Niesprawiedliwość – Mamo, – Aline zaskoczył głos, – dlaczego dostałam nie milion, tylko trzysta trz…

Niesprawiedliwość

Mamo dopytała jeszcze raz Malwina Dlaczego dostałam nie milion? Tylko trzysta trzydzieści tysięcy Skąd taka kwota

Słyszałem w tle, jak u mamy suszarka do włosów szumiała. Zaraz ją wyłączyła i odezwała się do Malwiny:

Tak, wszystko się zgadza mama, Weronika, sprawnie rozporządziła cudzym milionem Trzysta trzydzieści.

Malwinie jednak należało się znacznie więcej.

Trzysta trzydzieści? Mamo, a gdzie reszta sześćset siedemdziesiąt? Spodziewałam się miliona. Prawie równo milion złotych miało być. To pieniądze po moim ojcu, miałaś mi je przelać po sprzedaży mieszkania.

Oj Malwinko, nie zaczynaj znowu z tą księgowością odpowiedziała Wiesz przecież, że wszystko załatwiłam uczciwie.

Jakie, przepraszam, uczciwie? parkiet pod butami aż zatrzeszczał, jakby też miał dosyć Dałam ci pełnomocnictwo do sprzedaży mojego mieszkania, które odziedziczyłam po ojcu. Prosiłam cię, żebyś przelała mi pieniądze. I co? Gdzie się podziała reszta?

Malwina poczuła, że zbyt wcześnie odetchnęła z ulgą.

Przelałam! suszarka znowu ruszyła Ale zrobiłam to jako matka. Dobra matka. Podzieliłam pieniądze po równo na wszystkie dzieci. Twoja uczciwa jedna trzecia należy do ciebie.

Powinna dostać całość.

Rozdzieliłaś spadek po moim ojcu na trzy osoby? Na mnie i na nich? Malwina miała na myśli przyrodnich braci Mamo, to TYLKO moje pieniądze! Mój ojciec! Mamy różnych ojców, jeśli cię to zaskakuje.

A co za różnica, kto ojciec? mama suszyła dalej włosy, a potem je układała Te pieniądze są wspólne. Oni są twoimi braćmi. Ja jestem twoją matką. Widziałabym, jak ty się obkładasz takim majątkiem, a oni zazdroszczą? Nie do pomyślenia! Uczciwość wymaga sprawiedliwości. Po równo.

Przewinąć czas do dnia podpisywania pełnomocnictwa i samej sobie dać po głowie za głupotę

Po równo? Podzieliłaś mój milion na trzy! Trzysta trzydzieści trzy tysiące! A reszta, mamo? A mieszkanie było trochę droższe.

Tak, było trochę powyżej miliona po odliczeniu podatków i opłat machnęła ręką Weronika Zaokrągliłam. Reszta to moje, za fatygę. Sama byś latała po urzędach? Nie! A ja wszystko wzięłam na siebie, kiedy ty pracowałaś.

Aż tak ciężko miałaś?

Nie waż się tak do mnie mówić! warknęła mama Oczywiście, twój ojciec był twoim ojcem, ale JA jestem twoją matką i JA decyduję. Zresztą ty jesteś dorosła, najstarsza tobie potrzeba mniej. Chłopakom rodziny niedługo trzeba zakładać. Ty dziewczyna, od ciebie się tyle nie wymaga.

Czyli co, ja nie mam mieć rodziny? Mam jeść chleb z masłem, bo jestem dziewczyna i mi wielkość sumy się nie należy? szyderczo spytała Malwina Przelej resztę, mamo. Od razu.

Nie.

Krótko. Kropka.

Mama wiedziała, że Malwina nic nie zrobi. Do sądu po własną matkę za pieniądze? Nikt jej nie zrozumie, raczej wręcz potępi. Chociaż to matka, czasem mają kontakt.

Po dwóch tygodniach, Malwina już się uspokoiła i ogarnęła swoje finanse. Przeglądała zdjęcia w internecie Janek pozował na tle nowiutkiego niebieskiego Polo, a Damian podpisał zdjęcie: Nowa maszyna!

Bracia kupili sobie tanie auta. No, trudno. Malwina odłożyła swoje trzysta trzydzieści tysięcy i postanowiła poczekać. Cierpliwość jest złotem, jak mawiała babcia.

Minął ponad rok. Malwina pracowała, oszczędzała, planowała. Pogodziła się z sytuacją, ale nie zapomniała. Matka zachowywała się normalnie dzwoniła, opowiadała różne rzeczy.

Ale dzisiaj zadzwoniła tonem, od którego skóra ścierpła na karku.

Malwina się spięła.

Co się stało, mamo?

Babcia Weronika miała przerwę w głosie Babcia Janka i Damiana zmarła rano.

Malwina poczuła dziwne odrealnienie jak z filmu. Ta babcia nigdy nie była kimś ważnym w jej życiu. Dla niej to była po prostu teściowa mamy lub babcia braci. Po ludzku, przykro.

Oh, współczuję.

Trzeba zająć się pogrzebem, papierami, nie mam czasu, jestem sama, chłopcy nie mają pojęcia, co i jak. Przyjedziesz? Pomożesz?

Malwina nawet nie ze złośliwości powiedziała, tylko była w pracy i nie mogła się zwolnić.

Mamo, pracuję. Fizycznie nie dam rady przyjechać na pogrzeb osoby, którą widziałam góra trzy razy w życiu odpowiedziała.

Nigdy nie zabierano jej do tej babci mimo że była dzieckiem mamy.

No błagam! poprosiła mama Bardzo by się przydała pomoc.

Nie przyjadę, ale mogę pomóc pieniędzmi. Ile trzeba? Powiedz i zaraz przeleję.

Mama najpierw się wzbraniała, ale uznała, że pieniądze się przydadzą.

To nie to samo ale dobrze. Dasz dwadzieścia tysięcy?

Załatwione. Do tego, mamo, prześlę ci osobno jeszcze trochę, żebyś się nie martwiła o drobiazgi. Potraktuj to jako mój wkład w upamiętnienie ich babci.

Dziękuję, Malwinko. Zawsze ratujesz sytuację.

Malwina rozłączyła się, czując obrzydliwe zadowolenie. Miała już wymówkę: nie pojechała, ale pomogła. Teraz nikt jej nic nie zarzuci.

Minęło pół roku. O pogrzebie wszyscy zapomnieli. Damian i Janek już chyba mieli nowe zabawki może motocykle, może telefony.

W jeden spokojny wtorek Malwina uznała, że czas w końcu zapytać. Zadzwoniła do mamy, siedząc w kantynie przy pracy, szykując się do następnej narady.

Cześć, mamo! Co słychać?

Malwinko! Wszystko po staremu. Damian znalazł nową pracę, lepszą niż poprzednia. A Janek też dobrze, jakąś dziewczynę poznał.

Cieszę się z nich powiedziała Malwina Mamo, chciałam dopytać o jedną sprawę

Jaką sprawę? mama od razu się wyostrzyła.

Pół roku już po śmierci babci. Wszyscy dostali spadek, prawda?

Ta rozmowa szła ciężej, niż pytanie o te trzysta trzydzieści tysięcy.

Malwina, do czego zmierzasz? Oczywiście, spadek został podzielony.

No właśnie. A gdzie moja część spadku?

Jakiego spadku? mama udawała, że nie wie o co chodzi, ale Malwina słyszała po głosie, że łże znam ją aż za dobrze.

Po babci.

Ale przecież to nie twoja babcia.

A co za różnica? Malwina nawiązała do tamtej argumentacji Jestem twoim dzieckiem. Sama mówiłaś, że dzieci nie można skrzywdzić w spadku. Mój milion podzieliłaś na trzech. Dla sprawiedliwości.

Malwina, to co innego! Weronika zaczęła atakować To zupełnie co innego!

A czym niby? Mówiłaś, że spadek to wspólna sprawa, Ty decydujesz, bo jesteś matką, musisz dbać o wszystkich.

Sytuacje są nieporównywalne

No proszę! sarkastycznie rzuciła Malwina Jak to się wygodnie zmienia! Przy moim milionie wszystko było wspólne i podział się należał. Gdy chodzi o mieszkanie po babci chłopaków, nagle dziedziczenie idzie po linii ojca?

Daj spokój z tym czepianiem się słówek! obraziła się mama Chcesz, żebym powiedziała chłopakom, że też ci się coś należy po ich babci?

Chcę powiedzieć, że nadużyłaś mojego zaufania i zabrałaś mi trzecią część pieniędzy, motywując to tym, że jesteśmy wszyscy rodzeństwem. Teraz chcę tę samą logikę, twoją logikę, zastosować wobec siebie. Pomagałaś im sprzedać mieszkanie, prawda?

Te pieniądze już wydane.

Wydane na co? Na samochody? Remonty? To ja też bym chciała. Gdzie moje pieniądze, mamo? Tłumaczyłaś mi, że jako dziewczyna mam się cieszyć, że dostałam mniej. Ale ja się nie godzę.

Mama najpewniej teraz kalkulowała w głowie, jak wybrnąć z pułapki, którą sama na siebie zastawiła rok wcześniej. W naszej rodzinie zawsze tak było. Dla chłopaków ojczym był ojcem i wszystko, co najlepsze do nich należało. Ta babcia Malwiny nie znosiła, była dla niej tylko obcą dziewczynką. Matka nigdy nie stanęła w obronie córki.

Malwina, co z tobą jest nie tak? pewnie już brakło argumentów Po co ci te pieniądze? Przecież pracujesz. Jesteś młoda, zdrowa. Ty sobie radzisz. Damian i Janek muszą myśleć o mieszkaniach. Oni są mężczyznami! Im trudniej.

Czyli twoje stanowisko jest takie: spadek po moim ojcu wspólny, bo jesteśmy rodzeństwem. Spadek po babci chłopaków tylko ich, bo oni są facetami, a ja dziewczyna, od której się nic nie wymaga?

Nie wygłupiaj się odpowiedziała matka Co to za chciwość w tobie?

Nigdy się nie przyzna, że postąpiła nie fair. Dla niej Malwina była tylko sknerą, bo ośmieliła się upomnieć o sprawiedliwość.

Może nie zdajesz sobie sprawy, ale na pełnomocnictwo miałaś prawny obowiązek przelać mi całość ze sprzedaży mieszkania. I termin przedawnienia jeszcze nie minął. Nie sugeruję niczego, ale

Malwina! Grozisz mi? mama przestraszyła się, ściszając głos.

Nie, mamo. Ale wciąż mogę się upomnieć o swoje. Przemyśl to.

Minął miesiąc. Przyszły przelewy na całą resztę i mama demonstracyjnie zablokowała Malwinę wszędzie, gdzie się dało.