Odszedł i dobrze — Jak to „abonent poza zasięgiem”? Przecież pięć minut temu jeszcze z kimś rozmawi…

Jak to „abonent jest poza zasięgiem”? Przecież pięć minut temu jeszcze z kimś rozmawiał! Justyna stoi na środku korytarza, dociskając telefon do ucha.

Spogląda na komodę.

Szkatułka, w której trzymała swoje najcenniejsze rzeczy, stoi tam, gdzie zawsze. Ale coś się nie zgadza wieczko nie domknięte.

Romek! woła w głąb mieszkania. Jesteś w łazience?

Justyna powoli podchodzi do komody. Gdy dotyka polerowanego drewna, po plecach przebiega jej zimny dreszcz w środku jest pusto. Nic nie zostało.

Nawet paragon, którym zazwyczaj zaznaczała stronę w książce, przepadł.

Z pieniędzmi sytuacja była inna sama mu je dała…

Boże… szepcze, osuwając się na podłogę. Jak to się stało? Przecież wczoraj jeszcze kłóciliśmy się o kolor tapet Obiecałeś, że w sierpniu pojedziemy nad morze

A wszystko zaczęło się tak banalnie. W czerwcu zeszłego roku w jej „maluchu” zablokował się tłok.

Warsztat zażądał absurdalnie wysokiej ceny, więc zezłoszczona napisała post w grupie Auto-Pomoc Mazowsze.

„Ludzie, czy da się samemu naprawić zakleszczony tłok hamulcowy? Dodałam zdjęcie brudnego koła” napisała.

Komentarze pojawiły się od razu. Jedni radzili „nie tykaj się żelastwa”, inni sugerowali zakup nowej części.

Aż odezwał się profil Roman85:

„Pani Justyno, niech pani nie słucha tych rad. Proszę kupić WD-40 i zestaw naprawczy za sto pięćdziesiąt złotych. Odkręcić koło, delikatnie wypchnąć tłok hamulcowy pedałem, ale nie do końca. Przemyć płynem hamulcowym, nasmarować. Jeśli gładź jest czysta wszystko będzie działać jak trzeba.”

Justyna oceniła poradę konkretna, rzeczowa.

„A jeśli są ubytki na cylindrze?” odpisała.

„Wtedy tylko wymiana. Ale ze zdjęcia widać, że dba pani o auto. W razie pytań proszę napisać prywatnie. Pomogę, ile mogę.”

Tak się poznali.

Roman był prawdziwym technicznym guru.

W ciągu tygodnia doradził przy wymianie oleju, wyborze świec, nawet powiedział, jakiego płynu do chłodnicy nie wlewać.

Justyna zauważała, że czeka na jego wiadomości.

„Słuchaj Roman, naprawdę mi ratujesz skórę, napisała pod koniec lipca. Może spotkamy się na kawę? Albo coś mocniejszego, z okazji oszczędności.”

Odpowiedział po kilku godzinach.

„Justyno, z przyjemnością. Szczerze. Ale akurat jestem teraz… na delegacji. Długo mnie nie będzie, za granicą, można powiedzieć.”

„Serio? Daleko?”

„Najdalej jak się da. Powiem szczerze, nie chcę oszukiwać. Bardzo mi się podobasz jako człowiek. Ale nie jestem na delegacji. Odsiaduję wyrok. ZK-12, może coś pani to mówi.”

Telefon wypadł Justynie z ręki na sofę. W piersi ścisnęło ją coś dziwnego.

Recydywista? A ona, porządna kobieta, główna księgowa w dużej firmie, od dwóch tygodni pisze z kryminalistą?!

„Za co?” wystukała drżącymi dłońmi.

„Artykuł 286. Oszustwa. Popełniłem głupotę, dali się mi wrobić… Został mi rok. Jeśli chcesz usuń rozmowę, zrozumiem.”

Justyna nie odpisała. Po prostu go zablokowała i przez trzy dni była nie do życia. Koleżanki pytały w pracy, czy nie choruje.

A ona rozmyślała:

„Jak to możliwe? Dlaczego taki mądry, złota rączka, i siedzi za kratkami?!”

Po tygodniu znalazła na skrzynce powiadomienie o nowej wiadomości Roman kiedyś poprosił o maila. Nie usunęła go z kontaktów, zamknęła tylko rozmowę.

„Justyno pisał. Nie mam żalu. Naprawdę. Przewidziałem, że tak będzie. Jesteś dobrą osobą. Tacy jak ja nie są ci potrzebni.

Dziękuję ci za ten kontakt. To były najlepsze dwa tygodnie od trzech lat. Bądź szczęśliwa. Żegnaj.”

Justyna czytała to siedząc w kuchni i nagle wybuchła płaczem. Było jej żal i jego i siebie i tej całej niesprawiedliwości.

Dlaczego wszyscy mają szczęście, a mi się trafiają żonaci albo maminsynkowie, a jedyny normalny facet to siedzi w pudle? powtarzała bezgłośnie.

Nie odpisała

***

Justyna próbowała chodzić na randki, lecz nic na dłużej nie wychodziło.

Jeden facet cały wieczór opowiadał o swojej kolekcji znaczków, drugi pojawił się z brudnymi paznokciami i chciał rozliczyć się po połowie w kawiarni.

W marcu, w dzień swoich trzydziestych piątych urodzin Justyna czuła się szczególnie samotna.

Rano przyszła wiadomość.

„Wszystkiego najlepszego, Justynko! pisał Roman. Wiem, że nie powinienem zawracać głowy, ale nie mogę się powstrzymać. Oby wszystko ci się układało.

Zasługujesz, by ktoś cię na rękach nosił.

Z chleba i drutu zrobiłem tu dla ciebie coś Gdybym mógł, podarowałbym.

Pamiętaj, że gdzieś na Śląsku ktoś dziś wznosi kubek najgorszej herbaty za twoje zdrowie.”

„Dziękuję, Romanie, odpisała, nie wytrzymując. Bardzo mi miło.”

„Odpisałaś! wybuchł. Jak tam? Co u 'jaskółki’? Nie zawiodła zimą?”

I zaczęło się od nowa.

Zaczęli pisać codziennie. Roman dzwonił, gdy tylko miał możliwość.

Jego głos był głęboki, lekko zachrypnięty.

Opowiadał o swoim życiu: o bracie, o tym jak wychowuje teraz siostrzeńców, o marzeniach, by zacząć od zera.

Do swojego miasta nie wrócę, Justyno mówił jej przez telefon, gdy podgrzewała kolację. Tamciągną stare znajomości, znowu wpadłbym w bagno.

Chcę pojechać gdzieś, gdzie nikt mnie nie zna. Mam ręce, wezmą mnie na budowę albo do warsztatu.

A gdzie chciałbyś? pytała z bijącym sercem.

Najlepiej do ciebie. Wynająłbym pokój, jakąś kawalerkę. Tak tylko, żeby wiedzieć, że jesteśmy w tym samym mieście, oddychamy tym samym powietrzem.

A potem zobaczymy. Nie narzucam się, nie myśl sobie

W maju Justyna była zakochana po uszy.

Znała grafiki jego kontroli, dni gdy miał prysznic, kiedy był w pracy na warsztacie.

Wysyłała mu paczki: herbatę, czekoladki, ciepłe skarpety, drobne części do jego robótek.

Romanek, obyś tylko spokojnie dosiedział prosiła. Nie pakuj się w żadne burdy.

Dla ciebie, kochana, będę cichutki jak myszka śmiał się. W kwietniu wyjdę na wolność!

Czekam na ciebie.

***

W kwietniu Justyna czeka przy bramie zakładu. Ma dla niego nową kurtkę, dżinsy i buty sportowe.

Serce wali jej jak oszalałe.

Gdy wyszedł nieduży, postawny, z krótkimi szpakowatymi włosami, na moment zamarła.

Na zdjęciu wyglądał inaczej.

Ale kiedy uśmiechnął się i rzucił:

No cześć, szefowo, rzuca mu się na szyję.

Jezu, żyjesz szepcze w jego kłujące policzki.

A gdzie miałbym pójść przytula ją mocno. Pachniesz cudnie. Jakimiś kwiatami.

Jadą do niej.

Pierwszy tydzień jak z bajki. Roman od razu bierze się za robotę: naprawia cieknący kran, robi nowe zamki do drzwi, które od pół roku się zacinały.

Wieczorami siedzą na kuchni, piją półsłodkie i opowiada kawały z „poprzedniego życia”, starając się omijać drażliwe tematy.

Wiesz, Roman powiedziała dziesiątego dnia. Chciałeś wynająć mieszkanie.

Może nie trzeba? Mam tu sporo miejsca, a raźniej we dwoje.

A ty zaoszczędzisz, na narzędzia, na życie.

Justyna, ale to nie w porządku marszczy brwi, mieszając cukier w szklance. Facet powinien zapewnić dach nad głową. Teraz to żyję na twój rachunek.

Przestań! przykrywa jego dłoń swoją własną. Przecież nie jesteśmy obcy. Staniesz na nogi, znajdziesz pracę, poukłada się.

Brat dzwonił wczoraj nagle spuszcza wzrok. Siostrzeniec ciężko chory, trzeba pilnie operować prywatnie.

Prosi o pożyczkę, a ja widzisz sama, pustki w kieszeni. Wstyd mi, Justyno. Przed rodziną wstyd.

Ile potrzeba? pyta cicho.

Sporo Dwadzieścia tysięcy. Część podobno już uzbierali.

Myślę, może pojechałbym do Warszawy na budowę, tam płacą dobrze, szybko odrobię.

Justyna milknie. Akurat taką kwotę odkładała w szkatułce. Oszczędzała na gruntowny remont, nową łazienkę z prysznicem, na porządne płytki

Mam te pieniądze mówi cicho.

Roman podnosi głowę z zaskoczeniem.

Nie! To twoje oszczędności. Nie przyjmę.

Roman, to dla siostrzeńca. Rodzina to świętość. Oddasz, jak będziesz mógł. Przecież jesteśmy razem.

Opierał się prawie dwa dni. Chodził ponury, nawet zaczął palić na balkonie, choć obiecał rzucić.

W końcu Justyna wyjmuje pieniądze i kładzie je na stole.

Weź. Jedź do brata, oddaj, czy przelej.

Zawiozę osobiście mówi, obejmując ją. Przy okazji popytam o pracę w ich okolicy, może tam mają lepsze płace.

Wracam za dwa dni. Tam i z powrotem, zaledwie chwila

***

Justyna siedzi już od godziny na podłodze w korytarzu. Nogi jej drętwieją, ale nie czuje bólu.

Przypomina sobie wczorajszą noc. Oglądali tandetną komedię, Roman się śmiał, obejmował ją, i czuła się jak najszczęśliwsza kobieta świata.

Jutro wyjdę wcześniej szepnął na dobranoc.

Uciekł dzień szybciej. Spała, nie słyszała nawet, kiedy się ubierał.

We śnie wydawało jej się, że zatrzasnęły się drzwi, ale uznała, że to sąsiedzi.

O drugiej zadzwoniła pod numer brata, który kiedyś jej podał „na wszelki wypadek”.

Halo? odezwał się szorstki męski głos. Kto mówi?

Dzień dobry, mówi Justyna, przyjaciółka Romana. Pojechał dziś do pana?

Zapadła cisza. Po chwili ciężki oddech.

Proszę pani, jaki Roman? Mojego brata nazywają inaczej i jeszcze pół roku musi odsiedzieć. Jego wyrok do października.

Justynie ciemnieje przed oczami.

Jak do października? Przecież wyszedł. Osobiście odbierałam go z ZK-12 w kwietniu.

Proszę posłuchać, głos po drugiej stronie robi się niemiły. Mój brat, Marek, siedzi w ZK-8.

A „Romek”? Romek to mój były współwięzień, wyszedł dwa miesiące temu.

Ukradł mi kiedyś telefon, spisał wszystkie kontakty.

Pewnie jest pani kolejną „penpalką”. Dobrze to robi. Ma techniczne wykształcenie, elokwentny jest.

Justyna powoli odkłada telefon. Przypomina sobie, jak uczył ją wymieniać świece.

Najważniejsze mówił nie dokręcić za mocno, bo gwint zerwiesz i po sprawie.

Zrwałam. szepcze Justyna. Wszystko. Sama sobie narobiłam kłopotów.

Justyna nagle zdała sobie sprawę, że nic nie wie o swoim wybranku. Nawet psportu nie chciał pokazać, ani żadnych dokumentów z zakładu.

Może nie nazywa się Roman?

***

Oczywiście, poszła na policję i złożyła zawiadomienie. Pokazała jego zdjęcie, dowiedziała się sporo ciekawych rzeczy.

Nazywał się rzeczywiście Roman i to była jedyna prawdziwa informacja.

Odsiedział wyrok za poważne przestępstwo, pół życia spędził za kratami z Justyną zapoznał się podczas trzeciego pobytu w więzieniu.

Justyna przeżegnała się, zmieniła zamki i stwierdziła, że i tak dobrze się skończyło. Porównując do poprzednich jego partnerek…