Podróżujesz po świecie, niczym skacząca koza

Skaczesz po świecie jak kozica
Zrobimy jeszcze wielkie rzeczy, Otylia, zobaczysz, Agata roztaczała szeroko ręce, siedząc na parapecie w akademiku. Ty pójdziesz w konsulting, ja w marketing, a potem ha! założymy razem własną agencję. Wszystko przed nami!
Otylia podniosła głowę znad notatek i roześmiała się, odrzucając ciężki warkocz za plecy.
Agata, sesja za tydzień, a ty już imperium budujesz.
Co, nie można pomarzyć? Agata zeskoczyła z parapetu i usiadła obok mnie na wysiedzianym łóżku. Serio, Otylia. Nie jesteśmy jak te wszystkie kury z naszego roku. Jesteśmy bystre. Na pewno damy radę.
Otylia odłożyła długopis i popatrzyła na przyjaciółkę rozczochraną, w wypłowiałej koszulce, ale z błyszczącymi oczami. I nagle, wtedy, uwierzyła jej bez żadnego zastrzeżenia.
Damy radę. Oczywiście, że damy radę zgodziła się cicho…
Dziesięć lat minęło jak jeden oddech…
…Otylia te lata wygryzała zębami. Praktyki w międzynarodowej firmie, potem bezsenne noce nad raportami, business english o świcie, chiński w weekendy. Kongresy, konferencje, nowe kontakty. Pięła się w górę, obtłukując łokcie i kolana, ale nigdy się nie zatrzymała. Do trzydziestki nosiła garnitury z włoskiej wełny, latala do Tokio na negocjacje i już nie pamiętała, kiedy ostatni raz płakała z przemęczenia po prostu nie było na to czasu.
…Agata poznała Piotra na trzecim roku. On był mechanikiem, pachniał benzyną i patrzył na nią tak, jakby była jedyną kobietą na świecie. Na czwartym roku Agata zaszła w ciążę, na piątym rzuciła studia. Agencja marketingowa rozmyła się pomiędzy pierwszymi ząbkami córki a narodzinami syna. Teraz jej imperium to trzypokojowe mieszkanie na blokowisku, gdzie rządziła garnkami, dziecięcymi fochami i wiecznie cieknącym kranem.
Spotykały się jeszcze czasem coraz rzadziej.
Otylia przywoziła prezenty z podróży służbowych: jedwabny szal z Mediolanu, zestaw wysokogórskiej herbaty z Yunnan. Wyjmowała z torebki zdjęcia, pokazywała świątynie Kioto, opowiadała o negocjacjach z Japończykami.
Oni nigdy nie mówią wprost, wyobraź sobie! Same aluzje, półtony. Trzy miesiące uczyłam się ich etykiety, żeby nie wyjść na idiotkę na pierwszym spotkaniu.
Agata kiwała głową, obracała w dłoniach torebkę z herbatą, milczała. Potem ciężko westchnęła.
Tobie to dobrze. A u mnie Zbyszek znów wirusa przyniósł z przedszkola, Piotr zapracowany, pieniędzy ciągle brak…
Otylia nie wiedziała, co odpowiedzieć. Między nimi wyrosła ściana z innych żyć, innych języków, innych zapachów jej perfumy za dziewięćset złotych przeciwko proszkowi do prania dzieci Agaty.
…Na urodziny Agaty Otylia wpadła prosto z lotniska. Granatowy kostium, szpilki, fryzura ułożona jeszcze w salonie VIP. Wtopiła się w towarzystwo bez wysiłku, śmiała się, opowiadała o nowych projektach, łapała zainteresowane spojrzenia mężczyzn i pełne szacunku kobiece.
Agata siedziała w kącie…
Sukienka była stara, ta sama, w której trzy lata temu była na firmowej imprezie Piotra. Włosy spięte w prosty koński ogon, bo rano zabrakło czasu nawet na suszarkę Zbyszek znowu marudził. Patrzyła, jak Otylia błyszczy w środku pokoju, jak wszyscy jej słuchają z rozdziawionymi ustami, a w niej powoli rosło coś ciemnego, gorzkiego, lepkiego.
To nie była zazdrość.
To było coś gorszego…
Otylia weszła do kuchni po wodę i stanęła w progu. Agata stała przy oknie, ściskając kieliszek wina, patrząc gdzieś przez szybę nieobecnym wzrokiem.
Agata, czemu tu sama stoisz? Otylia podeszła bliżej, dotknęła przyjaciółki za ramię. Chodź, Nadka właśnie wnosi tort.
Agata szarpnęła ramieniem, strącając jej rękę.
Idź. Tam na ciebie czekają.
Otylia zmarszczyła brwi, ale nie odpuściła. Nalała sobie wody, zrobiła łyk i zaczęła ostrożnie:
Wiesz, chciałam ci od dawna powiedzieć… Brakuje ci pracy, widzę to. U mnie w firmie jest wolne stanowisko, wprawdzie startowe, ale perspektywiczne. Mogę pogadać z HR, przyjęliby cię na praktykę, a potem…
Kieliszek walnął o blat, wino rozlało się czerwonym kałużą.
Praktykę? Agata odwróciła się, a Otylia aż się cofnęła. Dla mnie? Praktykę?
Agata, chciałam tylko pomóc…
Pomóc? Agata zarechotała, ale był to śmiech zły, drżący. Słyszysz siebie? Wielka Otylia Janicka, zniżyła się do biednej koleżanki, łaskawie chce pomóc. Dzięki za taką litość!
Źle zrozumiałaś, Otylia próbowała zachować spokój. Widzę, że ci źle, że chcesz czegoś więcej, więc proponuję wyjście.
Czy o to prosiłam? Agata zrobiła krok w jej stronę, Otylia odruchowo cofnęła się. Zmieniłaś się, Otylia. Kiedyś byłaś normalna, teraz… Dumna, wyniosła. Patrzysz na wszystkich z góry z tym swoim Tokio i włoskim kostiumem.
To niesprawiedliwe.
Niesprawiedliwe? Agata podniosła głos, ktoś zza drzwi kuchni zajrzał, po czym zniknął. A sprawiedliwe, że wszędzie pokazujesz swoje idealne życie? Każdego dnia w Instagramie a to w samolocie, a to na konferencji, a to twój smoothie za pięćset złotych! Myślisz, że miło się na to patrzy?
Otylia aż zabrakło tchu…
Dzielę się radością, Agata. To normalne.
Radością? Agata prychnęła. Ty tylko się popisujesz! Pokazujesz wszystkim, jaka jesteś udana, a my co? Przegrane. Normalne kobiety w wieku trzydziestu lat mają już rodzinę, dzieci wychowują. A ty? Skaczesz po świecie jak kozica, bez męża, bez dziecka. Pusty kwiat!
To słowo uderzyło gdzieś głęboko, w najbardziej podatne miejsce.
Pracowałam na to, Otylia ledwie powstrzymała drżenie głosu. Harowałam nocami, kiedy ty oglądałaś seriale. Uczyłam się języków, kiedy ty gotowałaś zupy. To był mój wybór i mam do niego prawo.
Och, daj spokój! Po trupach szłaś, ot co. Myślisz, że nie wiem, jak podsiadłaś Magdę w pracy? Egoistka! Całe życie tylko o sobie myślałaś!
Otylia zamilkła, patrząc na dawną przyjaciółkę. Na jej drżące usta, czerwone plamy na policzkach, na tę złą, latami kumulowaną złość, która w końcu znalazła wyjście.
Nagle wszystko stało się jasne. Do obrzydzenia jasne.
Nie mnie nienawidzisz, Agata, powiedziała Otylia cicho. Siebie nienawidzisz. Za to, że bałaś się zaryzykować. Za to, że się poddałaś. Łatwiej jest ci myśleć, że jestem zła, niż przyznać, że po prostu zabrakło ci odwagi.
Agata pobladła.
Idź stąd!
Już idę, Otylia odłożyła szklankę na stół i skierowała się do drzwi. Żegnaj, Agata. I powodzenia w twoim przytulnym życiu.
Otylia chwyciła torbę z wieszaka i pchnęła drzwi wejściowe. Zimny deszcz chlasnął po twarzy, ale nawet się nie skrzywiła, wychodząc w tę szarą zasłonę.
Szpilki wystukały rytm na mokrym asfalcie. Drogocenny kostium przemakał, kleił się do pleców, tusz pewnie już płynął po policzkach, ale co za różnica. Otylia szła do metra i z każdym krokiem oddychało się lżej.
To dziwne spodziewała się bólu. Myślała, że ogarnie ją żal za piętnastoma latami przyjaźni, za tamtą dziewczyną z rozświetlonymi oczami na parapecie akademika, za wspólnymi marzeniami i planami. Jednak zamiast bólu przyszła tylko ulga, głucha i trochę wstydliwa.
Ich przyjaźń nie umarła dziś. Gasła powoli, rok po roku, rozmowa po rozmowie. Za każdym razem, gdy Otylia dzieliła się radością, a w odpowiedzi dostawała zaciśnięte usta. Za każdym razem, gdy opowiadała o planach, a Agata przewracała oczami. Za każdym razem, gdy próbowała wyciągnąć przyjaciółkę z bagna, a tamta łapała się jej nóg, ciągnąc w dół.
Otylia zeszła do metra i usiadła na pustym siedzeniu, nie zwracając uwagi na mokre ślady, które zostawiała. Wyciągnęła z torebki lusterko, spojrzała na swoje odbicie rozmazany tusz, potargane włosy, czerwone oczy. Uśmiechnęła się i schowała lusterko.
Jutro wstanie o szóstej, ułoży fryzurę, założy inny kostium i pójdzie do pracy. Bo życie nie kończy się przez cudzą zazdrość…
Miesiąc później Otylię wezwał dyrektor generalny. Weszła do gabinetu gotowa na wszystko nowy projekt, krytykę, kolejny maraton negocjacji. Ale pan Krzysztof Sokołowski milcząco wręczył jej teczkę z dokumentami, a Otylia przebiegła wzrokiem pierwszą stronę.
Awans na stanowisko regionalnej dyrektor ds. rynków azjatyckich.
Roczny kontrakt w Singapurze.
Zasłużyłaś, Otylio Janicka, szef oparł się w fotelu. Zarząd jednogłośnie wybrał ciebie. Wylot za trzy tygodnie, zdążysz się przygotować?
Otylia podniosła wzrok z dokumentów i przytaknęła.
Zdążę.
Wyszła z gabinetu ściskając teczkę do piersi i pozwoliła sobie przez kilka sekund postać w pustym korytarzu. Za oknem zachodziło listopadowe słońce, malując niebo złotem i czerwienią. Tam, gdzieś na blokowisku, Agata pewnie gotowała obiad i żaliła się Piotrowi na niesprawiedliwość świata.
A Otylia pakowała walizki do Singapuru.
I ani razu, przez całe swoje życie, nie pożałowała wyboru. Jak to się mówi każdy robi to, w czym jest najlepszy.