Porwanie stulecia — „Chcę, żeby za mną latali faceci i płakali, że nie mogą dogonić!” – przeczytała …

Porwanie stulecia

Chciałabym, żeby faceci biegali za mną i płakali, że nie potrafią mnie dogonić! przeczytała głośno swoje pragnienie Justyna i podpaliła karteczkę, na którą je wcześniej zapisała. Popiół strzepnęła do kieliszka, po czym dopiła resztkę prosecco, podczas gdy przyjaciółki zanosiły się śmiechem.

Choinka zamigotała lampkami, jakby przelotnie się nad czymś zamyśliła, a potem zaświeciła jeszcze jaśniej. Z głośników poleciała kolęda, szkło zadźwięczało, twarze zamazały się w wirującym karnawałowym fajerwerku. Z gałęzi posypał się złoty brokat choć może to jedynie tak zapamiętała…

Mamo… Ma-muś, wstawaj!

Było mi ciężko otworzyć oczy. Nad moją głową stała cała drużyna piłkarska.

Kim wy jesteście? Znam was, dzieciaki?

Dzieci pokładały się ze śmiechu i przedstawiały po kolei, przekrzywiając głowy:

Mamo, no zastanów się! Mateusz 9 lat, Leszek 7, Sławek 5, Dawid 3!

W pełnym składzie, rozbawieni, przejęci, ze sprytnymi uśmieszkami na ustach. Nie o takich biegających za nią facetach marzyła ona w sylwestrową noc…

A gdzie wasz trener… tfu! Ojciec, gdzie wasz ojciec? zachrypiała suchym gardłem. Przynieście mamie trochę wody…

Ledwo na chwilę przymknęła powieki, już było: Mamooo!

Zaraz w ręce wciśnięto mi dwa kubki wody, mandarynkę i filiżankę z ogórkową zalewą. Starszy syn już dobrze wiedział, jak reanimować matkę po świętowaniu. Rośną mi dzieciaki…

Mamo, wstawaj, obiecałaś… marudziły młodsze.

Starałam się przypomnieć, jak się tu znalazłam i co dokładnie obiecałam tej bandzie.

Kino? próbowałam zgadywać.

Nieee.

McDonalds?

Nie!

Sklep z zabawkami?

No mamo! Przestań udawać! Jesteśmy prawie gotowi, a ty śpisz!

To gdzie wy się wybieracie, powiedzcie matce? poddałam się.

Kochana, wstawaj rozległ się męski głos od drzwi. W pokoju pojawił się wysoki, ciemnowłosy mężczyzna. W jego piwnych oczach mignęły złote iskierki. No, niezła partia!

Jesteśmy gotowi, spakowałem już auto. Po drodze wstąpimy do supermarketu i ruszamy!

Próbowałam sobie przypomnieć, kto to taki i dlaczego dzieci nazywają mnie matką. Pusto… w głowie nie miałam żadnej wersji.

Mamo, nie zapomnij naszych kąpielówek! Swoje też weź! zawołał któryś z dzieciaków.

To tam jest też basen? przemknęło mi przez głowę. Co za życie! Tylko czemu ja nic nie pamiętam?

Otworzyłam oczy szerzej i powoli rozejrzałam się po pokoju. Nic tu nie było moje. Ani zdjęcie na komodzie, ani ciężkie zasłony w nieznanym wzorze, nawet meble. Zupełnie obco. Jedynym znajomym akcentem była gwiazda betlejemska w białej doniczce, przybranej drobnymi perłowymi koralikami jedyny punkt zaczepienia w tej przestrzeni.

Zamknęłam oczy i zaczęłam skrupulatnie odtwarzać w pamięci wczorajszy wieczór. Z dziewczynami poszłyśmy do restauracji w Krakowie na sylwestrową domówkę w stylu Tajemniczego Mikołaja. Jak za studenckich lat, tylko tym razem z francuskimi torebkami, włosami ułożonymi przez fryzjerkę i wieczną gonitwą w tle.

Każda wypindrzona, rozchichrana, wdzięczna za odrobinę wolności: bez dzieci, mężów, zakupów, gotowania… Czułam się wolna, bo tylko ja jeszcze nie założyłam rodziny. Nikt mnie nie pytał o zdanie, nikt nie gonił, nie musiałam się tłumaczyć. Śmiali się, że jestem ostatnią panną popijając przy tym prosecco.

Kupiłam koleżance zestaw kosmetyków z czarnym kawiorem i złotymi nitkami żartowałyśmy, że taki krem to lepiej rozsmarować na grzance i zjeść z szampanem na śniadanie. Robiłyśmy sobie z tego ubaw, robiąc zdjęcia boxowi, jakby to był co najmniej rekwizyt z muzeum sztuki.

W zamian podarowano mi kwiat bożonarodzeniowy, właśnie tę gwiazdę betlejemską w perłowej doniczce. I butelkę unikalnego prosecco z jakiegoś włoskiego zamku takiego, co to się otwiera tylko na wyjątkowe okazje.

Przeczytałam z kartki jakiś toast albo życzenie… i… dalej już nic nie pamiętam. Jeden wielki urwany film. Jak to się mówiło? Przyszła, wypiła, zasnęła, gipsem się obudziła!

Spojrzałam w lustro ta sama młoda dziewczyna, makijaż jakby dopiero wyszła z imprezy. Ale skąd dzieci, mąż? Ani nie przypominam sobie ślubu, ani porodów, ani pierwszych kroków tych dzieciaków! Co dziwne, ich imiona znam, a imienia męża nie coś tu grubymi nićmi szyte…

Wyszłam z pokoju. W korytarzu stały walizki na kółkach: dwie duże, markowe czarna i beżowa. Obok trzy dziecięce, sportowe plecaczki. Wyjazd w plener? Chyba nie…

W tym momencie do mieszkania wszedł mój mąż. Pewnym ruchem chwycił bagaże i delikatnie popchnął mnie do drzwi.

Spóźnimy się powiedział spokojnie, bez cienia irytacji.

Odruchowo spojrzałam na dłoń. Nie było obrączki. Ani u mnie, ani u niego. Jeszcze dziwniej…

Dzieciaki wsiadły kolejno do dużego, rodzinnego busa. Plecaki na miejsce, pasy zapięte. Mąż usiadł za kierownicą. Westchnęłam głęboko i zajęłam miejsce z przodu.

Natychmiast podał mi kawę z mlekiem, jakiej nie znoszę. Dziwne, bardziej niż wszystko inne.

Ruszamy! powiedział wesoło, puszczając oko do dzieciaków. Bus ruszył, a ja coraz bardziej czułam się nieswojo.

Z tyłu dzieci rozmawiały ściszonymi głosami, żartowały. On prowadził skupiony, czasem rzucał mi badawcze spojrzenia, jakby pomiędzy nami istniał spisek.

Patrzyłam przez szybę i miałam wrażenie, jak jeż z bajek wszystko na pozór proste: dom, rodzina, auto, a nic niejasne.

Wyjechaliśmy na krakowską obwodnicę i mijaliśmy rogatki miasta. I wtedy byłam pewna: to nie moja rodzina! Przypadkowy facet i obce dzieci!

To on mnie porwał!

Nie, to oni mnie porwali!

Ale skąd znam imiona dzieci? Sama już się pogubiłam. Jedno było dla mnie oczywiste trzeba działać!

Wyprostowałam się, ścisnęłam kubek z kawą i udawałam spokój. W środku we mnie narastał tryb przetrwania.

Po pół godzinie dzieci zgodnie zaczęły protestować:

Tato, siku!

Chcę pić!

Jest coś do przegryzienia?

Auto zjechało na stację benzynową, wszyscy wyskoczyli i skierowali się do budynku.

To był mój moment! Serce waliło jak dzwon. Kiedy nikt nie patrzył, przemykałam do auta, zamierzałam ruszyć… ale kluczyków zabrakło.

Jest, znalazłaś się! usłyszałam spokojnie zza uchylonej szyby.

Skoro wszyscy są, ruszamy! powiedział łagodnie facet. Ja prowadzę, a ty odpoczywaj. I znów ruszyliśmy w drogę.

Po godzinie skręciliśmy pod lotnisko w Balicach szkło, beton, ruch ludzi. Zaparkowali, całą gromadą weszliśmy do środka.

Czułam już tylko panikę! Na pewno mnie wywożą! Nie dam się porwać! Muszę działać!

Zaczęłam zostawać w tyle za tą, aż za dobrze zorganizowaną rodzinką. Parę kroków i nagle rzuciłam się biegiem w stronę ochroniarza.

Porwanie! Pomocy! krzyknęłam wprost do niego.

Reakcja była natychmiastowa. Zostałam powalona, skutą kajdankami do ziemi. Zjawiło się kilku ochroniarzy z bronią i krótkofalówkami.

Zaczekajcie! To wszystko wyjaśnię! usłyszałam jeszcze znajomy głos mojego rzekomego porywacza.

To noworoczny żart! Prosimy o wybaczenie! To nie porwanie!

Wszystko zaczęło mi się zamazywać, aż w końcu zobaczyłam je moje koleżanki, schowane za reklamowym standem. Uśmiechnięte, trochę speszone, trochę szczęśliwe.

Mamo! dzieci dorwały się do jednej z nich, stojącej pośród przyjaciółek. Pozostałe już tłumaczyły się i usprawiedliwiały przed ochroną, prosząc o zdjęcie mi kajdanek.

Odwiazali mnie, uspokoiłam się powoli. Stałam tam, rozczochrana, z walącym sercem, aż uświadomiłam sobie: nikt mnie nie porwał.

Prank? Naprawdę?!

Gdy adrenalina opadła, zaczęłam dostrzegać sens słów i docierało do mnie coraz więcej.

To był żart.

Spektakularny, kosztowny, maseczkowy żart.

Koleżanki rozgadały się na wyścigi. Już od dawna chciały mnie zeswatać z porządnym facetem. Tym samym, który od lat się mną interesował, patrzył, wzdychał, ale bał się podejść bo znał mój charakter. Żadnych rodzinnych zwangów, żadnych wciśniętych numerów, bo przecież zawsze mówiłam:

Dziękuję, ja sobie radzę sama! I tak mi dobrze!

Więc postanowiły wprowadzić mnie nie w relację, lecz w całą gotową rodzinę! Pokazać: to jest śniadanie, kawa, dzieci grzeczne, facet spokojny, bez zbędnych słów dba i nawet się uśmiecha. A oczy ma piękne, przyznajcie.

Chciałyśmy, żebyś nie myślała, tylko poczuła atmosferę sercem przyznały uczciwie.

Słuchałam i czułam, że nie potrafię się złościć. Kobieca logika nie znosi gwałtowności, choć docenia skutki.

Sposób był… zuchwały. Atak serca prawie murowany. Ale eksperyment udany bywa, że żeby się przekonać, czy ktoś ci potrzebny, potrzeba tylko jednego poranka, trójki dzieci i kubka kawy od porywacza.

Wtedy go zobaczyłam. Mój książę stał lekko uśmiechnięty jak kot ze Shreka, a w jego oczach złociły się figlarne iskierki. Dzieciaki go obsiadły już wiedziałam: to wszystko bratanice i bratankowie, rozemocjonowani pomysłem ukochanego wujka.

Uwaga, bo się spóźnicie! koleżanki rozbłysły energią. Samolot bez was odleci! Szybko, do odprawy!

Znowu porwanie? zaświtało mi w głowie. I gdzie niby mnie miało zabrać? Nad Bałtyk? Do Zakopanego na ferie?

Wyciągnął do mnie dłoń.

Pozwól, że się przedstawię. Władek jestem. Pozwól się porwać ponownie szepnął z łagodnym uśmiechem.

Spojrzałam na przyjaciółki niemal się nie ruszały, z oczami pełnymi niepokoju. Potem na walizki. I wróciłam wzrokiem do jego piwnych oczu z błyszczącymi iskierkami, patrzących wprost w moją duszę.

Myśl: a właściwie, co szkodzi spróbować?

Jedziemy! powiedziałam cicho, uśmiechając się już tylko do siebie, czując, że takie porwanie jest przygodą, o jakiej nawet nie śniłam.

Tylko cicho dodałam: Ale dzieci zostają tym razem w domu…

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, a lotniskowa krzątanina nagle zamieniła się w początek czegoś absolutnie nowego zabawnego, ciepłego i niespodziewanie domowego.

Czasem życie nas nie porywa wcale.

Czasem po prostu przenosi nas nagle tam, gdzie od dawna czekaliśmy, by być.