Kot Merlina, lśniące oczy pod siedzeniem i los na szczęście – opowieść o Annie, kierowczyni autobusu…

Kot patrzy na nią bez słowa. Westchnąwszy i zbierając się na odwagę, Aniela wyciąga rękę w jego stronę, mając nadzieję, że rękawy skórzanej kurtki ochronią ją przed pazurami puszystego gapowicza…

Zmiana właśnie dobiega końca. Aniela idzie na koniec autobusu, dokładnie zaglądając pod każde siedzenie.

Autobus jest jej jak dom, a w domu Anieli zawsze panuje porządek. Może dlatego, że nie ma kto nabrudzić?

Anielo, czas pomyśleć o mężu mawiają dyspozytorki na pętli. Masz już prawie trzydzieści, a wciąż sama. I praca też nie kobieca, niektórym facetom brakuje cierpliwości, tacy bywają pasażerowie kłopotliwi!

Ja mam tylko miłych pasażerów odpowiada kobieta. Lubię tę robotę. A mąż to nie pies ani kot, żeby sobie go ot, tak sprawić!

Dyspozytorki wymieniają porozumiewawcze spojrzenia. Doskonale wiedzą, że z mężczyzną jest sto razy więcej kłopotu niż z futrzastym pupilem.

To chociaż kota sobie weź doradzają. Przynajmniej nie będziesz sama w domu!

Aniela wzdycha:

Na razie kot się nie znajduje mówi dobrodusznym sąsiadkom i wraca do pustego mieszkania, włącza muzykę, robi sobie kolację, czyta i zasypia…

Każdy dzień podobny do poprzedniego jak kropla wody do kropli. Weekendów nie lubi – wtedy ma aż za dużo wolnego czasu. W takie dni wsiada w autobus i jeździ po mieście lubi być pasażerką, którą ktoś zabiera w szczęśliwe, piękne życie…

Dzisiejszy dzień nie różni się niczym od poprzednich. Kończąc zmianę, dziewczyna sprawdza salon i porządkuje autobus.

Kiedy zagląda pod tylne siedzenie, aż podskakuje. Patrzą na nią dwa świecące ślepia!

Hej, kto ty? Kici, kici! Jak się tu znalazłeś? Aniela przykuca. Zgubiłeś się?

Kot patrzy na nią w milczeniu.

Wzdychając i odzyskując odwagę, Aniela sięga po niego, mając nadzieję, że skórzane rękawy uchronią ją przed pazurami niespodziewanego gościa.

Kot daje się wyjąć spod siedzenia. Aniela może mu się lepiej przyjrzeć.

Jest cudowny.

Nie zna się na rasach, ale charakterystyczny pyszczek i bujna sierść to zapewne pers. Ma obrożę z zawieszką.

Merlin odczytuje Aniela, obracając kota w rękach. Serio? Wielki czarodziej?

Kot ziewa, nie zaprzeczając możliwości.

No to co robimy, panie magu? Aniela uznaje, że kotu z takim imieniem należy się poważne traktowanie. Gdzie znajdziemy twojego właściciela?

Kot patrzy na nią i przeciągle ziewa. Jakby mówił: Skąd mam wiedzieć? A może by tu coś zjeść i się przespać?

Nie ma wyjścia. A właściwie są dwa, ale kto miałby serce zostawić futrzastego gapowicza na ulicy?

No dobrze postanawia. Dziś śpisz u mnie, jutro wydrukuję ogłoszenia z twoim zdjęciem. Ktoś pewnie cię szuka!

Kot nie protestuje, ale jak tylko Aniela rusza do wyjścia, zaczyna się wyrywać.

Co się dzieje? nie rozumie języka kota, ale Merlin sam zeskakuje na podłogę i wraca pod tylne siedzenie. Po chwili przynosi coś w zębach.

Co tam masz? Aniela nachyla się.

Kot kładzie jej na dłoni los na loterię.

No proszę! zdziwiona Aniela obraca los. To co, właściciel zgubił i ciebie, i los?

Kot patrzy na nią znowu, jakby mówił: Może już wrócimy do domu?

Zastanawia się, czy w ogłoszeniu wspomnieć o losie. A jeśli zgłosi się jakiś oszust? Lepiej być ostrożnym. Za to kotu przyda się coś dobrego.

Co chcesz na kolację? pyta w sklepie, przyglądając się półkom z karmą dla kotów.

Merlin wybiera jeden z pakietów, wyciągając po niego łapę.

Tę chcesz? upewnia się Aniela.

Kot chwyta paczkę zębami nie ma wątpliwości.

Jesteś bardzo mądry! chwali go Aniela.

Merlin mruczy głośno, jakby mówił: Oczywiście!

Zakupując wszystko, co trzeba, wraca z kotem do mieszkania.

Rozgość się! puszcza kota na podłogę.

Merlin natychmiast zabiera się za inspekcję. Aniela idzie do kuchni, brakuje jej kociego naczynia, więc przeznacza dwa talerzyki na jedzenie i wodę.

Po kolacji robi kotu zdjęcie i drukuje ogłoszenie. Nie pisze w nim słowa o imieniu i losie.

Pokazuje plakat Merlinowi.

Popatrz, jak świetnie wyszedłeś! Jutro powieszę w autobusie, może ktoś się po ciebie zgłosi! Ojej…

Przypomina sobie, że jutro znów pracuje a kota nie może zabrać ze sobą…

Zostawić samego? Nie do pomyślenia, to dla niego może być zbyt duży stres!

Myśli o Krzysztofie, sąsiedzie z piętra. Pracuje zdalnie, potrzebuje tylko laptopa i internetu. Czasem mijają się na klatce schodowej, gdy Krzysztof idzie po zakupy. Wysoki, trochę niezdarny, w okularach.

Wymieniają krótkie dzień dobry i każdy idzie w swoją stronę. Ale Krzysztof z pewnością poradzi sobie z opieką nad kotem.

Aniela decyduje się zapukać do drzwi sąsiada. Krzysztof otwiera w domowych kapciach i wyciągniętych dresach, z potarganą czupryną.

Wyjaśnia całą sprawę jak najprędzej. Krzysztof bez słowa kiwa głową, bierze od niej klucz.

Na sekundę Anieli robi się przykro, bo sąsiad ledwie na nią spojrzał. Westchnąwszy, wraca do mieszkania i woła:

Kici, kici! Merlin, gdzie się schowałeś?

Kot siedzi przy drzwiach balkonowych, patrząc wymownie, że chciałby wyjść!

Po chwili zastanowienia Aniela otwiera balkon taki sprytny kot przecież nie skoczy z ósmego piętra! Wychodzą razem na zewnątrz.

Merlin wskakuje na barierkę, Aniela aż podbiega, by go asekurować.

Kot patrzy na nią dumnie, po czym podnosi łeb i spogląda w górę. Kobieta głaszcze go po sierści i także spogląda w niebo Widzi gwiazdy.

Nad nimi rozświetlone niebo, a jedna gwiazda spada, tocząc się jak łza po firmamencie.

Merlin ociera się o jej dłoń, dając znak, żeby szybko pomyślała życzenie. Aniela zamyka oczy, szepcząc w myślach prośbę…

Zasypia od razu, słuchając mruczenia Merlina, jak kołysanki.

Rano, udzieliwszy ostatnich wskazówek zaspanym Krzysztofowi, wychodzi do pracy.

Cały dzień jeździ po Warszawie z ogłoszeniem w autobusie, ale nikt nie chce odezwać się po kota.

Czuje wstyd, ale i ulgę cieszy się, że kot wciąż jest z nią. Pędzi do domu z niecierpliwością

Mieszkanie pachnie świeżo parzoną kawą. Aniela zawsze piła rozpuszczalną, więc różnica aż bije po nosie.

Poużywałem sobie trochę przyznaje Krzysztof. Bez urazy, ale twoja kawa jest fatalna. Swoją przyniosłem, zaparzyłem. Chcesz?

Z przyjemnością! Aniela uśmiecha się szeroko. A gdzie Merlin?

Kot pojawia się w korytarzu, wygląda na bardzo zadowolonego. Ociera się o jej nogę, wyrażając najwyższą sympatię.

Twój Merlin jest w porządku Krzysztof kuca, by go pogłaskać. Wiesz, dawno tak nie odpocząłem. Siadłem z laptopem, ale jakoś nie chciało mi się robić strony…

Przypomniałem sobie, że kiedyś pisałem historyjki i bajki. Palce same zaczęły stukać. Napisałem bajkę o kocie.

Pokażesz mi? Aniela interesuje się żywo.

To głupstwo protestuje Krzysztof, ale widać, że chce się pochwalić. Naprawdę chcesz ją przeczytać?

Jasne! Uwielbiam bajki! A fantasy to prawie to samo! przekonuje go z zapałem.

Krzysztof w końcu ulega.

Piją razem pyszną kawę i czytają bajkę, siedząc obok siebie, a Merlin patrzy na nich pobłażliwie, jakby byli rozbawionymi kociętami.

Bajka Anieli bardzo się podoba. Gdy Krzysztof wraca do siebie, robi się jej trochę smutno. Trochę, bo ma jeszcze kota.

W tym momencie dzwoni dzwonek do drzwi. Merlin podnosi głowę, a potem poważnie przechodzi do przedpokoju. Aniela pyta:

Kto tam?

W sprawie ogłoszenia odpowiada ktoś zza drzwi. Aniela nieruchomieje.

Pierwsza myśl: nie otwierać, ale byłoby to nie w porządku. Otwiera. W progu stoi wysoki, starszy pan w czarnym płaszczu i uśmiecha się:

Proszę się nie bać. Przyszedłem po kota. Żeby nie było wątpliwości nazywa się Merlin. Właśnie ten.

Kot wskakuje mu w ramiona, nie pozostawiając wątpliwości.

Proszę wejść mówi cicho Aniela.

Chęć płaczu nagle ją ogarnia. Jak można się tak przywiązać do kota w jeden dzień! Starszy mężczyzna wchodzi i uśmiecha się oczami jakby wymieniał spojrzenia z Merlinem.

Proszę poczęstować mnie kawą prosi.

Aniela parzy kawę dobrze, że Krzysztof zostawił trochę dobrej w puszce. Przez cały czas kot i staruszek patrzą sobie głęboko w oczy, jakby rozmawiali bez słów.

A propos odezwał się staruszek czy znalazła pani coś jeszcze?

Twarz Anieli zalewa rumieniec. Przynosi los na loterię i podaje staruszkowi. Ten jednak odsuwa jej dłoń.

To dla pani mówi z uśmiechem.

Ale to pański los! protestuje.

Ale znalazła go pani, a Merlin nie ma nic przeciwko temu staruszek nie przestaje się uśmiechać.

A jeśli jest wygrany? pyta zdezorientowana.

A zamierza pani zrezygnować z szansy na odrobinę szczęścia? pyta staruszek.

Aniela spuszcza wzrok. Przecież dokładnie tego samego życzyła sobie, spoglądając na spadającą gwiazdę…

Proszę dać szczęściu szansę, pani Anielo uśmiecha się staruszek. I proszę się nie smucić! Jeszcze się na pewno spotkamy. Kiedy pani wróci…

„Skąd wrócę?” chciała zapytać, ale staruszek już wyszedł, cicho zamykając za sobą drzwi.

Klucz sam obrócił się w zamku, a Aniela, ledwie docierając do łóżka, już zasypia Śnią się jej bajki napisane przez Krzysztofa.

O potężnym czarodzieju, który dbał tylko o własne sprawy. Jego czary nie dawały nikomu szczęścia, więc za karę zamieniono go w kota.

I miał chodzić po świecie jako kot, aż zaklęcie pryśnie…

Następnego dnia Aniela znów idzie do pracy, ale dziś słońce świeci mocniej, pasażerowie uśmiechają się do niej szerzej, a autobus jedzie jakby żwawiej.

I tak, sprawdza los na loterię wygrywa wycieczkę nad Bałtyk. Znacznie bardziej zaskakuje ją to, że szef mówi:

Wypocznij, Aniela. Należy ci się. Chłopaki sobie poradzą, nie martw się!

A potem jest morze, gwiazdy i poczucie całkowitego odnowienia.

Wraca do domu szczęśliwa, przywozi muszelki i kawałek Bałtyku w duszy.

Otwierając drzwi, spotyka Krzysztofa na klatce. Wysoki, trochę niezdarny, potargany.

Ktoś cię szukał wczoraj mówi. I kazali przekazać zawiesza głos, patrząc na nią. Wyglądasz inaczej. I bardzo pięknie.

Dziękuję uśmiecha się Aniela. Co kazali przekazać?

Krzysztof łapie się za czoło i wraca do mieszkania. Wraca z szarym, puszystym kociakiem na rękach. Ma bardzo znajomą minę. Zresztą, wszyscy perskie koty mają w sobie coś dumnego.

To syn twojego kota tego, którego znalazłaś w autobusie. Nazywa się Artur.

Starszy pan powiedział, że on i Merlin mogą powierzyć jego wychowanie tylko tobie, tu się zacina tzn. właściwie powiedział nieco inaczej

Jak? serce Anieli bije jak szalone.

Że mogą powierzyć go tylko nam przyznaje Krzysztof.

Miau! potwierdza Artur, wyciągając łapki do swojej pani.

Aniela podaje mu dłoń i natrafia na dłoń Krzysztofa. I tego dnia robi się na świecie trochę cieplej, życzliwiej i zwyczajnie szczęśliwiej.