— Znowu się oblizuje! Maks, zabierz go stąd! Nastka patrzyła zirytowana na Tadka, który bez sensu …

Znowu się liże! Michał, zabierz go stąd!
Z irytacją Małgosia spojrzała na Kacpra, psa, który bez zastanowienia podskakiwał przy jej nogach. Jakim cudem wpakowali się w takiego ancymona? Tyle czasu wybierali rasę, konsultowali się z hodowcami, rozważali wszystkie za i przeciw. Wiedzieli, jaka to odpowiedzialność. Ostatecznie postanowili kupić owczarka niemieckiego, aby mieć wiernego przyjaciela i stróża zarazem, taki pies trzy w jednym. Tylko tego „obrońcę” trzeba było chronić przed kotami…

Przecież on jeszcze młody. Zobaczysz, wyrośnie, to się zmieni.
Ta, już nie mogę się doczekać, aż ten koń urośnie. Widziałeś, ile on je? Więcej od nas razem wziętych! Jak my go wykarmimy? Przestań już tupać, bo obudzisz dziecko! narzekała Małgosia, zbierając buty, które Kacper rozrzucił po podłodze.

Mieszkali na Powiślu, na parterze starej kamienicy z niskimi, wpółzarośniętymi w asfalcie oknami. Miejsce byłoby świetne, gdyby nie jedno „ale”. Okna wychodziły na ślepy zaułek, gdzie wieczorami przemykały cienie, zbierali się mężczyźni na pogaduchy, a czasem dochodziło nawet do bójek.

Przez większość dnia Małgosia była w domu sama z nowo narodzoną Marysią. Michał od rana pracował w Muzeum Narodowym, a wolny czas spędzał na pchlich targach i w antykwariatach. Wprawne oko historyka sztuki potrafiło wynaleźć spośród tysięcy rzeczy prawdziwe dzieła sztuki, rzadkie książki i przedmioty codziennego użytku. Michał był zapalonym kolekcjonerem. Z czasem w mieszkaniu zgromadziła się całkiem niezła kolekcja obrazów, a w kredensie z lat sześćdziesiątych dumnie prezentowały się talerze z ćmielowskiej porcelany, figurki z okresu socrealizmu i srebrne sztućce sprzed wieku… Małgosia była niespokojna, zostając sama z tym bogactwem i małą córeczką, bo włamania zdarzały się w ich bloku nie raz.

Małgosia, kiedy, myślisz, najlepiej z Kacprem wyjść? Teraz czy po obiedzie?
Nie wiem. Zresztą, to nie moje psie sprawy!

Na dźwięk magicznego słowa „spacer”, Kacper pognał do przedpokoju, aż zakręt go poniósł chwycił smycz i przybiegł z powrotem, niemal skakał pod sufit. No, prawdziwy koń, nie pies. Kocha wszystkich, każdego obcałuje, każdemu piłkę przyniesie tylko na gości szczeka od progu. Dusza na dłoni, serdeczny chłopak, a przecież go zabrali dla ochrony! Nawet za kotami z podwórka nie goni. Z piłką do nich leci szczęśliwy, że się pobawią. Skończyło się już kilka razy pazurem po pysku. Podwórkowe koty są tam twarde to dopiero byłoby obrońcy trzeba!

Jutro znów cały dzień sama. Mąż wyjeżdża do Kazimierza na Festiwal Szymonowski, a Małgosia co? Ma pilnować porcelany i wyprowadzać tego łobuza? Jakby babie mało było trosk…

Nad ranem Michał wstał po cichu, by nie zbudzić żony. Ale gdzie tam… Małgosia słyszała dźwięk czajnika w kuchni, szczęk smyczy, szeleszczenie, jak Michał ucisza psa, żeby nie skomlał. Przy tych dźwiękach na chwilę przysnęła, a kiedy córka ją obudziła, Michała już nie było w domu. Dzień zaczął się zwyczajnie. Tak, spokojnie, zwyczajnie. Czy to nie jest szczęście?

Koleżanki się dziwiły: „Och, Małgosia, tak wcześnie wyszłaś za mąż, rozrywasz się między mężem a dzieckiem, całe życie w kuchni, codzienność cię przytłacza…” Ale czy w tej codzienności brak uroku? Może nie wszystko potoczyło się według marzeń. Męczył ją czasem brak męża, ciasnota, skromny budżet. No i ta jego pasja, która pożerała tyle pieniędzy… Teraz jeszcze tego Kacpra przyprowadził, a Małgosi przypada się z nim bawić i go karmić. Ale wiedziała jedno: kochanych trzeba kochać ze wszystkim, co w nich najlepsze i najgorsze. Nikt nie obiecywał ci doskonałości… Gdy pojęła tę prostą prawdę, poczuła ulgę i postanowiła cieszyć się tym, co ma, zamiast żalić się na to, czego nie ma.

Siedziała w pokoju dziecinnym, karmiąc córkę, która zasypiała przy piersi, i trzeba było czekać, aż się przebudzi i znów zacznie jeść. Ktoś zadzwonił do drzwi, lecz Małgosia nie otworzyła. Nikogo się nie spodziewała, a bez umówienia nikt nie przyjeżdżał do niej przez całe miasto. Bezcenne poranne godziny, jak ona je kochała! W domu cicho, tylko odgłos tykających starych zegarów w przedpokoju i z uchylonego okna dobiega znajomy od lat szum miasta: brzęk tramwajów, dźwięk samochodów, szuranie miotły po chodniku, dziecięce śmiechy… A gdzie łobuzowaty pies? Dziwnie, dawno się nie pojawiał. Wbrew przezwisku Kacper nie miał naprawdę oklapniętych uszu, wystawały mu jak trzeba, tylko charakter taki fajtłapowaty. I żyj tu z nim karm go, wyprowadzaj, a pożytku zero. Może lepiej było wziąć jamnika…

Małgosia z zachwytem patrzyła na córeczkę, która, napojona, jak mała pijawka, odpłynęła od piersi. Och, cóż za cudna dziewczynka im się udała! Moje złotko, szeptała Małgosia, przykrywając Marysię. Rośnij… Czego nam więcej trzeba?

I w tej chwili z salonu dobiegł dziwny dźwięk. Coś jakby trzask, jakby pisk. Małgosia nadstawiła ucha. Trzask się powtórzył. Bezszelestnie zsunęła pantofle i po cichu przeszła do salonu. Pierwsze, co zauważyła, to Kacpra, który skulony stał za zasłoną oddzielającą przedpokój od pokoju. Na wszystkich czterech łapach, napięty, z wysuniętym językiem, wpatrywał się głęboko w pokój. Małgosia poszła za jego wzrokiem i zamarła: w oknie, a dokładniej w uchylonej lufciku, tkwiła połowa mężczyzny. Głowa ogolona na łyso, ręce i ramiona już w środku z wyraźnym wysiłkiem wciskał do mieszkania swoje chude ciało. Małgosia nie wierzyła własnym oczom. To chyba nie dzieje się naprawdę! Co robić? Krzyczeć? Mężczyzna był już prawie cały w środku! Jeszcze sekunda i…

Wstrząsnął nią krzyk. Czarny cień rzucił się w stronę okna i dopiero po chwili zrozumiała, że to jej Kacper. Skoczył na parapet i wgryzł się włamywaczowi w kark! Aaaaa! ryknął mężczyzna niskim, ochrypłym głosem, wytrzeszczając oczy. Małgosia wybiegła na klatkę i zawołała sąsiadów, potem już nie było tak strasznie. Ludzie zbiegli, wezwali policję. Każdy chciał pomóc choćby samą obecnością. Co by zrobiła sama? Pokonując strach, zbliżyła się do włamywacza: żeby tylko Kacper go nie pogryzł za bardzo. Tego by jeszcze brakowało! Ale Kacper, mądry pies, chwycił go z boku, za kołnierz, i trzymał mocno, lecz z wyczuciem. Ani kropelki krwi! Tylko gdy włamywacz próbował się wyrwać, Kacper nieco mocniej ściskał szczęki, a kiedy facet się uspokajał rozluźniał uścisk. Skąd on to wiedział? Ten gamoń z piłką zachował się jak rasowy profesjonalista. Usłyszał hałas, postanowił sprawdzić sytuację, ale nie szczekał. Dlaczego? To byłoby przecież najłatwiejsze. Zamiast tego urządził zasadzkę za zasłoną, pozwolił włamywaczowi wejść na tyle, by się zaklinował i nie mógł uciec, i wtedy zaatakował, a potem trzymał go fachową psia szczęką, nie dusząc i nie raniąc. Jak to się mówi nasze zadanie zatrzymać, a potem niech sąd rozstrzyga.

Nawet policjanci z długoletnim stażem nie pamiętali, by włamywacz był tak szczęśliwy, gdy go zatrzymano. Gość się nieźle wystraszył psiego uścisku i z ulgą poddał się funkcjonariuszom, a pies poczuł się bohaterem i długo nie chciał spuścić z tonu. Tak wkręcił się w rolę, że trzeba go było przekonywać, zanim przyjechał przewodnik z policji. Ten dał znak i Kacper natychmiast puścił złoczyńcę! Wypluł włamywacza, usiadł przy oknie i ufnie patrzył na oficera, jakby pytał: „Wykonałem zadanie, co dalej?”. Pozostało tylko salutować!

Szczęście pani, że ma takiego psa powiedział szczerze oficer, poklepując Kacpra po karku. Nam by się przydał taki w patrolu…

Michał wrócił późnym wieczorem. Ostrożnie otworzył drzwi i zamarł na progu z zaskoczenia. Było się czemu dziwić. Po pierwsze: Kacper leżał na kanapie, co było surowo zakazane i jeszcze nigdy się nie zdarzyło. Po drugie: rozciągnięty na całą szerokość sofy, wygrzewał się w najwygodniejszej, niemal nieprzyzwoitej pozie, a Małgosia drapała go po brzuchu, głaskała i niemal całowała w nos, powtarzając mu czule:
Moja radości, mój źrebaczku, rośnij szczęśliwy! Na pociechę tacie i mamie! I jakże byłam wobec ciebie niesprawiedliwa… nie gniewaj się…

Usłyszałam tę historię z ust samego Michała podczas Festiwalu Szymonowskiego w Kazimierzu. Kacper opowiedziałby pewnie jeszcze ciekawiej: jak tropił, jak chwytał, jak przekazywał policji. Dawno to było, ale historia została w pamięci. Czuję, jak Kacper drapie łapą, by się nią podzielić z innymi. A nauka z niej jest prosta: często to, co wydaje nam się nieprzydatne czy niedoskonałe, okazuje się dla nas prawdziwym skarbem trzeba tylko umieć spojrzeć sercem.