosić was do siebie. Spotkałem swoją pierwszą miłość, razem chodziliśmy do podstawówki. Jutro się wprowadza, a za parę dni przyjdźcie w gości.

Po dwóch dniach Michał z Alicją i upominkami poszli do Karola. Gdy Alicja weszła do domu, zaniemówiła z wrażenia. Przed nią stała jej mama, Anna! Zaskoczona, ale z uśmiechem na twarzy! Wyraźnie wypiękniała, Alicja widziała, jak się zmieniła.

Mamo! Jak się cieszę Czemu nic nie mówiłaś?

Nie chciałam zapeszać, a gdyby się nie udało… odpowiedziała Anna.

Panie Karolu, a pan nic nie mówił?

Bałem się, że się rozmyśli. Ale teraz już jesteśmy szczęśliwi.

Michał z Alicją bardzo się cieszą, że Anna i Karol znaleźli szczęście przy sobie, bo Anna wreszcie się uśmiecha i promienieje.

Dziękuję za przeczytanie, wszystkiego dobrego na co dzień!