Skaczesz po świecie jak kozioł

Przeskakujesz przez życie jak kozica
Alicja, zobaczysz, jakie zrobimy interesy, jeszcze się zdziwisz mówiła Zuzanna, energicznie gestykulując, siedząc na parapecie akademika. Ty idziesz w doradztwo, ja w marketing, a potem bach! otwieramy własną agencję. Jeszcze wszystko przed nami!
Alicja podniosła głowę znad notatek i roześmiała się, zarzucając swoją ciężką warkocz do tyłu.
Zuza, za tydzień mamy sesję, a ty już imperium budujesz.
Co, nawet pomarzyć nie można? Zuzanna zeskoczyła z parapetu i rozsiadła się obok na wygniecionym łóżku. Poważnie, Alka. Nie jesteśmy takie, jak te gąski z naszego roku. My jesteśmy bystre. Na pewno się przebijemy.
Alicja odłożyła długopis i spojrzała na przyjaciółkę rozczochrana, w spranej koszulce, ale z rozpalonymi oczami. I właśnie wtedy uwierzyła jej bez zastrzeżeń.
Przebijemy się, na pewno zgodziła się cicho…
Dziesięć lat minęło jak z bicza strzelił
…Alicja przez te lata gryzła się z życiem. Praktyki w międzynarodowej firmie, potem nieprzespane noce nad raportami, business english o świcie, chiński w weekendy. Kongresy, sympozja, nowe kontakty. Ciągle wspinała się wyżej, zdzierając łokcie i kolana, ale nigdy się nie poddawała. W wieku trzydziestu lat nosiła garnitury z polskiej wełny, latała do Tokio na negocjacje, a nie pamiętała już, kiedy ostatni raz płakała z przemęczenia po prostu brakowało na to czasu.
…Zuzanna poznała Wojciecha na trzecim roku. Pracował jako mechanik samochodowy, pachniał benzyną i patrzył na nią, jakby była jedyną kobietą na świecie. Na czwartym roku Zuza zaszła w ciążę, na piątym rzuciła studia. Agencja marketingowa rozpłynęła się gdzieś między ząbkowaniem córki a kolejnymi porodami. Teraz jej imperium to trzypokojowe mieszkanie na Bemowie, gdzie zarządzała garnkami, dziecięcymi awanturami i wiecznie cieknącym kranem.
Spotykały się jeszcze czasami coraz rzadziej.
Alicja przywoziła prezenty z delegacji: jedwabny szalik z Mediolanu, zestaw herbaty z gór Junnan. Wyjmowała zdjęcia z torebki, pokazywała świątynie Kioto, opowiadała o japońskich negocjacjach.
Oni nic nie mówią wprost, wyobraź sobie! Wszystko półsłówkami, aluzjami. Trzy miesiące uczyłam się ich etykiety, żeby nie skompromitować się na pierwszym spotkaniu.
Zuzanna kiwała głową, obracała w dłoniach torebkę z herbatą i milczała. Potem ciężko wzdychała.
Tobie dobrze. A u mnie znowu Michasia przyniosła wirusa z przedszkola, Wojtek znów na pracy przepada, pieniędzy wciąż brak…
Alicja nie wiedziała, co odpowiedzieć. Między nimi narosła ściana z różnych światów, języków, zapachów jej perfumy za osiemset złotych kontra dziecięcy proszek Zuzy.
…Na urodziny Zuzanny Alicja przyjechała prosto z lotniska. Granatowy kostium, szpilki, fryzura zrobiona jeszcze w business lounge. Szybko wtopiła się w towarzystwo, śmiała się, opowiadała o nowych projektach, łapała zaciekawione spojrzenia mężczyzn i respekt kobiet.
Zuzanna siedziała w kącie…
Sukienka była stara, ta sama, którą miała trzy lata temu na firmowej imprezie Wojciecha. Włosy zebrane w prosty kucyk zabrakło czasu nawet na suszarkę, bo Michasia znów kaprysiła. Patrzyła, jak Alicja błyszczy w centrum pokoju, jak wszyscy słuchają jej z otwartymi ustami, a w środku powoli rosło coś ciemnego, gorzkiego, lepko splątane.
To nie była zazdrość.
To było gorsze…
Alicja zajrzała do kuchni po wodę i zastygła w progu. Zuzanna stała przy oknie, trzymając się kieliszka z winem, patrząc gdzieś w dal tępym wzrokiem.
Zuza, czemu jesteś tutaj sama? Alicja podeszła, dotknęła przyjaciółki za ramię. Chodź do gości, Nadka właśnie wnosi tort.
Zuzanna szarpnęła ramieniem, strącając jej dłoń.
Idź. Czekają na ciebie.
Alicja zmarszczyła brwi, ale nie odpuściła. Nalała sobie wody, zrobiła łyk i ostrożnie zaczęła:
Wiesz, od dawna chciałam powiedzieć… Widzisz, że tęsknisz za pracą, wiem to. U nas w firmie jest stanowisko początkowe, ale z przyszłością. Mogę pogadać z HR, mogłabyś dostać staż, a potem…
Kieliszek walnął o blat, tak że wino rozlało się intensywną plamą.
Staż? Zuzanna odwróciła się gwałtownie, Alicja cofnęła się od jej twarzy. Dla mnie? Staż?!
Zuza, tylko chciałam pomóc…
Pomóc? Zuzanna roześmiała się, ale śmiech był zły, szorstki. Słyszysz siebie? Wielka Alicja Mikołajczyk zstępuje do biednej koleżanki, postanowiła bawić się dobrodziejką. Dzięki za łaskę!
Źle mnie zrozumiałaś Alicja próbowała zachować spokój. Widzę, że ci źle, że chciałabyś więcej, więc proponuję opcję
Prosiłam cię o coś? Zuzanna ruszyła w jej stronę, Alicja mimowolnie odsunęła się. Całkiem się zmieniłaś, Alka. Kiedyś byłaś normalna, teraz Wyniosła, dumna. Patrzysz na wszystkich z góry ze swoimi Tokio i garniturami.
To niesprawiedliwe.
Niesprawiedliwe?! Zuzanna podniosła głos, ktoś zajrzał z salonu, po czym zniknął. A sprawiedliwe, że wszędzie wpychasz swoją idealną egzystencję? Każdego dnia na Instagramie tu jestem w samolocie, tu na konferencji, tu mój smoothie za pięćset złotych! Myślisz, że przyjemnie się to ogląda?
Alicja zaniemówiła…
Dzielę się radością, Zuza. To naturalne.
Radością? Zuzanna prychnęła. Ty się tylko popisujesz! Pokazujesz, jaka jesteś udana, a my tu, przegrane. Normalne kobiety w wieku trzydziestu lat mają rodziny, wychowują dzieci, a ty? Przeskakujesz przez świat jak kozica! Ani mąż, ani dziecko. Pusty kwiat!
To słowo zabolało, trafiło w najbardziej tkliwe miejsce.
Pracowałam Alicja ledwo powstrzymała drżenie głosu. Łapałam nocami, gdy ty oglądałaś seriale. Uczyłam się języków, gdy ty gotowałaś rosół. To był mój wybór i mam do niego prawo.
O, daj spokój! Po trupach szłaś, o to chodzi. Myślisz, że nie wiem, jak wygryzłaś Marlenę w tamtej pracy? Egoistka! Całe życie myślałaś tylko o sobie!
Alicja zamilkła, patrząc na dawną przyjaciółkę. Na jej drżące usta, na czerwone plamy na policzkach, na długo gromadzony gniew, który wreszcie wydostał się na zewnątrz.
W jednej chwili wszystko stało się jasne. Do odrazy, do mdłości jasne.
Nie mnie nienawidzisz, Zuza powiedziała Alicja cicho. Nienawidzisz siebie. Za to, że bałaś się ryzykować. Za to, że się poddałaś. Łatwiej ci uważać, że jestem zła, niż przyznać, że po prostu zabrakło ci odwagi.
Zuzanna pobladła.
Idź!
Już Alicja odłożyła szklankę na stół i ruszyła do drzwi. Żegnaj, Zuza. Powodzenia z twoim domowym królestwem.
Alicja chwyciła torebkę z wieszaka i odepchnęła wejściowe drzwi. Chłodny deszcz uderzył w twarz, ale nawet nie drgnęła, wychodząc prosto w szarą uliczną mgłę.
Szpilki wystukiwały rytm na mokrym chodniku. Drogie ubranie nasiąkało, tusz pewnie rozmazywał się po policzkach, ale już nie miało to znaczenia. Alicja szła w kierunku metra, i z każdym krokiem oddychała coraz swobodniej.
Ciekawa sprawa czekała na ból. Na tęsknotę za piętnastoma latami przyjaźni, za tamtą dziewczyną z zapałem w oczach na parapecie akademika, za wspólnymi marzeniami. Ale zamiast bólu poczuła ulgę głuchą, z lekkim wstydem.
Ich przyjaźń umarła nie dziś. Gasła przez lata, rozmowa za rozmową, spojrzenie za spojrzeniem. Za każdym razem, gdy Alicja dzieliła się radością, a w zamian dostawała tylko zaciśnięte wargi. Za każdym razem, gdy opowiadała o planach, Zuza przewracała oczami. Za każdym razem, gdy próbowała wyciągnąć przyjaciółkę z dołu, a ta kurczowo trzymała jej nogi, ciągnąc w dół.
Alicja zjechała do metra i usiadła na pustym siedzeniu, nie zwracając uwagi na ślady wilgoci, które zostawiała. Wyjęła z torebki lusterko, spojrzała na swoje odbicie rozmazany makijaż, rozczochrane włosy, czerwone oczy. Uśmiechnęła się do siebie i schowała lusterko.
Jutro wstanie o szóstej, zrobi fryzurę, założy inny kostium i pojedzie do pracy. Bo życie nie kończy się przez cudzą zazdrość
Miesiąc później Alicja została wezwana przez dyrektora generalnego. Weszła do gabinetu, gotowa na wszystko nowy projekt, krytykę, kolejną falę negocjacji. Ale pan Jarosław Bachleda milcząco podał jej teczkę z dokumentami, Alicja szybkim wzrokiem przeczytała pierwszą stronę.
Stanowisko regionalnego dyrektora ds. Azji.
Roczny kontrakt w Singapurze.
Zasłużyłaś, pani Mikołajczyk dyrektor odchylił się w fotelu. Rada jednogłośnie poparła twoją kandydaturę. Wylot za trzy tygodnie, dasz radę się przygotować?
Alicja podniosła wzrok znad dokumentów i potaknęła.
Dam radę.
Wyszła z gabinetu, przyciskając teczkę do piersi i pozwoliła sobie przez chwilę stanąć samotnie w pustym korytarzu. Za oknem listopadowe słońce schodziło nisko, malując niebo złotymi i czerwonymi smugami. Gdzieś tam, w blokowisku, Zuzanna gotowała zupę i użalała się przed Wojciechem, jak niesprawiedliwy jest świat.
A Alicja pakowała walizki do Singapuru.
I ani razu, przez całe życie, nie żałowała swojego wyboru. Jak mawiają u nas każdy wybiera według własnych zdolnościWieczorem, tuż przed wyjazdem, Alicja zamknęła walizkę i spojrzała na okno wychodzące na miasto, którego już miała nie zobaczyć przez najbliższy rok. Przez sekundę pomyślała o Zuzannie, o tych dniach, gdy wspólnie marzyły, śmiały się z przyszłości, którą wyobrażały sobie po swojemu. Uśmiechnęła się smutno, bo całe życie szło naprzódnieważne, kto po drodze odpadał.
Wzięła głęboki oddech, przelotnie dotknęła warkocza, jak dawniej, i poczuła, że wreszcie jest wolna. Wolna od oczekiwań, wolna od żalu, wolna od ciężaru tego, co mogło być, a się nie wydarzyło.
W noc przed wylotem napisała krótki list do Zuzy, choć wiedziała, że ta raczej go nie przeczyta. „Dziękuję. Tak czy inaczej, to ty nauczyłaś mnie zaczynać od zera i nie bać się wysokości. Świat jest dla tych, którzy odważnie postawią pierwszy krok. Trzymaj się mocno swojego królestwakażde z nich jest ważne.”
Rano obudziła się gotowa. Pociąg do lotniska, a potem ten sam rytmiczny stukot obcasów na peronie, znów jak kozica przeskakująca przez życienie dla pokazania, nie dla kogoś, ale dla siebie.
Za szybą samolotu, gdy słońce przebijało się przez chmury, poczuła, że wszystko jest możliwe. Nikt już nie zatrzyma jej biegu. Bo czasami trzeba po prostu postawić nogę na nowym szczycie i spojrzeć w przyszłość bez strachu.
I w tej chwili, w powietrzu nad Europą, wiedziała, że prawdziwe imperium buduje się zawsze od siebie.