Moja siostra każe mi się wyprowadzić z własnego mieszkania, bo spodziewa się dziecka. Czy to naprawd…

Dziwaczny sen nawiedził mnie tej nocy, tak nierealny, jakby świadomość zanurzyła się w mglistym świecie nieoczywistych zasad i odwróconych ról.

Było tak: dawno temu mama z tatą kupili dla mnie i mojej siostry dwupokojowe mieszkanie gdzieś na przedmieściach Warszawy pewnie Ursynów, choć czasem miejsce zmieniało się samo z siebie, raz na Podgórze w Krakowie, innym razem na środek Mazur. Rodzice mówili, że kiedyś wymienimy to mieszkanie na dwa oddzielne każdy dostanie swoje własne M. Pomysł ten brzmiał jak obietnica bajki, której morał miał dopiero nadejść.

Później moja siostra, która miała na imię Dobrosława w tym śnie każde imię było jak zaklęcie poznała mężczyznę o równie polskim imieniu, jakby wyjętym z dawnej legendy. Wzięli ślub w kościele o wieżach w kształcie skręconych chmur. Dobrosława zapytała mnie pewnego popołudnia przy kompotach i ciastkach z kruszonką: Chciałabyś, bym wraz z mężem zamieszkała z tobą? Skinałam głową, a jej radość przeleciała przez pokój jak bocian w locie.

Na początku życie razem płynęło spokojnie, niby statki na Wiśle pod mostem Poniatowskiego. Aż tu pewnego dnia Dobrosława przychodzi z wieścią, że spodziewa się dziecka. Od tej chwili wszystko zaczęło się zmieniać jak w kalejdoskopie: Dobrosława i jej mąż zaczęli sugerować, żebym się wyniosła. Przestali pytać, zaczęli mówić to wprost, tak prosto, że słowa wnikały do szpiku kości.

Pokazywali mi, gdzie stanie łóżeczko dziecięce w moim pokoju, zastanawiali się, jaką farbą pomalują ściany. Słuchając tego, miałam wrażenie, że już mnie tam tak naprawdę nie ma, że jestem cieniem we własnym domu, z każdym dniem coraz bardziej przezroczystym.

Ale przecież to mieszkanie, połowa, należy także do mnie. Jestem właścicielką czyż nie brzmi to solidnie? Studiuję na uniwersytecie, a wszystkie moje dochody to stypendium i praca na pół etatu w kawiarni, z której ledwo starcza na bilet miesięczny i kilka zapiekanek. Najem mieszkania w Warszawie? Absurd, przecież czynsze sięgają tu niebotycznej sumy, niemal 3000 złotych miesięcznie! Nie mogłabym sobie na to pozwolić nawet w snach.

Na początku Dobrosława wspominała o moim wyprowadzce ot, tak, mimochodem; potem coraz śmielej aż stało się to codziennym refrenem, przy zupie ogórkowej i kubku ciepłej herbaty. Czułam się jak postać w krzywym zwierciadle. Mówiła już nawet o kolorze ścian w moim pokoju, nie pytając mnie o zdanie, jakby mojej obecności nie było.

Poszłam z tym wszystkim do naszych rodziców. Mama, z uśmiechem, pełna matczynej pobłażliwości, rzuciła: Dziecko, nie przejmuj się, ciężarne tak mają. Przejdzie jej. Prosiła, abym nie zwracała uwagi na fochy siostry. Ale jak mam nie zauważać, kiedy codziennie, prawie od nowa, jestem wypraszana ze swego kąta?

Teraz mam wrażenie, że jestem gościem w swoim mieszkaniu, a Dobrosława ani trochę nie zastanawia się nad zmianą postawy. W tym śnie wydaje mi się, że jestem cieniem, który nie zna już swojego miejsca. Co powinnam zrobić, gdy świat działa według snu, a logika nie ma tu wstępu?