DZIWNI SĄSIEDZI Do mieszkania 222 w bloku nr 8 przy ulicy Mickiewicza wprowadziło się nowe małżeńs…

DZIWNI SĄSIEDZI

Do mieszkania 222 w bloku numer 8 przy ulicy Mickiewicza wprowadzili się nowi sąsiedzi. Para małżeńska, gdzieś po pięćdziesiątce, drobni, szczupli. On miał brodę i szare palto, ona w długiej spódnicy i kolorowym berecie. Uprzejmi, w windzie uśmiechają się i trzymają drzwi, jeśli ktoś ma ciężkie torby z Biedronki. I co najważniejsze w nowych, akustycznych blokach byli bardzo cisi.

Tak się przynajmniej wydawało na początku. Po około dwóch tygodniach Nowiccy z 221 i Bąkowie z 223 usłyszeli nowych sąsiadów aż za dobrze. Wieczorne tematy przy barszczu i surówce nagle zyskały nowych bohaterów.

Oto rozmowy Nowickich, małżonków po czterdziestce, już prawie połowa życia pod jednym nazwiskiem.

Widziałeś tych nowych sąsiadów?
Wczoraj w windzie z nimi jechałem.
I co o nich myślisz?
Normalni ludzie. A co?
Tacy rozkochani się okazali
Jak to?
Jak wszyscy wychodzą do pracy, robi się cicho. I wtedy słychać wszystko. Grają w jakieś dorosłe gry! Trzeci dzień z rzędu.
Serio?
Ba! I to z fantazją. Prawie jak w kinie
Haha, niezłe!
Sam usłyszysz, nie pożałujesz. Ale powiem szczerze przeszkadza, trudno się wtedy skupić na pracy zdalnej.
Oj tam, daj im się wybawić, mają już swoje lata, a jeszcze grają.
Nie to co my, pomyślał, lecz na głos nie powiedział nic.
W weekend nawet pan Nowicki został mimowolnym słuchaczem przedstawienia tym razem rozgrywali scenę ogrodnika i pani domu. Państwo Nowiccy słuchali i czerwienili się jak buraki z działki.

*****

Tymczasem nastroje u Bąków, młodszego małżeństwa w klatce. Oboje prawie trzydziestoletni, w piątym roku małżeństwa, oczekują pierworodnego.

Kostek, widziałeś tych nowych sąsiadów?
Wczoraj w klatce minąłem. Czemu pytasz?
Ciekawi są. Ona mu codziennie coś wyjątkowego gotuje, aż ślinka cieknie przez drzwi. A on bez przerwy z prezentami i kwiatami wraca. Jakby się właśnie poznali.
Skąd wiesz?
Codziennie chodzę na spacer i czuję zapach pieczonego chleba i placków, aż głowa boli! A parę razy spotkałam go z różami. Biegł do domu jak na randkę.
Może to nie małżeństwo? Może kochankowie?
Mieszkają razem Ale na kuchni cały czas się przekomarzają, śmieją, aż miło posłuchać przez ścianę.
Jasne, idę oglądać wiadomości.

W piątek Kostek Bąk spotkał sąsiada z 222 przy windzie z bukietem kwiatów, butelką czerwonego wina Od razu było widać, że czeka ich ciekawy wieczór!

*****

Czas mijał. Miesiąc już dziwni sąsiedzi w 222.
Nowiccy przywykli do dźwięków zza ściany. Ci zaś dalej nie mogli się nagrać, każdego dnia coś nowego. Jakby chcieli się nacieszyć życiem, nim się skończy. Słodkie westchnienia i skrzypienie materaca należały już do codzienności.

Kiedyś wieczorem Weronika Nowicka powiedziała mężowi, patrząc gdzie indziej:
Byłam dziś w galerii i zeszłam do działu bielizny. Popatrz, co kupiłam rozchyliła szlafrok.
Oczy pana Nowickiego błysnęły, oblizał wargi odruchowo.
A ja wpadłem ostatnio do takiego sklepu dla dorosłych. Nie wiem czy ci się spodoba, ale patrz co znalazłem.
Jak nie spróbujemy, nie będziemy wiedzieć zarumieniła się Weronika.

*****

Za ścianą sąsiad z 222, przyklejony uchem do ściany, szepce:
Ruszyło się.

*****

Kostek z 223 w porze lunchu zajrzał do jubilera już dawno nie zaskoczył żony prezentem. Kiedyś co tydzień czymś ją obdarowywał, a choćby czekoladę zawsze dla niej miał w teczce.

Nagle widzi znajomą kurtkę.
Oksana! woła żonę. Co tu robisz, tak daleko od domu?
Spacerowałam po mieście trochę się zawstydziła. A ty?
Kupiłem ci kolczyki. Zobacz podaje jej małe pudełeczko.
Oksana promienieje:
Dziękuję, kochany! A ja właśnie na kolację robię carbonarę z krewetkami pamiętasz, jak kiedyś ci smakowała?
Pamiętam! Już czuję ten smak.
Przyjdź na 19, żeby nie odgrzewać.
Jasne odpowiada Kostek, myśląc: muszę jeszcze kupić jej kwiaty.

*****

I jak tam u nich? pyta mężczyzna z 222.
Coś gotuje pysznego. Też zaczęli proces śmieje się kobieta.

*****

Po dwóch miesiącach Nowickich nie dało się poznać. Odmłodnieli o dziesięć lat, patrzyli na siebie, jak na majowym spacerze pod kasztanami. Tylko czekają na chwilę sam na sam. Często zabierają się z domu, wynajmując pokój w hotelu pod Radomiem.

Rozmowy prowadzą nowe, sprawy domowe idą jak nigdy.

*****

A Bąkowie? Wkrótce na świecie pojawi się ich córeczka. A oni znów zaczęli chodzić na randki: tu do kina, tu do restauracji, tu na wystawę. Oksana wygrzebała stary zeszyt z przepisami, a Kostek obdarowuje co tydzień drobiazgiem choćby czekoladką, którą zawsze kryje dla niej w teczce. Już nie pamięta, kiedy ostatnio oglądali wspólnie Fakty w telewizji.

*****

No co tam nowego? pyta sąsiadka z 222.
Wszystko dobrze. Materac cicho skrzypi chyba dzieci w domu. Ale wesoło, często ich podsłuchuję, żeby nic mi nie umknęło.
Ci drudzy też. Na kuchni jak dwa gołąbki, tylko śmiech słychać. Pachnie jak w porządnej włoskiej trattorii.
No i świetnie! Wyrobiliśmy się w trzy miesiące. Jeszcze trochę tu pobędziemy na przypieczętowanie.
A potem kto następny?
Simoniukowa, blok 4, mieszkanie 65. W 66 zarośnięci rutyną, nawet nie pamiętają własnych imion. W 64 jak zwykle, trzeba porządki zrobić w sypialni!
No, dobrze. Kaseciaków twoich sprzątać dziś nie będę, pograj jeszcze swoje melodie przez ścianę. I nie odwołuję kolacji z restauracji, niech pachnie, jak trzeba. A olejków jeszcze mamy pod dostatkiem. A propos, te róże, co je tydzień podlewałeś, zwiędły. Trzeba ci jeszcze jeden bukiet kupić.
Kupię. A teraz proszę, wymasuj mi plecy i połóżmy się spaćTego wieczoru w całej klatce pachniało jak nigdy gdzieś zupą cebulową, gdzieś rozmarynem. W oknie 222 zatańczyły dwie sylwetki w ciepłym świetle lampy; ona roześmiana popijała czerwone wino, on szeptał jej coś do ucha, a między nimi zawisło magiczne porozumienie starych wspólników od radości.

W 221 Weronika dziś nie zamknęła dokładnie drzwi do salonu doleciała muzyka z szafy grającej sąsiadów, dźwięk, który jeszcze niedawno irytował. Pan Nowicki złapał żonę za rękę; zatańczyli między krzesłami, śmiejąc się jak kiedyś w akademiku.

W 223 Oksana tuląc brzuch, patrzyła na Kostka, który wkładał kolczyki do jej uszu tak ostrożnie, jakby świat miał się nagle rozpaść od złego ruchu. Przez ścianę przyszła nuta cudzych żartów i ich własny, świeży śmiech. Może wszystko w życiu to tylko sąsiadujące melodie? pomyślała.

A w 222, po północy, zgasło światło. Ktoś zamknął cicho drzwi. Para przystanęła na korytarzu, trzymając się pod rękę. Ona spojrzała za siebie, do mieszkania, z którego nigdy nie wynosili nawet pudła. On wyjął kopertę, włożył ją Nowickim pod drzwi.

Nad ranem Weronika znalazła w niej krótki liścik:
Czasem wystarczy zmienić nutę, by usłyszeć własną piosenkę. Nie bójcie się grać od nowa.
Dziękujemy za inspirującą współpracę,
Wasza ekipa od szczęścia

Na dole, pod blokiem, nowi niepozorni sąsiedzi szli już spokojnie w stronę bloku numer 4. Zniknęli między liśćmi kasztanów, zostawiając za sobą ulicę cichszą, ale i weselejszą niż kiedykolwiek przedtem.

Bo niektórzy sąsiedzi naprawdę są dziwni potrafią nauczyć całą klatkę nowego tańca przez ścianę.