Jedna córka dla dwojga

Jedna córka dla dwóch matek
Między Konstantyną a Olgierdem uczucie wybuchło gwałtownie, od pierwszego spojrzenia. Spotykali się już miesiąc, kiedy Olgierd, podczas kolejnego spaceru po parku w Otwocku, powiedział:
Konstancjo, zostaniesz moją żoną? a ona osłupiała.
Jak to? Żoną? Przecież znamy się dopiero miesiąc.
I co z tego? Wystarczyło mi tych parę tygodni, by zrozumieć, że jesteś moim przeznaczeniem… Nikogo więcej nie potrzebuję, dla mnie nie istnieją inne dziewczyny…
Och, Olgierd, właściwie się zgadzam zaśmiała się cicho i wtuliła w jego ramiona.
Córko, nie za szybko podjęłaś decyzję? dociekała matka Konstancji, nie jesteś przypadkiem w ciąży?
Mamo, o czym ty mówisz! Oczywiście, że nie. Po prostu Olgierd powiedział, że nie wyobraża sobie życia beze mnie i ja bez niego… Taka nasza miłość, mamo.
Wkrótce ci, którzy byli zaskoczeni ich szybkim ślubem, sami przekonali się, że są sobie pisani. Wszystko było u nich dobrze z daleka było widać, jak Olgierd dba o żonę, a ona kocha i troszczy się o męża.
Ich miłość była szczera i prawdziwa, lecz cieniem na ich szczęściu pozostawała jedna sprawa oboje bardzo pragnęli dziecka, jednak upragniona ciąża nie nadchodziła.
Olgierd, musimy się zbadać, może jest jakiś powód, przez który nie mogę zajść w ciążę.
Zgadzam się odparł mąż bez zawahania.
Ile nadziei, lekarzy, wizyt u specjalistów w Warszawie, modlitw w kościele w Otwocku, a wszystko na próżno Konstancja nie mogła mieć dziecka.
Konstancjo, myślałem, żeby pojechać do domu dziecka, adoptować malucha i wychować go jak swojego zaproponował nieśmiało Olgierd.
Zgadzam się! wypaliła natychmiast Konstancja, bo taką myśl miała od dawna, lecz bała się, że mąż nie zaakceptuje. Też o tym myślałam…
Jedźmy więc powiedział Olgierd, znam dom dziecka, nieraz przejeżdżałem obok wracając z delegacji. Wtedy pomyślałem o tym.
Konstancja z mężem pojechali do domu dziecka w Piasecznie. Wśród dziesiątek nieufnych i zmęczonych dzieci, jedna trzyletnia dziewczynka, jasnowłosa, o błękitnych oczkach, podbiegła do Konstancji i objęła ją za kolana.
Mama! zawołała z radością, a Konstancja nie potrafiła jej puścić.
Tak w ich domu pojawiła się Ludwika radosna dziewczynka, której śmiech dźwięczał jak wiosenny strumień. Konstancja po raz pierwszy poczuła się szczęśliwa jak prawdziwa matka, jej uczucia wreszcie mogły rozkwitnąć. Olgierd zakochał się w córce, nie szczędził jej czułości.
Wiodło im się dobrze. Mieszkali w małej miejscowości pod Warszawą, gdzie ludzie znali się nawzajem. Sąsiedzi i znajomi wiedzieli, że Ludwika jest adoptowana. Początkowo nie było żadnych problemów, dopóki córka była mała. Z czasem Ludwika dorastała i uczęszczała już do gimnazjum. Pewnego dnia ktoś powiedział jej, że nie jest rodzoną córką, że została adoptowana.
Gdy Ludwika miała czternaście lat, wróciła ze szkoły i wybuchnęła płaczem oraz krzykiem.
Mama, dlaczego nie powiedziałaś mi, że nie jestem waszą córką? Wiem, że zabraliście mnie z domu dziecka…
Córko, uspokój się, planowałam z tatą kiedyś ci o tym powiedzieć, czekaliśmy, aż trochę dojrzejesz, żebyś nie przeżyła tego tak mocno. Ale są ludzie… Zawsze tego się obawialiśmy.
Ludwika płakała, krzyczała, odsunęła się, stała się zamknięta i nieprzyjazna. Ciężki czas dojrzewanie. Zaczęła zachowywać się wobec rodziców niegrzecznie, trzaskała drzwiami, potrafiła się sprzeciwiać.
I nagle wtedy zdarzyło się coś niespodziewanego. Olgierd zginął. Konstancja nie mogła się otrząsnąć, gdy dowiedziała się, że mąż zginął w wypadku, wracając z delegacji z Łodzi. Przed samymi Świętami Bożego Narodzenia, podczas śnieżycy, samochód wpadł w poślizg.
Olgierd często wyjeżdżał służbowo, czasem na tydzień. Gdy się spóźniał, wysyłał pocztówkę wtedy nie było telefonów. Kiedy zginął, Konstancja miała czterdzieści sześć lat. Ludwika, zamiast wspierać matkę, zaczęła sprawiać jeszcze większe trudności. Wychodziła z domu, nie słuchała, była niegrzeczna.
Konstancja ze wszystkich sił próbowała znaleźć z córką wspólny język, płakała, błagała, nigdy jednak na nią nie krzyczała. Tak żyły razem dalej. Ludwika szybko dorastała. A pewnego dnia, po maturze, powiedziała matce:
Wyjeżdżam do miasta stwierdziła stanowczo.
Dostaniesz się na studia, córko?
Nie. Pojadę szukać mojej biologicznej matki…
Konstancji zabrakło tchu, zapytała cicho:
Dlaczego, Ludwiko? Czy nie jestem dla ciebie mamą?
Ludwika odwróciła się do okna, długo milczała.
Muszę wiedzieć, kim ona była. Muszę zrozumieć, dlaczego mnie zostawiła, czemu porzuciła. W końcu mam do tego prawo.
Masz, córko zgodziła się Konstancja. Wiedziała, że nie powstrzyma jej żadnymi argumentami.
Ludwika była już pełnoletnia. Szybko spakowała kilka rzeczy do torby, ucałowała Konstancję w policzek i obiecała, że czasem wróci. Wyszła z domu i poszła na przystanek autobusowy. Konstancja patrzyła za nią z żalem w oczach. Została sama.
Czas płynął powoli. Konstancja była już od dawna na emeryturze, spędzała długie zimowe wieczory na przeglądaniu pocztówek od Olgierda, pochowanych w ozdobnej puszce po cukierkach, przewiązanej wstążką. Pocztówek nie było wiele. Ostatnią, z obrazkiem choinki, pożółkłą już z czasem, przeczytała na odwrocie: Konstancjo, zatrzymam się jeszcze na trzy dni, tęsknię, całuję, Twój Olgierd.
Konstancja przesunęła drżącymi palcami po kartce, przytuliła ją do serca, jakby obejmowała dawno nieżyjącego męża. Minęły lata, wiele się zmieniło w jej życiu. Już prawie dwadzieścia pięć lat od śmierci Olgierda.
Konstancja siedziała przy oknie, wspomnienia napływały do niej falami. Ostatnio była już słabsza, kiedyś siadała na ławce przed sklepem z sąsiadkami, teraz wychodziła tylko do sklepu i z powrotem.
Okna osłonięte, skrzynka na listy pusta, w domu cisza. Radość wracała, gdy przyjeżdżała Ludwika z dziećmi. To jednak zdarzało się rzadko. Na komodzie stała fotografia Olgierda, jak trzyma w ramionach małą Ludwikę, oboje uśmiechnięci.
Ach, Olgierdzie, jak wcześnie odszedłeś, zostawiłeś mnie samą szeptała do zdjęcia. Zupełnie zostałam sama.
W domu cisza, tylko od czasu do czasu Tolek jej kot przerywa ją swoim miauczeniem, skacząc z parapetu, lub przychodzi i mruczy przy pani. Konstancja nakarmiła Tolka, sama wypiła herbatę i pomyślała, że dziś pójdzie do sklepu. Przeszła do pokoju, spojrzała na fotografię.
Piła herbatę, kiedy ktoś zastukał w furtkę.
Przypomniała sobie, jak wtedy Ludwika powiedziała jej, że wyjeżdża do miasta, by odnaleźć biologiczną matkę. Przeżywała tamten czas kolejny raz. Tamtego ranka było pochmurno i cicho. Konstancja siedziała w kuchni, parzyła herbatę, gdy nagle ktoś zapukał w furtkę.
Założyła buty, narzuciła szal na ramiona i wyszła na podwórko. Otworzyła furtkę, tam stała kobieta. Dużo młodsza od niej. Jej oczy pełne były smutku.
Dzień dobry… Czy pani jest Konstancja? głos przybysza drżał.
Tak, a kim pani jest?
Nieznajoma nerwowo przestępowała z nogi na nogę.
Jestem mamą Ludwiki… znaczy jej drugą mamą… właściwie, jej biologiczną… Nazywam się Wera… Tak, chyba już rozumiesz mówiła chaotycznie.
Konstancji zamroziło serce. Ledwie Ludwika wyjechała, a tu jej matka, i jak ją znalazła?
Poczekaj, coś się stało Ludwice? przestraszyła się Konstancja, znalazła pani ją…
Wera mówiła szybko, bezładnie:
Ludwika teraz jest w szpitalu… W Warszawie, coś z żołądkiem… Spacerowałyśmy w parku, złapała się za brzuch, posadziłam ją na ławce, pobladła, natychmiast wezwałam pogotowie.
Stały tak, patrząc na siebie.
Ludwika od dawna mnie odnalazła, tylko bała się pani powiedzieć Wera z trudem powstrzymywała łzy.
Ojej, co my stoimy w furtce, zapraszam, proszę wejść ocknęła się Konstancja. Wstąpmy do domu.
Zaparła gorącą herbatę Wierze, usiadły przy stole.
Byłam bardzo młoda, kiedy urodziłam Ludwikę. Moi rodzice byli surowi, zmusili mnie do oddania córki. Narzeczony zwiał, gdy dowiedział się o dziecku, rodzice grozili, że wyrzucą mnie na bruk. Podpisałam zrzeczenie praw w szpitalu… Tyle lat żyłam ze wstydem… Ale nie o tym teraz… Ludwika bardzo prosiła, żebym panią przywiozła do szpitala.
Konstancja zerwała się.
Czemu sama nie zadzwoniła?
Ukradli jej telefon, torbę właściwie. Gdy przyjechała karetka, zabrali ją, jej rzeczy zostały na ławce. Kiedy wróciłam, torby już nie było…
O Boże, moja biedna dziewczyno… szeptała Konstancja.
Sama podała mi adres, powiedziała: Znajdź moją mamę.
Obie milczały, patrząc sobie w oczy, nie było w nich wrogości, tylko troska i zmęczenie.
Jedźmy powiedziała Konstancja, zamknęła drzwi, szybko, jedźmy.
Stary autobus jechał wolno; Konstancja z Werą początkowo milczały, potem zaczęły rozmawiać.
Też jestem sama westchnęła Wera. Mąż umarł trzy lata temu, chorował ciężko. Nie mogłam mieć więcej dzieci, wiem, że Bóg mnie ukarał za tamten grzech porzucenia córki… Tak, to kara.
Czyli oprócz Ludwiki nie mamy nikogo powiedziała Konstancja.
Tak wychodzi… Jedna córka dla dwóch matek… smutno odpowiedziała Wera.
W szpitalu zapytano:
Do kogo panie przyjechały?
Do naszej córki, do Ludwiki Piotrowskiej odpowiedziały równocześnie.
A kim panie są dla niej?
Matkami znów chórem, po czym obie się roześmiały przez łzy.
Dwie matki? No dobrze, proszę wejść…
Blada Ludwika leżała pod kroplówką. Gdy je zobaczyła, uśmiechnęła się szczęśliwie.
Mama… i mama… wyszeptała.
Konstancja pierwsza ją pocałowała.
Spokojnie, córko, jestem z tobą a Wera przysiadła obok.
Teraz będzie dobrze, dziecko, nie jesteś sama powiedziała Wera, poprawiając kołdrę.
Siedziały u córki długo. Rozmawiały o wszystkim.
Od tamtej pory Ludwika miała dwie matki. Potem męża i dwóch synów. A Konstancja z Werą jedną córkę na dwie. Spotykali się razem czasem.
Dziękuję za przeczytanie tej opowieści, za wszelkie wsparcie i życzliwość. Niech Wam się darzy!