Teściowa naszego syna zabrała nam go sprzed oczu – po ślubie przestał nas odwiedzać, a teraz wieczni…

Po ślubie syna zabrała nam go teściowa.

Odkąd nasz syn się ożenił, jakby zapomniał o naszym istnieniu. Teraz siedzi wiecznie u swojej teściowej. Ona zawsze potrzebuje pomocy na gwałt. Zastanawiam się, jak ta kobieta w ogóle radziła sobie przez życie, zanim jej córka wzięła ślub z naszym synem.

Mają już ponad dwa lata po ślubie. Gdy syn zakładał rodzinę, dzieci zamieszkały oddzielnie, w mieszkaniu, które kupiliśmy mu jeszcze na początku studiów. Odkąd pamiętam, syn zawsze mógł liczyć na nasze wsparcie i zrozumienie. Nawet przed ślubem mieszkał już na własnym, bo akurat miał blisko do pracy.

Nie powiem, żebym nie przepadała za synową od początku wydawała mi się po prostu jeszcze niegotowa do prawdziwego życia we dwoje, choć syn jest tylko o dwa lata starszy. Synowa często zachowywała się, jakby była przedszkolakiem, nieraz była kapryśna aż strach. Ale nasz syn taki miły chłopak, i wciąż się zastanawiałam, jak to z nią wytrzyma.

Po poznaniu jej mamy wszystko było jasne. Chociaż teściowa syna jest w moim wieku, mentalnie zatrzymała się chyba w podstawówce. Znacie takich ludzi, co na starość nadal zachowują się jak dzieci? Tak właśnie ona. Totalnie bezradna, wieczny infantyl. W chwili ślubu swojej córki była już po szóstej nieudanej próbie małżeńskiej.

Nie miałyśmy wspólnych tematów ona odrealniona, chodziła swoimi ścieżkami. Ograniczałyśmy kontakt do Dzień dobry w autobusie i grzecznych gratulacji z okazji wesela młodych. I szlus.

Pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się jeszcze przed ślubem synowa ciągle wlokła naszego syna do mamy: do naprawy kranu, wymiany gniazdka, złożenia półki w kuchni, i tak w kółko. Na początku przymykałam oko myślę sobie: nie ma u nich w domu faceta, to niech jej syn czasem pomoże.

Z czasem awarie u teściowej zaczęły się namnażać. Syn coraz rzadziej się odzywał, a jeśli odmówił odwiedzin, zawsze tłumaczył się wizytą u mamy żony. W końcu wszystkie święta postanowili spędzać u teściowej, a my siedzieliśmy w domu tylko we dwoje plus moja mama. Tyle co kot napłakał!

Pół biedy, że syn olał nasze rodzinne spotkania, ale już gorzej, jak przestał reagować na naszą prośbę o pomoc.

Wtedy sprawiliśmy sobie nową lodówkę i poprosiliśmy syna o pomoc przy wniesieniu. Najpierw się zgodził, ale później zadzwonił, że jednak nie da rady, bo muszą z żoną jechać do teściowej, bo jej pralka cieknie.

Gdy mąż zadzwonił jeszcze raz, usłyszał w tle głos synowej: A rodzice to nie mogą zamówić ekipy od przeprowadzek?. W końcu syn przyszedł, ale był naburmuszony po całości.

Tato, serio? Nie mogłeś wezwać fachowców? Teraz ja muszę dźwigać!

Zbiło mnie to z tropu, ale nie wytrzymałam i zastanawiałam się, dlaczego teściowa nie może zadzwonić do hydraulika? Może ona żyje w innym świecie, gdzie nie ma złotych rączek? Syn stwierdził, że teraz ludzie to tylko zdzierają kasę, a nie naprawiają nic porządnie, więc mama żony potrzebuje pomocy.

Wtedy mój mąż nie wytrzymał i rzucił, że może i teściowa syna nie zna się na sprzęcie AGD, ale musi być mistrzynią pasterstwa, skoro synem tak dobrze kieruje jak swoją owcą. Syn się obraził i wyszedł, choć w sumie mąż miał rację nowe powinowate spoczywają na naszym synu jak na baranie. On naprawi wszystko, przewiezie wszystko, a o nas zapomniał i dla nas nigdy nie ma czasu.

Po tej sprzeczce syn przez dwa tygodnie się do ojca nie odzywał. Mąż obrażony, twierdzi, że pierwszy ręki nie poda. A ja? Rozdarta jak pizza na pół. Niby racja jest po stronie męża, ale można było to synowi powiedzieć delikatniej. Teraz się focha i nie przyjdzie, a ja nie zamierzam się go wyrzekać przez taką głupotę.

Mąż unosi się honorem i nie zamierza się dogadać, syn też nie chce ustąpić, bo uważa, że przeprosin się należy jemu. W tej całej sytuacji najlepiej bawi się oczywiście… teściowa!