W moim życiu miałem trzy długie związki. W każdej z tych relacji myślałem, że zostanę ojcem. I za ka…

W życiu miałem trzy poważne związki. W każdym z nich myślałem, że zostanę ojcem. Za każdym jednak razem, gdy rozmowy o dzieciach stawały się coraz poważniejsze, to ja byłem tym, który odchodził.

Pierwsza kobieta, z którą byłem, miała już córeczkę. Sam miałem wtedy 27 lat. Na początku wcale mi to nie przeszkadzało przyzwyczaiłem się do jej trybu życia, obowiązków, planowania wszystkiego pod dziecko. Kiedy zaczęliśmy rozmawiać o tym, by mieć własne, minęły długie miesiące i nic się nie wydarzało. To ona pierwsza postanowiła pójść do lekarza. Badania wykazały, że wszystko z jej zdrowiem jest w porządku. Zaczęła mnie pytać, czy ja też się przebadam. Odpowiadałem wymijająco, że nie ma potrzeby, że z czasem na pewno się uda. Jednak coraz częściej czułem się zestresowany, poirytowany, spięty. Zaczęliśmy się coraz częściej kłócić, aż pewnego dnia po prostu wyszedłem i już nie wróciłem.

Drugi związek wyglądał inaczej. Ona nie miała dzieci, a od początku ustaliliśmy między sobą, że oboje chcemy założyć rodzinę. Przez lata próbowaliśmy, ale każdy negatywny wynik testu ciążowego powodował, że zamykałem się w sobie jeszcze bardziej. Widząc jej łzy, starałem się unikać tego tematu. Kiedy zaproponowała wspólną wizytę u lekarza, powiedziałem, że przesadza. Coraz częściej wracałem do domu późno, coraz mniej mnie obchodziło, co się u nas dzieje, czułem się w potrzasku. Po czterech latach się rozstaliśmy.

Trzecia kobieta miała już dwóch nastoletnich synów. Od początku jasno dała mi do zrozumienia, że nie chce mieć już więcej dzieci. Ale temat powrócił. Właściwie to ja go wywołałem, chciałem chyba coś sobie udowodnić. I znowu nic się nie wydarzyło. Z czasem zacząłem czuć, że zajmuję miejsce, które tak naprawdę nie należy do mnie.

Wszystkie te sytuacje łączyło jedno: to nie było tylko rozczarowanie. To był strach. Bałem się usiąść w gabinecie i usłyszeć, że to po mojej stronie jest problem. Nigdy nie zrobiłem badań. Nigdy nie miałem pewności. Wolałem odejść, niż usłyszeć odpowiedź, z którą może nie potrafiłbym się pogodzić.

Dziś mam już ponad czterdzieści lat. Patrzę na moje dawne partnerki każda z nich ułożyła sobie życie, każda ma dzieci, które nie są moje. I czasem zastanawiam się, czy rzeczywiście odchodziłem, bo mi już nie zależało, czy dlatego, że zabrakło mi odwagi, by zostać i zmierzyć się z tym, co być może działo się ze mną.