Rankiem Michałowi zrobiło się gorzej. Dusił się. — Nikita, niczego nie chcę. Żadnych waszych lekar…

Rano Stanisławowi Pawłowiczowi się pogorszyło. Ledwo łapał powietrze.
Przemku, nic mi nie trzeba. Żadnych leków waszych, nic. Proszę cię tylko, pozwól mi pożegnać się z Przyjacielem. Błagam. Odepnij to wszystko ode mnie
Wskazał na kroplówki.
Nie mogę tak odejść, rozumiesz, nie mogę
Po policzku spłynęła mu łza. Przemek wiedział, że jak to wszystko odłączy, to Stanisław może już nie wyjść z sali o własnych siłach.
Wokół nich zebrała się niemal cała męska część oddziału.
Przemek, serio, nie da się czegoś wykombinować? Przecież to serce pęka, jak na to patrzeć
Wiem, rozumiem Ale tu szpital, tu wszystko musi być sterylne
A kogo to obchodzi Spójrz, człowiek nie może odejść spokojnie.
Dokładnie to Przemek czuł. I nagle wstał. Może wszystko. Do diabła z firmą ojca, do diabła z tym strachem. Niech mnie zwolnią. Odwrócił się na pięcie i trafił spojrzeniem na Zosię. Ona patrzyła na niego z autentyczną dumą.
Przemek popędził na zewnątrz.
Przyjacielu, tylko cicho, proszę może nikt się nie kapnie. Chodź, chodź do pana.
Ledwo zdążył otworzyć drzwi, a już drogę zastąpiła mu pani ordynator Stefania Edmuntowa.
Przemysławie Co to ma znaczyć?
Pani Stefaniu Błagam, tylko pięć minut. Pozwólmy im się pożegnać. Nawet jeśli mnie potem wywalą, zrozumiem.
Stała cicho przez chwilę. Kto wie, co jej wtedy przebiegało przez głowę, ale nagle zrobiła krok w bok.
No trudno, mnie też jakby co niech wyrzucą.
Przyjacielu, za mną!
Przemek pobiegł szpitalnym korytarzem, pies tuż za nim. Zosia już uchyliła drzwi. Pies, jakby wyczuł, o co chodzi, w sekundę był przed salą Jeszcze dwa susy i już stał na tylnych łapach przy łóżku Stanisława Pawłowicza, przednimi oparty o materac. Cisza. Stanisław otworzył oczy, próbował podnieść rękę, nie dawał rady kroplówki przeszkadzały. Wyrwał je drugim ruchem.
Przyjacielu! Przyszedłeś
Pies położył łeb na jego piersi. Stanisław pogłaskał go. Raz, potem znowu. Nawet się uśmiechnął Uśmiech został na ustach. Dłoń opadła. Ktoś powiedział cicho:
Patrzcie, pies płacze
Przemek zbliżył się do łóżka. I faktycznie, Przyjaciel miał łzy w oczach.
Chodź, idziemy Już chodź
***
Przemek usiadł na murku przed szpitalem, a pies wlazł w krzaki i położył się w cieniu. Przysiadł się do niego kolega z sali, ten sam, co kiedyś oddał swoje schabowe. Wyciągnął paczkę papierosów. Przemek spojrzał, miał powiedzieć, że nie pali, ale tylko machnął ręką i sięgnął po papierosa.
Zosia usiadła obok. Oczy czerwone, nos spuchnięty.
Zosiu To mój ostatni dzień.
Czemu?
Wiesz, na początku byłem tu za karę, potem żeby ojcu udowodnić, że coś potrafię Miał mi oddać swoją firmę. Ale to wszystko nieważne. Nie dam rady. Wracam do domu. Powiem mu prosto w oczy tata, twój syn jest nikim. Przepraszam, Zosiu
Spakował się i wyszedł. Napisał podanie, zabrał rzeczy. Zosia patrzyła przez okno, jak podjechał swoim mercedesem pod wejście, wysiadł. Otworzył drzwi pasażera i wszedł w krzaki. Coś mówił Przyjacielowi, potem wrócił do auta i oparł się o maskę, czekając. Pies przyszedł po kilku minutach, długo patrzył Przemkowi w oczy, a w końcu wskoczył do samochodu.
Zosia znów płakała.
Nie jesteś nikim! Jesteś najlepszy!
***
Po kilku dniach Zosia zobaczyła przez szybę, jak po szpitalnym dziedzińcu idzie mężczyzna z dyrektorem i był bardzo podobny do Przemka. Zbiegła szybko po schodach.
Jest pan tatą Przemka?
Dyrektor spojrzał na nią ze zdziwieniem.
Zosiu, co się dzieje?
Sekundkę, panie Jerzy, możecie mnie potem zwolnić! Pan jest ojcem Przemka?
Władysław Eugeniusz również patrzył zaskoczony na drobną, piegowatą dziewczynę.
Tak.
I niech pan nie waży się myśleć, że Przemek jest nikim! Przemek jest najlepszy! On jedyny miał odwagę i pozwolił człowiekowi pożegnać się ze swoim Przyjacielem przed śmiercią! On ma serce i duszę!
Odwróciła się i weszła do budynku. Władysław Eugeniusz uśmiechnął się pod nosem.
Widział pan tę dziewczynę?
Jerzy odpowiedział:
I co z nią zrobić? Fajna, ale zawsze się domaga prawdy!
To źle?
Nie zawsze dobrze
***
Minęły trzy lata.
Z pięknego domu wyszła cała rodzina. Przemek prowadził wózek, a Zosia trzymała na smyczy wielkiego, zadbanego psa. Doszli nad Wisłę i Zosia puściła psa.
Przyjacielu, nie oddalaj się za bardzo!
Pies ogromnymi susami popędził nad rzekę. Minęły dwie minuty, gdy dziecko w wózku zaczęło płakać. Przyjaciel natychmiast, tym samym tempem wrócił do wózka.
Zosia roześmiała się.
Przemek, chyba nie będziemy potrzebować niani. No i po co taki popłoch? Sonia tylko smoczek zgubiła.
Mała zasnęła znowu, Przyjaciel zajrzał jeszcze do wózka i dopiero wtedy, upewniwszy się, że wszystko w porządku, pognał za motylemPrzemek podał córce smoczek, a Przyjaciel położył się obok wózka, pilnując czujnie małej rodziny. Zosia oparła głowę na ramieniu Przemka.

Pamiętasz ten dzień, jak wszystko się zmieniło? szepnęła.
Pamiętam. I nie żałuję ani jednej decyzji odpowiedział cicho. Spojrzał na Przyjaciela, który westchnął, jakby rozumiał wszystko po ludzku.
Słońce odbijało się w rzece, dziecięcy śmiech niósł się po łące, a Przyjaciel szczeknął raz, jakby wołał: Tu jestem, wszystko gra!
Przemek spojrzał na Zosię, na córkę i psa, i pomyślał, że czasem trzeba stracić wszystko, by naprawdę wygrać. Przecież najważniejsze rzeczy w życiu nie mieszczą się w CV, nie zapisuje się ich na papierze. Najważniejsze są chwile i ci, z którymi chcemy je przeżywać.

A wiatr nad Wisłą zaniósł echo śmiechu daleko w świat, jakby chciał szepnąć każdemu, kto wątpi: Zawsze masz wybór. Nawet wtedy, kiedy myślisz, że to już koniec właśnie wtedy wszystko się zaczyna.