— Przecież mnie nigdy nie kochałaś. Wyszłaś za mnie bez miłości. Teraz mnie zostawisz, gdy zachorowa…

Przecież ty mnie nigdy nie kochałaś. Wyszłaś za mnie bez miłości. A teraz mnie zostawisz, kiedy zachorowałem…

Nie zostawię cię! odpowiedziała Halina i przytuliła się do Piotra. Jesteś najlepszym facetem na świecie! Nigdy cię nie zostawię…

On aż nie mógł uwierzyć, że to prawda. Piotr miał kiepski nastrój…

Halina była żoną już dwadzieścia pięć lat, a przez cały ten czas wciąż podobała się facetom. Jako młoda dziewczyna cieszyła się ogromnym powodzeniem.

Zresztą, nie tylko wtedy! Jeszcze w podstawówce większość chłopaków biegała właśnie za Haliną. A przecież nie była jakąś wybitną pięknością.

Nie zdecydowała się na rozwód, choć jej mąż Wiesiek był, łagodnie mówiąc, osobowością trudną do jednoznacznej oceny.

Trwali z Wieśkiem do samego końca. Wychowali córkę, wydali ją za mąż. Mężem Anki został Włoch, teraz przesyłają piękne zdjęcia i zapraszają Halinę do siebie, do Bergamo. No ale ona wciąż się nie zebrała, żeby tam pojechać… Może jeszcze do nich wskoczy kiedyś. Wiesiek już nie pojedzie jego już nie ma.

Wiesiek zginął w wypadku samochodowym. Absurdalna sprawa… Okazało się później, że pewnie źle się poczuł za kierownicą serce nie wytrzymało, stracił kontrolę nad autem.

Może zemdlał? domyślała się Halina.

Teraz już się nie dowiemy westchnęła jej koleżanka, Grażyna, która była lekarką. Oficjalnie: wielonarządowe obrażenia, niezgodne z życiem.

Haliną wtedy totalnie wstrząsnęło. Grażyna pomogła wszystko ogarnąć.

Wiedziała dzięki swoim kontaktom wszystkie szczegóły. Pochowali Wieśka, a Halina została sama w ogromnym domu, który całe życie budowała razem z mężem.

Dla dwóch osób w sam raz, ale jak pojawiali się goście, to dom wydawał się za mały. A dla jednej dla kobiety taki dom był po prostu za duży, wręcz przytłaczający.

Dom to dom. Tu zawsze przyda się męska ręka…

Anka przyjechała pożegnać się z ojcem. Rozmawiała z Haliną o sprzedaży domu, kupnie mieszkania i o tym, żeby mama przeprowadziła się do nich do Włoch.

No chyba cię pogięło! złapała się za głowę Halina. Nie po to budowałam ten dom, żeby go teraz sprzedać. A do tej twojej Italii też mi się nie spieszy. Widziałam ją już…

Mamo!

Ach ty naiwna, Aniu! uśmiechnęła się przez łzy Halina. Żartuję przecież.

To dobrze, bo przez chwilę myślałam, że się kłócisz na poważnie.

Wszystko było tam jakieś… poplątane. Tak samo jak sam Wiesiek. Potrafił być opiekuńczy i kochający, ale liczył się tylko jego nastrój. Kiedy miał zły dzień, potrafił zniszczyć Halinie całą energię nerwami. Potem przepraszał, a ona nie miała w sobie tej potrzeby, by go winić. Tak żyli. Dwadzieścia pięć lat! Masakra…

Anka pobyła chwilę, ale musiała wracać jej mąż był w pracy, Ania chciała do niego jak najszybciej wrócić i zadbać o dom. Halina została sama.

Ale znając siebie wiedziała, że to nie potrwa długo.

No i rzeczywiście. Po pół roku smutku, kiedy już wyschły łzy, nagle się zorientowała, że wokół zaczęło się kręcić kilku adoratorów.

Nawet mama Haliny, świętej pamięci, nie rozumiała, co mężczyźni w niej widzą.

Co oni w tobie znajdują? Gromady za tobą chodzą! A przecież nie jesteś jakąś urodą powalającą… albo ja czegoś nie rozumiem.

Dobra jesteś mamo Halina poprawiała szminkę. Uroda to bzdura. Kobieta musi być z charakterem, z czymś szczególnym.

Idź już i baw się śmiała się mama. Bo ci narzeczony ucieknie, jak się znudzi czekaniem.

Jak ucieknie, to przyjdzie kolejny Halina wzruszała ramionami z uśmiechem.

Od tamtej rozmowy minęło już z trzydzieści lat. Ale nie zmieniło się nic. Kobiety narzekają, że po czterdziestce nie ma już wolnych mężczyzn.

Halina tego nie pojmowała, bo u niej, w wieku czterdziestu sześciu lat, pojawiło się nagle dwóch adoratorów obaj fajni!

Jej serce bardziej ciągnęło do Adama. Był nie tylko przystojny, ale błyskotliwy, elokwentny dobrze się z nim rozmawiało, przy nim nigdy się nie nudziła.

No ale Adam mistrzował właśnie w gadaniu. Halina zauroczyła się nim, ale z wiekiem wiedziała już: taki facet to nie do życia, zwłaszcza w tak dużym domu.

Drugi narzeczony, Piotr, był prostym, solidnym facetem. Z tych, co potrafią wypić więcej niż niejeden, ale wszystko im się w rękach pali, pracuje, można na nich polegać. Facet ze złotymi rękami, spokojny, ale z charakterem.

Dla żony czuły, opiekuńczy, ale gdy trzeba, przeniesie dla niej góry. Paradoksalnie, Piotr podobał się Halinie mniej kobieca logika, wiadomo…

Nie wygłaszał kwiecistych monologów, był raczej powściągliwy i mówił niewiele, chyba że wypił, wtedy sypał kawałami i anegdotami, można się było z nim pośmiać i pogadać o wszystkim.

No, Piotr rzeczywiście lubił się napić, ale na drugi dzień już na nogach, zimna woda, prysznic, energia do działania. Małomówny, ale skuteczny. Jego właśnie wybrała Halina.

Adam się obraził, że jego piękne słowa nie wystarczyły i zniknął.

Halina wyszła za Piotra i on był szczęśliwy, jakby złapał Pana Boga za nogi. Na weselu przesadził z alkoholem, śpiewał i tańczył do upadłego.

No nie wierzę powiedziała Grażyna. Minął ledwo rok po Wieśku, a ty już masz nowego męża. Nic się nie zmieniło! Babki nie mogą w dzień z latarką znaleźć faceta, a ty tylko wyjdziesz z domu i masz!

Powiedz to, co mama mówiła: „Co oni w tobie widzą? Przecież nie jesteś piękna!”

No już dobrze… Ale prawda zawsze cieszyłaś się powodzeniem, coś w tym jest.

Nie wiem, Grażynko, co oni we mnie widzą. Pogadaj z moją mamą o tym, jak chcesz.

Halina puściła oko do przyjaciółki i poszła zatańczyć z Piotrem. Tańczyła i w głowie rozpraszała ostatnie wątpliwości.

No i co z tego, że Piotr taki zwyczajny? Za to jaki silny i jak umie wszystko zrobić. I przystojny zresztą. A że głównie milczy? Może to nawet lepiej.

A gdybym wybrała Adama, to co? Z poezji jeszcze nikt się nie najadł.

Po kilku miesiącach Piotr zamienił działkę Haliny w bajkowy ogród. Wyciął zbędne drzewa, wyrównał ziemię, zrobił piękne kwiatowe rabaty. Postawił altanę, wykonał drewniany stół i ławki. W domu wszystko chodziło jak w zegarku.

Halina dobrze wybrała. Bez dwóch zdań.

Do tego Piotr potrafił jeszcze nieźle zarobić i zawsze chciał ją czymś ucieszyć, przynosił różne prezenty.

Porównała krótki czas drugiego małżeństwa z poprzednimi dwudziestoma pięcioma latami, i aż żal jej się zrobiło, że nie spotkała Piotra wcześniej. Złoty facet!

Latem robili wieczorami grilla, jedli kolacje pod altaną. Halina, objedzona szaszłykami, mrużyła oczy jak zadowolony kot. Piotr patrzył na nią z uśmiechem.

Co się tak patrzysz, Piotrze?

Nic takiego. Po prostu się cieszę.

Jego pierwsza żona była nudna i marudna. Już pogodził się z tym, że lepszej kobiety nie znajdzie.

Byli szczęśliwi przez cztery lata, aż nagle Piotr zaczął się gorzej czuć.

Szybko się męczył. Chudł. Gdy wypił a bywało, że lubił czuł się jeszcze gorzej.

Piotrek, trzeba iść do lekarza! zawzięła się Halina. Co ty czekasz? Jasno widać, że coś nie gra.

Ale daj spokój, Halinko! Przejdzie samo!

Co ty, w średniowieczu żyjesz? A jak nie przejdzie? Ty jak wszyscy faceci boisz się lekarzy?

Nie…

Piotr nie chciał powiedzieć, czego się boi. Bał się tylko jednego. Że jak się okaże poważnie chory, Halina go zostawi. Nie będzie chciała żyć z chorym facetem.

Piotr głupi nie był. Wiedział, że Halina wyszła za niego z rozsądku, a nie jakiejś wielkiej miłości. Ale on ją kochał! Po prostu.

Zobaczył ją kiedyś roztrzepaną przy kasie w Biedronce, kobieta nie mogła znaleźć portfela w torebce. Od razu zakochał się po uszy. Była w tym jej roztrzepaniu coś niesamowicie ujmującego.

Chciał podejść, przytulić, chronić przez resztę życia. Choć mama Piotra dziwnie pokręciła głową, kiedy poznała Halinę:

Tobie żyć, synu. Ale co ty w niej widzisz, to ja nie rozumiem. Ani piękność, ani młoda. A mogłabyś mieć każdą dziewczynę!

Piotr nikogo innego nie potrzebował. Teraz tylko zadawał sobie pytanie: jeśli naprawdę jest chory, czy będzie jeszcze potrzebny Halinie?

Halina nie mogła go namówić na lekarza. Przyszedł sobotni wieczór. Przyszła Grażyna z mężem, Jankiem. Piotr z Jankiem pili piwo i smażyli kiełbasy na grillu. Grażyna w kuchni obcinała Halinie sałatę i mówi:

On jakby chory, co?

Sama nie wiem! wyrwało się Halinie. Błagam go, idź do lekarza, a on nie i nie! Ty lekarz jesteś, co powiesz? Przecież coś z nim nie tak?

Hm zmienił się, schudł, skóra trochę taka żółtawa chyba…

Matko boska! Grażyno, namów go, proszę cię. Może ciebie posłucha? Ty lekarka!

Grażyna uważnie spojrzała na przyjaciółkę.

Hela… ty go kochasz? Bo pamiętam, jakie miałaś dylematy…

Halina zagryzła wargę, nie odpowiedziała.

Grażyna nie zdążyła go przekonać Piotr zemdlał podczas kolacji. Wezwali karetkę. Halina pojechała z nim. Cały czas trzymała go za rękę.

Odsunęli ją przed salą operacyjną.

Guz wątroby.

Rak?! przestraszyła się Halina.

Czekamy jeszcze na wyniki badań.

Na szczęście okazało się, że guz jest łagodny, ale był już spory, kiedy trafił na stół.

Lekarze zabronili Piotrowi prawie wszystkiego, powiedzieli, że rekonwalescencja potrwa długo, może całkiem nie wrócić do zdrowia. W końcu już nie młody.

Piotr totalnie się przygniótł. W szpitalu odwiedziła go mama.

Halina była wtedy w pracy, więc przyszła po południu matka, Zofia. Przyniosła mu jedzenie taką listę dozwolonych dań, że aż żal było patrzeć.

Synu, nie poznaję cię! westchnęła pani Zofia. Wyszedłeś z tego cało, nie masz raka, powinieneś tryskać radością. Chodź, masz tu pulpety na parze.

Nie chcę jeść.

A musisz! O co chodzi? Halina przychodzi do ciebie?

Przychodzi… póki co powiedział Piotr.

Ty się boisz, że cię zostawi? To byłaby głupota z jej strony.

A co ja teraz wart? Nawet pracować nie mogę. Nikt nie chce kaleki. Mam pięćdziesiątkę za pasem, a skończony facet.

Dzień dobry! weszła Halina. Co tu się dzieje, drzecie się na cały oddział. Dzień dobry, pani Zofio!

Będę już szła. Halo Halino, pa!

Co się stało?

Mama Piotra machnęła tylko ręką. Halina umyła ręce, podeszła do łóżka, na którym leżał ponury Piotr.

Coś taki naburmuszony, inwalida? Ręce, nogi masz na miejscu. Reszta się wygoi. Czytałam dziś trochę o wątrobie, wiesz?

O czym?

Wątroba to jedyny organ, co się naprawdę sam regeneruje. Jak zostaje przynajmniej 51% wątroby odrasta. U ciebie zostało 60%, więc spokojnie. Daj jej czas, a będzie dobrze!

Ale czy ja ten czas mam?

Słucham? nie zrozumiała Halina.

Że… czy mam czas.

Piotrek, czy coś ukrywasz? Lekarze coś zataiwszy, czy co?

Nie, nie o to chodzi…

Piotr wrócił do domu. Zaczął się dla niego najcięższy czas w życiu. Wystarczyło, że popracował chwilę fizycznie momentalnie czuł się wykończony. I to strasznie go dołowało.

Zbliżały się jego pięćdziesiąte urodziny, a myśl o jubileuszu tylko pogłębiała przygnębienie nie wolno jeść, nie wolno pić. No super impreza.

Halina jakby nawet nie zauważała, że on się szybciej męczy, z entuzjazmem wsuwała z nim dietetyczne obiady.

Halinko… zebrał się w końcu na odwagę. Co teraz z nami będzie?

Ale o co pytasz?

No Ja bardzo powoli zdrowieję. Zostawisz mnie, prawda? Powiedz lepiej teraz.

A niby czemu mam cię zostawiać? Dobrze mi z tobą.

Tak było, jak mogłem wszystko ogarniać i pracować. Teraz to nawet ja siebie nie mogę znieść.

A to błąd. Weź się w garść!

Staram się! Ale co to za życie? Dwa machnięcia młotkiem i jestem padnięty.

Halina objęła go od tyłu, wtuliła się w plecy.

Kocham cię. I nie zostawię nigdy. A do zdrowia nie wracaj z pośpiechem. Daj sobie czas.

Naprawdę kochasz? Chociaż troszkę?

Naprawdę.

Halina nie zostawiła Piotra. On powoli wracał do siebie.

Jubileusz zrobiła mu bez alkoholu, specjalnie, żeby nie czuł się gorszy.

Przyszło kilku przyjaciół, posiedzieli w altanie, pograli w planszówki.

Masz szczęście do żony, Piotrku przyjaciele poklepywali go na pożegnanie.

Pewnie teraz pójdziecie na moją cześć się urżnąć za moje zdrowie? rzucił przekornie Piotr.

Pośmiali się, rozeszli. Wieczorem Piotr i Halina usiedli na ganku, patrzyli na gwiazdy. Byli szczęśliwi po raz pierwszy od miesięcy Piotr poczuł ulgę.

Uwierzył, że wraca do siebie. I że żona naprawdę go nie zostawi. Przytulił Halinę mocniej.

Co tam, Piotrek?

Wszystko dobrze! powiedział.

No właśnie chichnęła Halina i pocałowała go w policzek.

Byli szczęśliwi…