Odszedł i dobrze — Jak to „abonent poza zasięgiem”? Przecież pięć minut temu jeszcze z kimś rozmawi…

Jak to abonent jest poza zasięgiem? Przecież jeszcze pięć minut temu z kimś rozmawiał! Agnieszka stoi pośrodku przedpokoju, trzymając komórkę przy uchu.

Rzuca spojrzenie na komodę.

Szkatułka z biżuterią stoi niby na miejscu, ale coś jest nie tak wieczko nie domknięte.

Romek! woła w głąb mieszkania. Jesteś w łazience?

Agnieszka powoli podchodzi do komody. Dotyka wypolerowanego drewna po plecach przechodzi zimny dreszcz. W środku pusto. Zupełnie nic.

Nawet rachunku ze sklepu, który robił za zakładkę, nie ma.

Zniknęła nie tylko biżuteria, ale i oszczędności. Te pieniądze sama mu dała…

Boże… wzdycha, osuwając się na podłogę. Jak mogłam być tak głupia? Przecież wczoraj się tylko kłóciliśmy o tapety… I obiecał, że pojedziemy nad morze w sierpniu…

A wszystko zaczęło się tak zwyczajnie. W czerwcu zeszłego roku w Agnieszki fiacie zatarł się tłok.

W warsztacie wycenili naprawę na takie pieniądze, że aż ją zatkało, więc zezłoszczona napisała posta na lokalnej grupie Pomoc Motoryzacyjna Mazowsza.

Ma ktoś pomysł, jak odblokować zastały tłok hamulcowy? napisała, wstawiając zdjęcie ubłoconego koła.

Komentarze posypały się natychmiast. Jedni radzili zostaw babko mechanikę, inni kazali kupić nową część.

W końcu odzywa się Romek85:

Dziewczyno, nie słuchaj ich. Kup WD-40, zestaw naprawczy za piętnaście złotych.

Zdejmij koło, ostrożnie wypchnij tłok hamulcem, ale nie do końca.

Przepłucz wszystko płynem hamulcowym, przesmaruj.

Jak gładź cylindra czysta będzie śmigać.

Agnieszka przygląda się tej instrukcji. Konkret, żadnego chamstwa.

A jakby były ubytki na cylindrze? odpisała.

To tylko wymiana. Ale po zdjęciu, jak na zdjęciu, widać, że dbasz o auto będzie dobrze. Jakby co, pisz na priv.

Tak zaiskrzyło.

Romek okazał się prawdziwym specem od techniki.

W ciągu tygodnia doradził jej przy wymianie oleju, wyborze świec, a nawet ostrzegł, jaki płyn do chłodnicy omijać szerokim łukiem.

Sama łapała się na tym, że czeka na jego wiadomość.

Romek, jesteś moim ratunkiem pisała pod koniec lipca. Może spotkamy się na kawę? Ja stawiam. Ewentualnie piwo, w ramach oszczędności.

Odpisał dopiero po trzech godzinach.

Agnieszko, bardzo chętnie, serio. Ale jestem teraz… w delegacji. Długo mnie nie będzie. Nawet za granicą.

O, daleko? zdziwiła się.

Dalej nie można. Nie będę kłamał. Bardzo mi się podobasz. Ale nie jestem w delegacji. Odsiaduję wyrok. Zakład karny w Siedlcach, jeśli coś ci to mówi.

Agnieszce wypadł telefon na kanapę. W klatce zabolało.

Więzień? Ona, porządna księgowa w dużej firmie, dwa tygodnie koresponduje z kryminalistą?!

Za co? napisała drżącymi dłońmi.

Art. 286. Oszustwo. Głupota, trochę mnie wrobili, trochę sam przegiąłem. Został mi niecały rok. Jeśli chcesz skasuj rozmowę, zrozumiem.

Nie odpisała. Po prostu zablokowała go i przez trzy dni była cieniem samej siebie. Nawet w pracy koleżanki pytały, czy jest chora.

Ona tylko myślała:

Dlaczego taki inteligentny, złota rączka, mądry facet i więzienie?

Po tygodniu zobaczyła, że dostała maila Romek jeszcze kiedyś poprosił o adres. Nie usunęła go z kontaktów, tylko zamknęła czat.

Agnieszka, nie mam żalu. Naprawdę. Wiedziałem, że tak będzie. Jesteś pełna światła, dobra. Taki jak ja to nie dla ciebie.

Dziękuję ci za te rozmowy. To były najlepsze dwa tygodnie ostatnich trzech lat. Życzę ci szczęścia. Żegnaj.

Agnieszka przeczytała to w kuchni i nagle się rozpłakała. Było jej żal i jego, i siebie, i tego wszystkiego.

Czemu innym się układa, a mnie tylko żonaci albo maminsynki, a tu jedyny normalny w kryminale? pytała samą siebie.

I znów nie odpisała…

***

Agnieszka próbowała chodzić na randki wszystko nie to.

Jeden całą kolację opowiadał o kolekcji znaczków, drugi przyszedł z brudem pod paznokciami i poprosił, żeby dzielić rachunek.

W marcu, w dzień swoich trzydziestych piątych urodzin, czuła się niewyobrażalnie samotna.

Rano przyszła wiadomość.

Wszystkiego najlepszego, Agnieszko! pisał Romek. Wiem, że nie powinienem się odzywać, ale nie mogłem się powstrzymać. Niech wszystko ci się układa.

Zasługujesz na księcia z bajki.

Z chleba i drutu zrobiłem coś fajnego Gdybym mógł dałbym ci.

Pomyśl tylko, że gdzieś na Mazurach ktoś pije dziś za twoje zdrowie bardzo kiepską herbatę.

Dziękuję, Romek odpowiedziała. Miło mi bardzo.

Odpowiedziałaś! czuć było jego radość. Jak się masz? Jak tam fiat? Dawała radę w mrozy?

Zaczęło się od nowa.

Teraz rozmawiali codziennie. Romek dzwonił, kiedy miał możliwość.

Miał głęboki, trochę zachrypnięty głos.

Opowiadał o dzieciństwie: o bracie, o tym, jak dziś wychowuje jego siostrzeńców, o marzeniu, by zacząć od zera.

Do rodzinnego miasta nie wrócę, Aga opowiadał przez telefon, kiedy podgrzewała sobie kolację. Stare towarzystwo, znowu by mnie wciągnęli w bagno.

Chciałbym wyjechać, gdzie nikt mnie nie zna. Pracować fizycznie, na budowie albo jako mechanik. Ręce mam.

A gdzie byś chciał? pytała cicho.

Najchętniej do ciebie. Wziąłbym pokój, może kawalerkę za grosze. Choćby, żeby wiedzieć, że mieszkamy w jednym mieście.

A potem czas pokaże. Nie narzucam się, nie bój się

W maju Agnieszka była zakochana po uszy.

Znała harmonogram jego przepustek, wiedziała, kiedy ma kąpiel, kiedy pracuje w warsztacie.

Słała mu paczki: herbatę, czekoladki, ciepłe skarpety, różne części do jego majsterkowań.

Romeczku, wytrzymaj, tylko spokojnie, proszę błagała. Nie wchodź w żadne głupoty.

Dla ciebie, kochanie, mogę być cichutki jak myszka śmiał się. W kwietniu jestem wolny.

Czekam.

***

W kwietniu Agnieszka stoi pod bramą zakładu karnego. Kupiła mu nową kurtkę, jeansy, buty sportowe.

Sercem wali jej tak mocno, że aż jej się słabo robi.

Kiedy wychodzi, niski, krępy, z krótkimi siwiejącymi włosami, przez chwilę zastyga.

Na zdjęciach wyglądał trochę inaczej.

Ale gdy się uśmiecha i mówi:

No hej, pani domu rzuca się mu na szyję.

Boże, żyjesz szepcze w jego szorstki policzek.

Gdzieżbym poszedł mocno ją przytula. Pachniesz pięknie, kwiatowymi perfumami

Jadą do niej.

Pierwszy tydzień jak z bajki. Romek od razu bierze się za prace naprawia cieknący kran, rozkręca zamek w drzwiach, który od pół roku się zacinał.

Wieczorami siedzą w kuchni, popijają półsłodkie, opowiada jej śmieszne historie, pomijając drażliwe szczegóły.

Romek mówi dziesiątego dnia mówiłeś, że szukasz pokoju do wynajęcia.

Może nie trzeba? Mam dużo miejsca. Razem raźniej.

Zaoszczędzisz, kupisz sobie narzędzia, zaczniesz urządzać się po swojemu.

Aga, nie jest to w porządku, kręci nosem, mieszając cukier w kubku. Facet powinien zapewnić kobiecie dom.

A tak to tylko ci ciąży, jem twoje jedzenie.

Przestań, kładzie mu rękę na dłoni. Przecież jesteśmy razem. Jak staniesz na nogi, znajdziesz pracę, wszystko wróci do normy.

Brat wczoraj dzwonił, nagle spuszcza oczy. Siostrzeniec ciężko chory, potrzebna operacja, jest płatna.

Prosi o pożyczkę, a ja No widzisz sama, pustki w kieszeni. Wstyd mi, Aga. Rodzinie nie pomogę.

Ile potrzeba? pyta ostrożnie.

Sporo… dwadzieścia tysięcy złotych. Podobno już część zebrali.

Myślę, może pojechać na budowę do Warszawy? Szybko zarobię, tam płacą dobrze.

Agnieszka milczy. Dokładnie tyle odkładała przez trzy lata, wszystkiego sobie odmawiając.

Chciała zrobić remont wymienić kafelki, kupić prysznic z hydromasażem

Mam tę sumę, mówi szeptem.

Romek gwałtownie podnosi głowę.

Nawet nie myśl! To twoje, nie wezmę.

Romek, to przecież rodzina. Sam mówiłeś, że rodzinie się pomaga. Pożyczysz, oddasz później. Przecież jesteśmy razem.

Długo się wzbrania. Dwa dni chodzi naburmuszony, zaczyna nawet palić w oknie, choć obiecał, że rzuci.

W końcu Agnieszka sama wyjmuje pieniądze i kładzie na stole.

Weź. Jedź do brata, przekaż. Albo przelej.

Lepiej zawiozę, obejmuje ją. I pogadam, może znajdzie się jakakolwiek praca na miejscu.

Na dwa dni, Aga, tylko na dwa.

***

Agnieszka siedzi na podłodze już prawie godzinę. Nogi zdrętwiały, ale nie czuje bólu.

Wspomina wczorajszy wieczór. Oglądali jakąś głupią komedię, śmiał się, obejmował ją, czuła się najszczęśliwsza na świecie.

Może pojadę dzień wcześniej, łatwiej będzie wrócić powiedział przed snem.

A uciekł o dzień wcześniej. Nawet nie usłyszała, gdy się ubierał. Przez sen wydawało jej się, że zatrzasnęły się drzwi Uznała, że to sąsiad.

O czternastej w końcu dzwoni do jego brata. Numer, który kiedyś jej podał na wszelki wypadek.

Halo? odpowiada szorstki męski głos. Słucham?

Dzień dobry, nazywam się Agnieszka, jestem przyjaciółką Romka. Miał dziś do was jechać?

W słuchawce cisza. Potem ciężkie westchnienie.

Proszę pani, jaki Romek? Mój brat ma inne imię, a i tak jeszcze pół roku odsiaduje. Dopiero w październiku wychodzi.

Agnieszce robi się ciemno przed oczami.

Jak Przecież go odebrałam w kwietniu spod Siedlec…

Słuchaj pani, głos staje się niecierpliwy. Mój brat, Marek, siedzi w innym zakładzie.

A Romek Romek to mój były współwięzień. Wyszedł dwa miesiące temu.

Ukradł mi telefon na zielonej linii, zgrał wszystkie kontakty.

Pani, jesteś kolejną korespondencyjną, którą oszukał. Na tym się zna.

Politechnika skończona, wygadany.

Agnieszka powoli odkłada słuchawkę na podłogę. Przypomina sobie, jak uczył ją zmieniać świece.

Nie przekręcaj, mawiał. Bo zerwiesz gwint i po zawodach.

Zerwałam, szepcze. Sama sobie zrobiłam bałagan.

Nagle orientuje się, że nie miała pojęcia, z kim tak naprawdę mieszkała. Nawet nigdy nie widziała jego dowodu, żadnej papierologii po wyjściu.

Czy on w ogóle miał na imię Romek!?

***
Agnieszka idzie oczywiście na policję i składa zawiadomienie. Pokazuje zdjęcia, dowiaduje się o swoim partnerze jeszcze ciekawszych rzeczy.

Romek nazywa się faktycznie Roman i to jedyne, co mówił zgodnie z prawdą.

Dostał wyrok za poważne przestępstwo, pół życia spędził w więzieniu Agnieszkę poznał, gdy odsiadywał trzeci turnus.

Agnieszka robi znak krzyża, zmienia zamki i uznaje, że w sumie miała szczęście. Jak na tle poprzednich jego kobietOd tego wszystkiego bolała ją głowa. Wieczorem przez jakiś czas tylko leżała na plecach, gapiąc się bez sensu w sufit, z pustką pod żebrami. Ale nie płakała. Przynajmniej nie tym razem.

Na drugi dzień, wcześnie rano, wyjęła z szafy starego fiata w miniaturze modelik, który kiedyś kupiła na giełdzie, a potem wstawiła na półkę, aby nie zapomnieć, od czego zaczęło się jej życie z Romanem. Obróciła go w dłoniach, odkręciła kółko, poprawiła drzwi. Przez chwilę poczuła, jakby znowu była sobą tą Agnieszką, która zawsze umiała naprawić to, co się rozpadnie.

Po południu przyszła sąsiadka z parteru.

Słyszałam, że coś się stało Potrzebuje pani pomocy? spytała niepewnie.

Agnieszka uniosła głowę, jakby pierwszy raz zobaczyła kogoś od tygodni.

Napije się pani herbaty? zaproponowała.

Przy starej szklance, z rysą na brzegu, opowiadała tylko ogólniki. Że to się już nie zdarzy, że nauczyła się czegoś cennego. Sąsiadka podała jej rękę. Było w niej coś ludzkiego, prostego: drobny gest solidarności, który sprawił, że świat zrobił się odrobinę mniej zimny.

Wieczorem Agnieszka weszła na forum Pomoc Motoryzacyjna Mazowsza. Z nowego konta, pod innym nickiem, zobaczyła, że ktoś pyta o hamulce w starym fiacie. Skreśliła krótką, rzeczową odpowiedź, dodała nawet, gdzie szukać tanich części.

Następnego dnia przyszła paczka z kwiatami. Kartka podpisana była tylko życzliwy przechodzień i w środku leżał śmieszny breloczek mały fiat z wykrzywionym uśmiechem z drutu i stary kluczyk.

Roześmiała się głośno, pierwszy raz od tygodni. Miała wszystko, co straciła i coś jeszcze: tę dziwną pewność, że wszystko można odbudować, nawet jeśli serce wymaga generalnego remontu.