Jedna córka dla dwóch matek

Jedna córka dla dwóch matek
Między Olą i Konradem uczucie rozkwitło błyskawicznie, od pierwszego spojrzenia. Spotykali się dopiero miesiąc, gdy nagle podczas kolejnej randki Konrad powiedział:
Olu, zostań moją żoną a ona zamarła.
Jak to? Jak żoną? przecież znamy się zaledwie miesiąc.
I co z tego? Ten miesiąc wystarczył mi, by zrozumieć, że jesteś moim przeznaczeniem… Nie potrzebuję nikogo innego, dla mnie innych kobiet nie istnieje…
Och, Konrad, właściwie się zgadzam cicho się zaśmiała i wtuliła w jego ramiona.
Córko, nie za szybko? dopytywała matka o tak nagłą decyzję Oli nie jesteś przypadkiem w ciąży?
Mamo, o czym ty mówisz? Oczywiście, że nie. Po prostu Konrad powiedział, że nie potrafi beze mnie żyć, a i ja… No, taka nasza miłość, mamo.
Wkrótce wszyscy, którzy dziwili się ich błyskawicznemu ślubowi, zrozumieli, że tych dwoje rzeczywiście było dla siebie stworzonych. Wszystko układało się dobrze każdy widział, jak troskliwie Konrad odnosi się do żony, a i Ola kochała męża i dbała o niego.
Uczucie małżonków było szczere, żywe, ale jeden cień przesłaniał ich szczęście. Bardzo pragnęli dziecka, lecz upragniona ciąża nie nadchodziła.
Konrad, chyba powinniśmy się przebadać, może jest jakiś powód, przez który nie mogę zajść w ciążę.
Zgadzam się odparł bez zastanowienia.
Ile nadziei, lekarzy, wizyt, modlitw wszystko na próżno. Ola nie mogła zajść w ciążę.
Olu, myślałem, może pojedziemy do domu dziecka, adoptujemy maluszka i wychowamy jak swojego Konrad zaproponował nieśmiało.
Zgadzam się wypaliła natychmiast Ola, już od dawna marzyła o tym, choć bała się, że Konrad będzie przeciwny. Ja też o tym myślałam…
To jedźmy zdecydował Konrad znam taki dom dziecka, często przejeżdżam obok niego wracając z delegacji, wtedy o tym pomyślałem.
Gdy Ola z Konradem pojechali do domu dziecka, pomiędzy dziesiątkami nieufnych, zmęczonych dzieci wyróżniała się mała, trzyletnia dziewczynka, jasna, z niebieskimi oczami, która podbiegła do Oli i objęła ją za kolana.
Mamo powiedziała radośnie, a Ola nie potrafiła oderwać jej od siebie.
Tak w ich domu pojawiła się córeczka, Lubomira żywa, rozśmieszona, jej śmiech brzmiał jak strumyk. Ola poczuła się wreszcie prawdziwie szczęśliwa jej uczucia macierzyńskie rozkwitły wreszcie na dobre. Bardzo kochała Lubomirę, a Konrad wręcz nie mógł się jej nacieszyć.
Życie płynęło spokojnie. Konrad i Ola mieszkali w małym miasteczku na Podlasiu, gdzie wszyscy praktycznie się znali. Sąsiedzi i znajomi wiedzieli, że Lubomira jest adoptowaną córką. Gdy była mała, nie sprawiało to problemów. Jednak Lubomira rosła, poszła do szkoły, aż pewnego dnia ktoś powiedział jej, że nie jest biologiczną córką Oli i Konrada, tylko adoptowaną.
Lubomira miała wtedy czternaście lat, wróciła ze szkoły i zrobiła scenę.
Mamo, czemu nie powiedzieliście mi, że nie jestem waszą córką? Wiem, że zabraliście mnie z domu dziecka…
Córeczko, uspokój się, chciałam ci o tym powiedzieć z tatą, ale czekaliśmy aż będziesz starsza, żebyś mniej boleśnie to przeżyła. Teraz już nie mamy wyjścia zawsze tego się obawiałam.
Lubomira płakała i krzyczała, potem zamknęła się w sobie, a potem stała się gderliwa. Wiadomo trudny wiek. Bywało, że była wobec rodziców szorstka, trzaskała drzwiami, nawet odzywała się niegrzecznie.
Niedługo potem wydarzyło się coś niespodziewanego. Konrad zginął w wypadku. Ola nie mogła dojść do siebie, gdy usłyszała, że jej mąż zginął, wracając z delegacji do Białegostoku. Było tuż przed Nowym Rokiem, śnieżyca, auto wpadło w poślizg.
Konrad często wyjeżdżał, czasem na tydzień, jeśli się spóźniał, wysyłał kartkę wtedy nie było telefonów. Gdy zginął, Ola miała czterdzieści sześć lat. Zamiast okazać wsparcie, Lubomira zaczęła się zachowywać jakby uciekła z klatki. Znikała z domu, nie słuchała matki, była szorstka i nieposłuszna.
Ola z trudem próbowała znaleźć z nią wspólny język, płakała, prosiła, lecz nigdy nie podniosła głosu na córkę. Tak żyły razem. Lubomira szybko dorastała. Aż pewnego dnia, po liceum oznajmiła matce:
Wyjeżdżam do Warszawy powiedziała stanowczo.
Ola uniosła zmęczone oczy, ściskając w dłoni ścierkę.
Na studia, córeczko?
Nie, jadę szukać mojej biologicznej matki…
Ola zaniemówiła, zapytała zaskoczona:
Po co, Lubomira? Przecież jestem twoją mamą…
Lubomira odwróciła się w stronę okna, długo milczała.
Muszę ją poznać. Muszę zrozumieć, dlaczego mnie porzuciła, dlaczego się mnie zrzekła. Mam do tego prawo.
Masz, córeczko zgodziła się Ola, wiedząc, że żadna argumentacja jej nie zatrzyma.
Lubomira zebrała swoje rzeczy do małej torby, pocałowała Olę w policzek i obiecała, że czasem przyjedzie. Wyszła z domu i skierowała się na przystanek autobusowy. Ola patrzyła za nią z tęsknotą w oczach. Została sama.
Czas płynął wolniej. Dni ciągnęły się bez końca. Ola dawno była już na emeryturze, na długie zimowe wieczory przekładała stare pocztówki od Konrada, które trzymała w pudełku po cukierkach przewiązanym wstążką. Pocztówek nie było wiele, ostatnią z jodłowymi gałązkami, pożółkłą, czytała na odwrocie: Olu, zatrzymam się trzy dni, tęsknię i całuję, twój Konrad.
Ola delikatnie przesuwała palcami po kartce, przyciskała ją do piersi, jakby obejmowała zmarłego męża. Minęło tyle lat i tyle zmian w jej życiu. Prawie dwadzieścia pięć lat od śmierci Konrada.
Ola siedziała przy oknie, wspomnienia kotłowały się w jej głowie. Ostatnio bardzo podupadła, kiedyś siadała na ławce przed sklepem z sąsiadkami, dziś rzadko wychodziła z domu tylko do sklepu i z powrotem.
Okna zasłonięte, skrzynka pełna ciszy, w domu pustka. Radość pojawia się, gdy Lubomira przyjeżdża z dziećmi lecz zdarza się to rzadko. Zawsze jest sama. Na komodzie stoi zdjęcie Konrada, trzymającego małą Lubomirę na rękach, oboje się śmieją.
Ach, Konrad, jak wcześnie odszedłeś, zostawiłeś mnie samą mówiła do zdjęcia. Zupełnie sama zostałam.
Spokój w domu przerywał czasem Tofik jej kot, który skakał z parapetu, czasem głośno mruczał przy niej. Ola nakarmiła Tofika, sama wypiła herbatę, postanawiając, że dziś pójdzie do sklepu. Wróciła do pokoju, spojrzała na fotografię.
Pijąc herbatę, nagle usłyszała stukot do furtki.
Przypomniała sobie, jak wtedy Lubomira postawiła ją przed faktem wyjazdu do miasta, by szukać swojej matki. Przeżywała to wciąż na nowo. Tamto poranne było szare i ciche. Ola siedziała w kuchni nad czajnikiem, gdy ktoś zapukał.
Założyła buty, zarzuciła chustę na ramiona i wyszła na podwórko, otworzyła furtkę. Stała tam kobieta, dużo młodsza od niej, oczy miała smutne.
Dzień dobry… Pani Ola? głos miał drżący.
Tak, a kim pani jest?
Nieznajoma zmieszała się, przenosząc się z nogi na nogę.
Jestem matką Lubomiry… w sensie drugą matką… właściwie biologiczną… mam na imię Wiera… Chyba pani rozumie mówiła chaotycznie.
Oli zadrżało serce. Nie tak dawno wyjechała Lubomira, a tu jej matka, jak ją odnalazła?
Czy coś się stało Lubomirze, skoro pani tu przyszła? Ola zaniepokoiła się znalazła panią…
Wiera mówiła szybko i nieskładnie:
Lubomira jest w szpitalu… w Warszawie, coś z żołądkiem… Spacerowałyśmy, nagle złapała się za brzuch i usiadła na ławce, pobladła od razu zadzwoniłam po karetkę.
Obie stały, patrząc na siebie.
Lubomira już dawno mnie znalazła, tylko bała się pani o tym mówić Wiera zaszlochała.
Oj, co my stoimy przy furtce, proszę wejść odezwała się nagle Ola chodźmy do domu.
Nalewała gorącej herbaty, Wiera usiadła przy stole i wyznała:
Byłam bardzo młoda, kiedy urodziłam Lubomirę. Rodzice byli surowi, kazali mi oddać ją do domu dziecka. Mój narzeczony, gdy dowiedział się o ciąży, zniknął, a rodzice grozili, że wyrzucą mnie z dzieckiem na ulicę. W szpitalu napisałam zrzeczenie… Tyle lat z tym żyłam… Ale teraz nie o tym… Lubomira bardzo prosiła, by pani przyjechała do szpitala.
Ola zerwała się gwałtownie.
Czemu sama nie zadzwoniła?
Ukradli jej telefon, całą torebkę. Zanim przyjechała karetka, ją zabrano, a torebka została na ławce, tam były jej dokumenty. Gdy wróciłam, już jej nie było…
O Boże, biedna moja córka szepnęła Ola.
Sama podała mi pani adres, powiedziała: Znajdź moją mamę.
Obie kobiety milczały, patrząc sobie w oczy nie było w tym ani wrogości, tylko niepokój i zmęczenie.
Jedziemy powiedziała Ola zamknęła drzwi na klucz ruszajmy jak najszybciej.
Stary autobus jechał wolno, Ola z Wierą początkowo milczały, potem zaczęły rozmawiać.
Też jestem zupełnie sama westchnęła Wiera mój mąż zmarł trzy lata temu, ciężko chorował. Żyliśmy długo razem, ale więcej dzieci nie mogłam mieć. Wiem, los mnie ukarał za oddanie córki. Tak, to była kara.
Wygląda na to, że poza Lubomirą nie mamy nikogo powiedziała Ola.
Tak wyszło… Mamy jedną córkę na dwóch odpowiedziała smutno Wiera.
W szpitalu zapytano je:
Do kogo panie przyszły?
Do córki, Lubomiry Kowalskiej jednocześnie odpowiedziały Ola i Wiera.
Kim panie dla niej są?
Matkami znowu chórem odpowiedziały, spojrzały po sobie i roześmiały się.
Dwie matki? No dobrze, proszę wejść…
Blada Lubomira leżała w sali pod kroplówką. Gdy je zobaczyła, uśmiechnęła się szeroko.
Mama… i mama… wyszeptała.
Ola pocałowała ją pierwsza.
Cicho, córeczko, jestem przy tobie a Wiera usiadła obok.
Teraz wszystko będzie dobrze, dziecko, nie jesteś sama poprawiając kołdrę, powiedziała Wiera.
Siedziały długo przy córce. Gadały o wszystkim.
Od tego czasu Lubomira miała dwie mamy. Później pojawił się mąż i dwóch synów. A Ola z Wierą mają jedną córkę na dwóch. Wszyscy spotykają się razem od czasu do czasu.
Dziękuję za przeczytanie, życzę wszystkim szczęścia i dobra.