Déjà vu Ona zawsze czekała na listy. Od dziecka, przez całe życie. Zmieniały się adresy. Drzewa …

Déjà vu

Czekała na listy. Zawsze. Od samego dzieciństwa. Przez całe życie.

Zmieniały się adresy. Drzewa wydawały się coraz niższe, ludzie coraz dalsi, a oczekiwania cichsze.

On nikomu nie ufał i na nic nie czekał. Z zewnątrz był zwyczajnym, postawnym facetem. Praca. W domu pies. Samotne wyjazdy albo z czworonogiem.

Ona urocza dziewczyna o wielkich, smutnych oczach. Ktoś kiedyś zapytał ją:
Bez czego nie wyjdziesz z domu?
Bez uśmiechu! odpowiedziała, a na jej policzkach pojawiły się dołeczki.

Odkąd pamiętała, zawsze lepiej dogadywała się z chłopakami. Na podwórku wołali na nią Piratka w spódnicy. Ale miała swoją własną grę, kiedy zostawała sama: udawała mamę, która ma gromadkę dzieci, dobrego męża i mieszkają w dużym, przytulnym domu z pięknym ogrodem dookoła.

On nie wyobrażał sobie życia bez sportu. W pudełku w garażu trzymał puchary, medale, dyplomy. Sam nie wiedział po co może z szacunku do rodziców, którzy tak bardzo się nim chwalili! Wciąż planował je im w końcu przywieźć. Pierwsze miejsca nie były dla niego najważniejsze liczył się duch rywalizacji, poczucie wyczerpania i ten nagły przypływ siły po zmęczeniu. Nowa fala mocy. Drugi oddech.

Jej rodzice zginęli, gdy miała około siedmiu lat. Młodszego brata i ją rozdzielono do różnych domów dziecka. Tak dorastali każde z własnymi bitwami, żalami i radościami. Dawne życie w placówkach było już za nimi. Teraz mieszkali po sąsiedzku dzielnica niskich bloków, ciepłe uliczki, kolorowe podwórka, targi pełne lokalnych warzyw. Najlepsi i jedyni przyjaciele to właśnie rodzeństwo rodzina brata.

Był niespokojny dzień Kończyła właśnie dyżur. Przechodziła przez plac samochodowy, kiedy dogonił ją Pan Wiesław, objął po ojcowsku, podziękował za szarlotkę.
Wypocznij, dziecko, słyszysz?
Zawsze zdążę machnęła ręką, pocałowała go w policzek i poszła do samochodu.
Ech westchnął za nią kierowca karetki.

W święta często ustawiali ich razem w pracy niewielu chciało wtedy służyć, nawet lekarze.

W ekipie było jeszcze dwóch mężczyzn. Koledzy nie polubili jej od razu. Lubiła dbać o wygląd, być schludna, pogodna przecież atmosfera w pracy zależy także od tego, czy lekarz jest w dobrym nastroju.

On pędził autem jak umiał najlepiej. W bagażniku podskakiwały sportowe trofea, pies na tylnym siedzeniu niespokojnie skomlał. Ojciec zaproponował, żeby w tym roku spędzić Sylwestra razem. Tego samego dnia przeniósł pudło do auta. Cieszył się, że tym razem nie musi pracować w święta, choć zawsze tęsknił za swoimi chłopakami, bo rola trenera była jego pasją. Jednak rzadkie wizyty u rodziców pozostawiały w nim smutek… Na kilka dni przed świętami, rano zadzwonił telefon.
Mama źle się czuje głos ojca drżał. Facet z żelaza, były podpułkownik, nie umiał ukryć wzruszenia. Rodzice byli ze sobą od liceum. Nawet po latach patrzyli na siebie jak rozkochanie. Ich błysk w oczach zawsze go zadziwiał, jakby skrywali jakąś tajemnicę…

Ona z uśmiechem jechała przez miasto. Co roku na Nowy Rok piekła mnóstwo ciast i po dyżurze rozwoziła je znajomym. Dziś nawet udało jej się zdrzemnąć dwie godziny w pokoju socjalnym. Inaczej Pan Wiesław nie puściłby jej za kierownicę, sam by ją odwiózł, ciesząc się jej nieśmiałym uśmiechem.

Zostało jeszcze dziesięć kilometrów do rodzinnego domu. Nagle rozpętała się zamieć. Przypomniał sobie, jak parę godzin temu pies nie chciał wskakiwać do auta. Ten brzęk z bagażnika, ciągłe delegacje, droga, droga…, drogi…
Mamo, tato, trzymajcie się Nie ma nikogo oprócz was
Pies polizał go w szyję, jakby czytał w myślach.
Wybacz, przyjacielu. I tobie też!…

Ona wyłączyła silnik. Zamieć naprawdę nie w czas. Zostało jeszcze jedno ciasto. Dwa, trzy kilometry na wieś, a za zakrętem ogródki działkowe, gdzie mieszkała jej ulubiona pacjentka energiczna pani Zofia. Tak trudno nazwać ją „babcineją”, nawet w starszym wieku w jej oczach świeciły iskierki. Jej mąż też miał ten blask w oczach. Sympatyczna para, podróżnicy, nigdy nie narzekają. Może takimi byliby dziś jej rodzice…

Ciemny błysk. Prosto pod koła. Na tle śnieżnej kurtyny.
Skąd się tu wzięłaś, psino? Z lasu przyszłaś, czy komuś uciekłaś?… Jakie masz piękne oczy!… Czemu szyja taka lepka!?… Sweter mokry… Spać, spać, marzę, by zamknąć oczy Dżeku, Dżeku, przyjacielu Dlaczego tak boli!?… Mamo, jadę, tato, już blisko Ciemno

Do Pana Wiesława nie było się jak dodzwonić. Pojechał po wnuki. Nie, tu karetka nawet nie przejedzie. Zasypany śnieg.

Wytrzymaj, chłopie…, już pomagam, spokojnie. O Boże!… Tam jeszcze pies

Ona ruszyła autem, gdy obok przemknął szary samochód.
Komuś bardzo się spieszy do domu przemknęło jej przez myśl. Kilka minut później szare auto leżało rozbite w rowie, czarna suka leżała kilka metrów dalej jeszcze z życiem.

Która w ogóle godzina? Zawsze nie znosiła gorącej wody, dziś tylko ciepły prysznic przyniósł ulgę. Przysiadła w łazience, zamknęła oczy. Westchnęła. Chociaż chwilę się zdrzemnąć…

Jak ty go wyciągnęłaś, taki kawał chłopa?! Głos brata dźwięczał w jej głowie. Znowu całe ciało przeszył ból. Mięśnie przypomniały sobie wszystko.

Mężczyznę i dwa psy odwiozła własnym samochodem do szpitala. W połowie drogi spotkała brata, który pomógł jej z transportem. Jeszcze tego samego dnia wróciła do ogródków działkowych, żeby zostawić upieczone ciasto. Zabrawszy dla pewności pudełko, które wypadło z bagażnika rozbitego auta.
To może być coś ważnego dla tego faceta. Najważniejsze, że żyją. Otrząśnie się, to mu oddam.

Drzwi otworzył zdezorientowany mąż starszej pani.
Coś się stało? zapytał zaniepokojony.
Żona w szpitalu. Właśnie miałem jechać. Syn nie przyjechał. Nie mogę się dodzwonić…

Milczała. Opuściła głowę.
A pani wszystko dobrze? Złapał ją za rękę.
Mogę pana podwieźć? zaproponowała.
Jechali w ciszy. Zamieć ustąpiła.
Skąd to pudełko na tylnym siedzeniu? nie wytrzymał pułkownik.
Był wypadek. Mężczyzna próbował ominąć psa, którym okazała się suka z lasu, auto dachowało. Pudełko wyleciało z bagażnika.
Szare auto, biały pies w środku, a suka z lasu czarna? spytał prawie szeptem.
Zatrzymała samochód, odwróciła się w jego stronę. Pułkownik ścisnął pięść, spojrzał w drogę.
On żyje! Pana żona wyzdrowieje przytuliła go.
Wiesz, córciu… Mogę tak na ciebie mówić?
Oczywiście łzy płynęły jej z oczu.
Żona od kilku dni miała sen o czarnej suce. U syna pies jest biały. Skąd się wzięła ta czarna?…
Piękne oczy. Niezwykłe. Smutne… to były jego pierwsze myśli, gdy się obudził. Na krześle przy łóżku drzemał ojciec.
Mama. Wypadek. Wszystko sobie przypomniał. I spojrzenie dziewczyny…

Nowy Rok świętowali dopiero pod koniec stycznia. Mama dochodziła do zdrowia, ojciec był szczęśliwy. Dżek jeszcze utykał, ale lekarze twierdzili, że to wkrótce minie. Praca czekała. Czas było wracać do chłopaków, przygotowywać ich do zawodów. Przedłużył pobyt u rodziców. Chociaż myślami ciągle był przy tamtej dziewczynie…

Był już przy bramie, gdy ojciec zawołał go z okna na strychu.
Tato, w czym pomóc?
Ojciec spojrzał z chytrym uśmiechem. Mężczyzna rozejrzał się po strychu i zauważył na półkach swoje sportowe puchary.
Skąd to, panie pułkowniku? roześmiał się.
Zastanów się!… Idę wyprowadzić Dżeka przed twoim wyjazdem.

Wracała wcześniej do domu niż zwykle. W domu czekała na nią Dina. Nie miała serca jej nie zabrać od znajomego weterynarza, gdy doszła do siebie. Inaczej trafiłaby do schroniska. Dina nie była całkiem czarna na piersi miała białe serce.

Weszła do klatki i odruchowo, prawie nie patrząc, zajrzała do skrzynki pocztowej. Już miała ją zamknąć, gdy kątem oka dostrzegła biały kopertę.

W liście było napisane:
Przyjdę dziś wieczorem. Dziękuję ci, kochana!
Miłość jak kompas, pomaga odnaleźć drogę.